Ο Κάρης ήταν φίλος μου από τα χρόνια του Ρήγα, πριν γίνει διευθυντής μου στην «Αυγή». «Διευθυντής στην 'Αυγή'»: μια έννοια ασαφής, απροσδιόριστη, που τελούσε πάντα υπό αμφισβήτηση, ένας τίτλος για τις ανάγκες της εφημερίδας προς τα έξω. Βασικά, μια ευθύνη για τα τρέχοντα και τα βασανιστικά ζητήματα οικονομικής επιβίωσης της εφημερίδας, μια αγγαρεία. Ιδιαίτερα για τους ανθρώπους του τύπου του Κάρη.
Γιατί ο Κώστας ήταν ένα μυαλό λαμπερό, που ακολουθούσε ιδιόρρυθμους δρόμους, ποτέ δεν πήγαινε απ' την πεπατημένη. Ποτέ δεν σταμάτησε στο δένδρο, έτρεχε πάντα κατά το δάσος, όμως κοντοστεκόταν για να εξετάσει τις λακούβες του δρόμου στην πορεία για το δάσος. Η εσωτερική του πυξίδα του έδειχνε αμέσως την κατεύθυνση, ήθελε ωστόσο να στρώσει καλά την πορεία του ταξιδιού. Και σ' αυτή τη διαδικασία ήταν επίμονος, μαχητικός, ακαταπόνητος, ανεξάντλητος, αλλά και μονομανής.
Περήφανος και ανιδιοτελής, καθαρός σαν γάργαρο νεράκι, χωνόταν στις συγκρούσεις κυνηγώντας τη συνέπεια της σκέψης του. Και η σκέψη του ήταν πάντα αιρετική, που, ωστόσο, ακολουθούσε με συνέπεια τις συμβατικές διαδικασίες. Ένα μείγμα που σπανίζει.
(Θυμάμαι τον εαυτό μου να παρουσιάζει στον Κάρη ένα θέμα του ρεπορτάζ. Έλεγα την είδηση, τις πληροφορίες, τα πριν και τα μετά, την άποψή μου. Ήμουν σίγουρη ότι κατείχα το θέμα, το είχα δουλέψει, το ήξερα τεχνικά, το είχα αξιολογήσει κριτικά. Και όμως. Πάντα, πάντα, ο Κάρης, την ώρα που με άκουγε τακτοποιώντας το χαρτοβασίλειό του, ξαφνικά, έθετε μια αναπάντεχη ερώτηση. Εντόπιζε μια κρίσιμη λεπτομέρεια, που την είχα προσπεράσει ως «δεδομένη» και η διευκρίνιση της οποίας άλλαζε τη συνολική εικόνα. Σ' αυτό το πνευματικό παιχνίδι έβγαινα ηττημένη. Και πιο πλούσια.
Τον είχα μάθει και συχνά προσπαθούσα να τον προλάβω - πώς σκέφτεται ο Κάρης ήταν το στοίχημά μου. Ερευνούσα σχολαστικά το θέμα μου για να βρω την τρύπα. Σπανιότατα το πετύχαινα.)
Ο Κώστας ήταν επίσης ο άνθρωπος -google- πριν εφευρεθεί το Ίντερνετ. Ήξερε απίθανες λεπτομέρειες για θέματα άσχετα. Είχε μιαν ακόρεστη περιέργεια για γνώση. Στην «Αυγή» πριν από χρόνια μας είχε ταλαιπωρήσει για μήνες με το ερώτημα «πώς κοιμούνται τα δελφίνια;». «Έχετε δει δελφίνια να κοιμούνται;» μας έλεγε, υποσημειώνοντας ότι ο εγκέφαλός τους είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένος. Μόνος του βρήκε την απάντηση: «Κοιμάται κάθε φορά ο μισός τους εγκέφαλος» μας είπε μια μέρα ικανοποιημένος.
Ο Κάρης ήταν ένας ιδιόρρυθμος, συναρπαστικός άνθρωπος. Ήταν εμμονικός στο πλαίσιο και ανατρεπτικός στο περιεχόμενο. Είχε κακή σχέση με τον χρόνο, αλλά κατά έναν μαγικό τρόπο κατάφερνε να έχει ουσιαστική συμβολή τόσο στην Αριστερά όσο και στην οικογένειά του. Γιατί αυτός ο άνθρωπος, που νόμιζες ότι κοιμάται και ξυπνά στα γραφεία -του κόμματος ή της εφημερίδας- είχε και μια άλλη ζωή. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην Αλίκη, τη Φανή και την Αγάθη. Με έννοια, με κόπο, με χρόνο, τον απασχολούσε η οικογένειά του - ήταν το καταφύγιο και το εφαλτήριό του. Η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Ασήκωτος ο πόνος της απουσίας του.
