Η παρισινή περιπέτεια της κυβέρνησης όλα δείχνουν ότι γίνεται για το θεαθήναι, παρά για την ουσία, καθώς στα δύο μείζονα θέματα, δηλαδή το χρέος και το καθεστώς επιτροπείας, που απασχολούν σήμερα την ελληνική κοινωνία και τα οποία έχουν προκαλέσει πέραν της οικονομικής και μείζονα ανθρωπιστική κρίση, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν. Οι δανειστές έχουν διαμηνύσει ότι δεν είναι διατεθειμένοι να υποχωρήσουν ούτε μισό βήμα από τη θέση τους, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο πλήρης έλεγχος της ελληνική οικονομίας. Σήμερα μάλιστα έχουν πολλά περισσότερα ατού σε σύγκριση με το παρελθόν, καθώς στα χρόνια της μεγάλης ύφεσης η Ελλάδα έχει πάρει 240 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και την Ε.Ε., καθιστώντας τη Γερμανία αλλά και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης ρυθμιστές των εξελίξεων, αφού αυτοί είναι πλέον οι σημαντικότεροι πιστωτές. Γι' αυτό άλλωστε απαιτούν δεσμεύσεις. Δεσμεύσεις αυστηρές, που θα διασφαλίζουν τα λεφτά τους. Και σε αυτό είναι ανυποχώρητοι.
Το όνειρο των κ. Σαμαρά και Βενιζέλου ήταν το δίχως άλλο να εμφανιστούν ως οι πολιτικοί που κατάφεραν να αποτινάξουν τον ζυγό του Μνημονίου. Όμως, όλα δείχνουν ότι στο τέλος θα αρκεστούν σε αλχημείες, που μοναδικό σκοπό έχουν να παραπλανήσουν -για ακόμα μια φορά- τον Έλληνα πολίτη και να "βαπτίσουν" τη νέα συμφωνία με άλλο όνομα.
***
Ας πάμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική οικονομία είναι το χρέος. Ήδη τόσο οι Γερμανοί, όσο και οι υπόλοιποι εταίροι έχουν διαμηνύσει ότι η λύση ενός γενναίου κουρέματος αποκλείεται. Άλλωστε, οι ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτές την ύφεση, είναι σχεδόν αδύνατον να δεχθούν μια τέτοια πρόταση, ενώ οι Γερμανοί φοβούνται ότι υπάρχει ο φόβος να ακολουθήσουν και άλλες χώρες το παράδειγμα της Ελλάδας. Έχοντας μάλιστα μπροστά τους το "αγκάθι" της Ιταλίας, ένα τέτοιο προηγούμενο θεωρούν ότι θα προκαλούσε περισσότερα προβλήματα σε σχέση με αυτά που θα έλυνε. Σημειωτέον ότι την άνοιξη του 2012 η Ευρωζώνη δεσμεύτηκε έναντι επενδυτών ότι το ελληνικό κούρεμα ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Εν τω μεταξύ, το ήμισυ των ελληνικών ομολόγων βρίσκεται στα χέρια δημοσίων πιστωτών. Ένα κούρεμα λοιπόν χωρίς τη συμμετοχή των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΚΤ προφανώς και δεν θα είχε νόημα. Και για να αποφύγουν τον σκόπελο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν ως βασικό επιχείρημα ότι δεν θα μπορούσαν πλέον να δικαιολογήσουν μία τέτοια απόφαση στους ψηφοφόρους τους.
***
Το άλλο πρόβλημα είναι ο ασφυκτικός έλεγχος της ελληνικής οικονομίας από τους δανειστές μέσω των Μνημονίων που συνοδεύουν τις δανειακές συμβάσεις (ο μέσος όρος των ελληνικών δανείων είναι τα 32 χρόνια). Και εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα για τον κ. Σαμαρά, καθώς οι δανειστές έχουν ξεκαθαρίσει ότι η επιτροπεία είναι δικαίωμά τους, το οποίο δεν προτίθενται να απεμπολήσουν. Αυτό όμως που οι δανειστές προσφέρουν είναι το "περιτύλιγμα". Δηλαδή, ο τρόπος και η διαδικασία της επιτροπείας. Άλλωστε, ανάλογης φιλοσοφίας χειρισμούς έκαναν και στην περίπτωση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Αυτό λοιπόν που δέχονται να συζητήσουν είναι να σταματήσουν οι τρίμηνες επισκέψεις της τρόικας και η Κομισιόν να ελέγχει εφεξής την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων δύο φορές τον χρόνο. Όμως ζητούν διασφαλίσεις, δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση να δεσμευτεί ότι η ελληνική οικονομία θα εξακολουθήσει να βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ελέγχου για τουλάχιστον έξι ακόμα χρόνια. Μάλιστα, για τον σκοπό αυτό θα παραμείνει και θα ενισχυθεί το κλιμάκιο των τοποτηρητών που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα. Σημειώνεται ότι η Task Force για τη δουλειά της στην Ελλάδα, εκτός από τους περίπου 60 ειδικούς που βρίσκονται στην υπηρεσία της, έχει τη δυνατότητα να ζητήσει τη συνεργασία και τη βοήθεια κρατών - μελών της Ε.Ε. Στο πλαίσιο μιας θεματικής κατανομής, η Γαλλία π.χ. είναι αρμόδια για ζητήματα που αφορούν την αποτελεσματικότερη λειτουργία των υπουργείων, η Ολλανδία για το κτηματολόγιο, το Βέλγιο για το φοροεισπρακτικό σύστημα και η Γερμανία για τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και υγείας, όπως επίσης και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και για όλο αυτό θα υπάρχει και το "τυράκι": η επίτευξη σημαντικών ενδιαμέσων στόχων θα επιβραβεύεται με διευκολύνσεις στην απομείωση του χρέους.
***
Και η κυβέρνηση τι έχει να αντιπαραθέσει στις απαιτήσεις αυτές; Τίποτα. Απλώς δεν έχει χαράξει κόκκινες γραμμές και το μόνο που την ενδιαφέρει είναι ο χρόνος. Και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, την ενδιαφέρει μόνο ο δικός της χρόνος. Για τους υπόλοιπους Έλληνες, αυτούς που χρωστούν, δεν δίνει πεντάρα πέραν της ψήφου τους. Υπό το πρίσμα αυτό η λύση που έχει μπει στο τραπέζι τη βολεύει. Είναι μία λύση που διευκολύνει τους μικροκομματικούς κυβερνητικούς χειρισμούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν βελτιώνει στο παραμικρό την καθημερινότητα των Ελλήνων. Σίγουρα, ο κ. Σαμαράς αλλά και ο κ. Βενιζέλος θα πανηγυρίζουν για το "τέλος της τρόικας". Σίγουρα θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν την επιτροπεία ως μία πρακτική που συνδέεται με την κοινοτική διαδικασία περί υπερβολικών ελλειμμάτων. Αυτό όμως που θα αποκρύψουν θα είναι ότι έχουν δεσμευτεί ότι θα εξακολουθήσουν να ζητούν την έγκριση από τους δανειστές για τις αλλαγές στον ΕΝΦΙΑ, στους πλειστηριασμούς, στο ασφαλιστικό σύστημα, στην υγεία, την ανεργία και για κάθε μικρή ή μεγαλύτερη απόφαση που άπτεται της ζωής των Ελλήνων. Κοντολογίς, η λύση αυτή μοιάζει με φωτογραφική μηχανή μίας χρήσεως: τραβάς τη φωτογραφία και μετά την πετάς. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η φωτογραφία που θέλει να τραβήξει ο πρωθυπουργός είναι το προεδρικό μέγαρο.
