Η φράση με την οποία επέλεξα ν' αποχαιρετήσω τον αγωνιστή και παλιό μου συνάδελφο Μπάμπη Γκολέμα, που μας άφησε για πάντα το Σάββατο 19 Ιουλίου, δεν είναι βεβαίως δική μου. Ανήκει, όπως όλοι γνωρίζουμε, στον αγαπημένο μας Λεωνίδα Κύρκο, που δεν παρέλειπε να την εκφράζει τόσο στις δημόσιες όσο και στις ιδιωτικές του ομιλίες. Νομίζω πως ταιριάζει και στον Μπάμπη, γι' αυτό και δεν διστάζω να τη χρησιμοποιήσω.
Με τον Μπάμπη Γκολέμα βρεθήκαμε αμέσως το 1974, στη μεταπολίτευση, στον ίδιο συνδικαλιστικό χώρο που ήταν το σωματείο των "υπαλλήλων βιβλίου, χάρτου και γραφικών τεχνών", σωματείο που συγκέντρωνε στις γραμμές του αρκετές εκατοντάδες υπαλλήλων. Ήταν γιατί το βιβλίο παρουσίαζε τότε πρωτοφανή άνθηση ύστερα από τα επτά σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας.
Τότε ήταν που διασταυρώναμε πολλές φορές τόσο τα συνδικαλιστικά όσο και τα κομματικά μας ξίφη, αφού βρισκόμαστε σε δύο διαφορετικά κόμματα, εκείνος στο ΚΚΕ και εγώ στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Και όσοι ήταν στις διοικήσεις των σωματείων εκείνης της εποχής θα θυμούνται πόσο δύσκολη ήταν η συμβίωση ανάμεσα στα μέλη αυτών των δύο κομμάτων, όχι μόνο επειδή "ένα ήταν το κόμμα", κατά το ΚΚΕ, αλλά και επειδή ως "κόμμα της εργατικής τάξης" διεκδικούσε κληρονομικά και την ιδιοκτησία της!
Εμείς πάντως στον χώρο του βιβλίου ποτέ δεν κρατήσαμε μεταξύ μας εχθρική αντιπαλότητα. Τα προβλήματα του κλάδου μάς έβρισκαν πάντα ενωμένους, παρ' όλες τις δυσκολίες που συναντούσαμε, όσο μας επέτρεπαν οι καταστάσεις, με εξαντλητικό διάλογο και με αμοιβαίες υποχωρήσεις όπου χρειάζονταν. Τότε ήταν που αισθανόμασταν απόλυτα φίλοι, συναγωνιστές, σύντροφοι...
Ο Μπάμπης είχε και ένα άλλο προτέρημα: άνοιγε την καρδιά του σε όσους κέρδιζαν τη φιλία του. Και είχε πολλά να πει για την αγωνιστική του ζωή, τόσο μέσα όσο και έξω από τις φυλακές. Αξέχαστη θα μου μείνει μια νύχτα της δεκαετίας του '80, όταν ταξιδεύαμε προς Αθήνα από τη Λάρισα (όπου είχαμε πάει για συνδικαλιστική δουλειά). Εκεί μου εξιστόρησε περιστατικά από τη μακρόχρονη θητεία του στις φυλακές. Εκεί μου διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια και εκείνη τη σπαρακτική σκηνή που διαδραματίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ, όταν με τη βοήθεια των υπόλοιπων συγκρατουμένων του προσπάθησε, ανεβαίνοντας πάνω στα στρώματα που είχαν βάλει το ένα πάνω στο άλλο, να δει τον μικρό του γιο, ο οποίος βρισκόταν, μαζί με τη μητέρα του -την αγωνίστρια και σύντροφο του Μπάμπη Ελένη Βούλγαρη- στην πτέρυγα των γυναικείων φυλακών. Συγκλονίστηκα πραγματικά εκείνη τη νύχτα. Λίγα χρόνια αργότερα, με τις ίδιες ακριβώς σκηνές που μου περιέγραψε τότε, συγκλονίστηκαν και όλοι όσοι είδαν στους κινηματογράφους τα "Πέτρινα Χρόνια", την υπέροχη ταινία του Παντελή Βούλγαρη.
Τώρα ο Μπάμπης Γκολέμας πέρασε την Αχερουσία λίμνη για ν' ανταμώσει τους πολλούς, όλους εκείνους που με τους αγώνες και το αίμα τους έγραψαν την ιστορία του αιώνα μας.
Καλό ταξίδι, Μπάμπη. Καλό ταξίδι, σύντροφε.
Υστερόγραφο
Είχα έτοιμο το κείμενο για τον Μπάμπη Γκολέμα όταν την Τρίτη 29 Ιουλίου αποχαιρετήσαμε στο νεκροταφείο του Χολαργού τον σύντροφό μας Κώστα Κάρη, διευθυντή της "Αυγής" για αρκετά χρόνια και ηγετικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς. Θα παραμείνει για πάντα ζωντανός στις μνήμες μας και τις καρδιές μας.
