Τις τελευταίες ημέρες, σε τούτη τη χώρα την πολύπαθη, επιχειρείται η «επανεγκαθίδρυση» της μικροαστικής συμπεριφοράς και της πληκτικής ηθικολογίας σε συνδυασμό με την υποκλοπή σκηνών του ιδιωτικού βίου ως αντικείμενο της πανάρχαιας τέχνης του εκβιασμού.
Αγνοώντας την πλήρη διάλυση του κοινωνικού ιστού από την οικονομική εξαθλίωση, προσπαθώντας να αποσπάσουν την προσοχή μας από τα δεινά που καθημερινά μάς ταλανίζουν, αναπαράγουν παλιές ανθρωποφάγες τεχνικές -επιτυχημένες κάποτε- με μοναδικό στόχο το ίδιον όφελος. Προφανής σκοπός, η πολιτική εξόντωση ενός νέου ανθρώπου, συγκροτημένου, ικανού και προπαντός ευγενούς, που όμως σταθερά βρίσκεται απέναντι στα συμφέροντα μιζαδόρων και πραματευτάδων που επιχειρούν εφορμήσεις στη δημόσια και δημοτική λεία. Ενός νέου, που, λόγω των παραπάνω χαρακτηριστικών του, δεν είναι «χρήσιμος» γι' αυτούς που τόσα χρόνια είχαν συνηθίσει σε συγκεκριμένου τύπου πολιτικούς. Γι' αυτό άλλωστε έχει ανθρώπους να τον υπερασπιστούν. Ανθρώπους που δεν αντλούν τη δυναμική τους από το μικροαστικό κομματικό ιερατείο που συνομιλεί και διαπραγματεύεται για μείζονα θέματα με αμφιλεγόμενους επιχειρηματίες και ελεεινούς εκβιαστές. Αλλά την αντλούν από την κοινωνική και επαγγελματική τους θέση και δράση. Που υπήρξαν στη ζωή τους πάντα -όπως λέει και ο ποιητής- έκθετοι, ποτέ ένθετοι.
Κάθε είδηση μπορεί κάποιον να θίγει. Αλλά η πραγματική δημοσιογραφία οφείλει να σταθμίζει το πραγματικό όφελος του πολίτη από την παρεχόμενη πληροφορία, σε σχέση με την ενδεχόμενη ζημιά που προκαλεί στα άτομα που αναφέρεται. Σε διαφορετική περίπτωση, έχουμε κιτρινισμό ή εκβιασμό. Δεν αναφέρομαι, βέβαια, σε ποινικά κολάσιμες πράξεις επωνύμων που αφορούν την προσωπική και όχι την επαγγελματική και πολιτική δράση τους.
Τις εποχές του εύκολου χρήματος, όταν πολλοί πίστευαν ότι ζούσαν σε άλλη πραγματικότητα, ορισμένοι κατάφεραν εντέχνως να αναγάγουν το κοίταγμα μέσα από την κλειδαρότρυπα σε είδηση πρώτου μεγέθους. Σε σημαντικό νέο που έπρεπε να κοινοποιηθεί στο πανελλήνιο, ανεξάρτητα από την πραγματική του σημασία. Ήταν η χρυσή περίοδος της μικροαστικής ηθικής. Φυσικά τα επιλεγόμενα πρόσωπα δεν ήταν τυχαία, αλλά μεθοδικά επιλεγμένα.
Βορά στην αγορά του δήμου ο άκακος και ανυπεράσπιστος από την επώνυμη πελατεία του σχεδιαστής, εξόντωση, κοινωνική και επαγγελματική, του ταλαντούχου μουσικού που παγιδεύτηκε στα πλοκάμια του αδηφάγου οικονομικού εκβιασμού. Παραβιασμένη ιδιωτικότητα που βαφτίζεται δημόσια ιδιωτικότητα. Κομπάρσοι - συνεργάτες σε ρόλο του θιγόμενου μέσου πολίτη. Ενός πολίτη που, για τις ανάγκες του ρόλου του, φέρεται να κάνει μια αθώα βόλτα σε πονηρά μονοπάτια του Διαδικτύου.
Αυτήν τη μικροαστική ηθική προσπαθούν να ενδυναμώσουν ορισμένοι εκ νέου. Λέω "ενδυναμώσουν", γιατί λόγω των κρατουσών συνθηκών και των δεινών που ορισμένοι μας επέβαλαν, έδειχνε σημεία υποχώρησης. Άλλωστε μία από τις εκφάνσεις της μικροαστικής ηθικής είναι η απάθεια για τα σημαντικά που εκτονώνεται στα ασήμαντα και μηδαμινά. Είναι θέμα οπτικής και στάθμισης. Αξιολόγησης του σημαντικού και του ασήμαντου.
Η τελευταία απόπειρα παλινόρθωσης του βασιλείου της μικροαστικής ηθικής, όπως ήταν αναμενόμενο, προήλθε από «έκπτωτους βασιλείς». Αλλά θα πέσει στο κενό. Γιατί το υποψήφιο «θύμα», κατά το κοινώς λεγόμενο, «δεν μάσησε» και το φιλοθέαμον κοινό έχει προ πολλού εγκαταλείψει την αρένα που είχαν στήσει οι άλλοτε «βασιλείς». Σοβαρότερα θέματα το απασχολούν.
Η ελπίδα είναι η τάση αυτή να μην είναι ευκαιριακή, αλλά μόνιμη. Να υπάρξει σαφής μετατόπιση του ενδιαφέροντος στο ουσιαστικό, το χρήσιμο, το άξιο λόγου. Να αξιολογούνται οι πράξεις με βάση το αποτέλεσμα και τις συνέπειές του και όχι με βάση ποιος τις ενήργησε. Στον σύγχρονο κόσμο κάτι τέτοιο θεωρείται αυτονόητο. Άλλωστε διαχρονικά πολύ μεγάλες μορφές της επιστήμης, της πολιτικής, της τέχνης, είχαν τρόπο ζωής που διέφερε από το σύνηθες. Ουδείς ωστόσο ασχολήθηκε με αυτόν τον τομέα της προσωπικότητάς τους. Αυτά τα φαινόμενα πρέπει να εκλείψουν παρά τη δεδομένη δύναμή τους. Πρόκειται για έναν γίγαντα. Αλλά όπως έλεγε ο Σαίξπηρ: «Ω! Είναι θαυμάσιο να έχεις τη δύναμη ενός γίγαντα. Αν όμως τη χρησιμοποιείς σαν γίγαντας, γίνεσαι τύραννος» (Με το ίδιο Μέτρο, Πρ. 2, Σκ. 2).
