Επιτρέψτε μου σήμερα να αναφερθώ σε ένα ειδικό θέμα το οποίο κατά την ταπεινή μου γνώμη δείχνει το ποιόν των ανθρώπων της εξουσίας που κυβερνούν αυτή τη χώρα. Πριν από δέκα ημέρες έγραφα για την περίπτωση του ραδιοφωνικού σταθμού στα Βάτικα της Λακωνίας, που έπεσε θύμα μαφιόζικης επίθεσης από αγνώστους, οι οποίοι πυροβόλησαν με οκτώ μονόβολα την κεραία του για να τον φιμώσουν. Ο ιδιοκτήτης του, ένας μικρός επιχειρηματίας, για να αποφύγει το λουκέτο ζητάει, ως προσωρινή έστω λύση, να τοποθετήσει την κεραία του στον χώρο όπου βρίσκονται οι κεραίες των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας. Οι αρμόδιοι του υπουργείου Μεταφορών σιωπούν. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Φαντάζομαι ότι οι μαφιόζοι τρίβουν τα χέρια τους. Έγραφα επίσης για τον άνεργο τραπεζοϋπάλληλο, που ταλαιπωρείται πάνω από τέσσερα χρόνια για μια άδεια παροχής νερού. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση και από εκεί. Κανενός το αυτί δεν ιδρώνει. Οι γραφειοκράτες κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
Σήμερα θα σας διηγηθώ μια ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας, που μου τη διηγήθηκε ένας καλός συνάδελφος, ο οποίος κατά κάποιο τρόπο είδε στις δύο προηγούμενες ιστορίες κάτι από το δικό του πρόβλημα. Υπάλληλος της ΕΡΤ, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, ο ίδιος πετάχτηκε στον δρόμο μετά τον "ξαφνικό θάνατο" της δημόσιας τηλεόρασης. Η σύζυγός του, υπάλληλος στο Πανεπιστήμιο, τέθηκε σε διαθεσιμότητα παρ' ότι ο άνδρας της έχασε τη δουλειά του από έναν άλλο φορέα του Δημοσίου. Η γυναίκα προσέφυγε στο αρμόδιο όργανο ζητώντας να εξαιρεθεί από τη διαθεσιμότητα, επειδή ο σύζυγός της απολύθηκε. Το όργανο αυτό απέρριψε την προσφυγή της ως αβάσιμη. Η ρύθμιση ορίζει ότι δεν επιτρέπεται να τεθούν σε διαθεσιμότητα και οι δύο, ωστόσο ο νομοθέτης δεν προέβλεψε ρητώς ότι απαγορεύεται η διαθεσιμότητα σε περίπτωση απόλυσης του ενός! Ενώ, λοιπόν, η οικογένεια αυτή υπέστη μια μείζονα συνέπεια: την απόλυση, η οποία, λογικώς εχόντων των πραγμάτων, θεωρείται δυσμενέστερη της διαθεσιμότητας, το αρμόδιο όργανο απεφάνθη ότι αβάσιμα η σύζυγος ζήτησε να εξαιρεθεί από τη διαθεσιμότητα.
Είναι ή δεν είναι και αυτή η υπόθεση μια ιστορία καθημερινής τρέλας, που δείχνει το αλλοπρόσαλλο της εξουσίας στον βασανισμένο αυτό τόπο; Φαίνεται πως από τα μικρά και καθημερινά καταλαβαίνει κανείς το μέγεθος της αμετροέπειας, αλλά και της αναλγησίας των ανθρώπων της εξουσίας. Τι λέει, άραγε, για την αλλοπρόσαλλη απόφαση ο συνταγματολόγος υπουργός Παιδείας; Ή μήπως, όπως και τις προηγούμενες φορές, κτυπώ στου κουφού την πόρτα;
