Μακριά από φώτα δυνατά και εκτυφλωτικά, που τελικά δεν βοηθούν, αλλά δυσκολεύουν την επικοινωνία των ανθρώπων, είπε πολλά και έγραψε αρκετά περισσότερα.
Και κυρίως είπε και μίλησε με θάρρος για τα κακώς κείμενα, ακόμα κι αυτά που τα συναντάμε -και μας συναντούν- στον δρόμο μας.
Τα κείμενά της, ήπια εκ πρώτης όψεως, πραγματικός καταιγισμός και αποθέωση της τέχνης του λόγου σε δεύτερη ανάγνωση.
Η Σούλα Παναρέτου υπήρξε φιλόλογος. Με όλη τη σημασία της λέξης. Κι αυτό ήταν το ακαταμάχητο όπλο της. Με αυτό πολέμησε την κοινωνική αδικία, με αυτό υπεράσπισε μαχητικά τα γυναικεία δικαιώματα. Με αυτό εξέφρασε την Αριστερά της εποχής της. Με αυτό παρότρυνε τις γυναίκες της γενιάς της να επιλέξουν τον δρόμο της αμφισβήτησης.
Και η εικόνα; Το εγώ; Η Σούλα περιφρονητικά τα παραμέρισε. Της αρκούσε το αποτέλεσμα, η ουσία.
Ο θρίαμβος της ανιδιοτέλειας.
Και μη μου πείτε ότι από ανιδιοτέλεια και ανιδιοτελείς δεν έχουμε πρόβλημα στην Αριστερά...
Ας μας το θυμίζει με τον ευγενικό της λόγο η κ. Μελίνα Βολιώτη...
