Εάν ένας ξένος επενδυτικός αναλυτής, που θα υποχρεούτο να παραδώσει άμεσα σε έναν μεγάλο οίκο (επενδυτικό, επιχειρηματικό κ.λπ.) μελέτη για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, εμπιστευόταν -καθώς θα συνέλλεγε τις πληροφορίες του- τις ανακοινώσεις και τις "διαρροές" της ελληνικής κυβέρνησης, το πιθανότερο θα ήταν να κατέληγε σε μια διαμετρικά αντίθετη εισήγηση από εκείνην ενός αναλυτή που θα εμπιστευόταν τα "reports" των ξένων οίκων, των αγορών ή ακόμη και των δανειστών της Ελλάδας.
Αυτό θα οφειλόταν προφανώς στις αποκλίνουσες -και σε πολλά σημεία αντίθετες- εντυπώσεις αλλά και εκτιμήσεις ουσίας από τη μία πλευρά της κυβέρνησης και από την άλλη των δανειστών και των αγορών. Θα διάβαζε στην προκειμένη περίπτωση ο πρώτος τις ειδήσεις που συνεπικουρούν το σχέδιο του "success story - 2" και την αντίστροφη μέτρηση για την "κορύφωσή" του που αναμένεται να είναι η έκδοση "κλειστού" ομολογιακού δανείου και θα εισηγείτο στους λεγόμενους "decision makers" να εμπιστευθούν αβλεπί την Ελλάδα. Αντίθετα, ο δεύτερος θα διάβαζε τις εκθέσεις δανειστών και αγορών να αποδομούν -είτε ευθέως είτε με "διπλωματική" γλώσσα- το επικοινωνιακό παιχνίδι της κυβέρνησης, προβλέποντας νέα μέτρα μετεκλογικά, και θα αποθάρρυνε όσους τυχόν ήσαν έτοιμοι να "κάνουν τα κουμάντα τους" πάνω στο "success story".
Θα επεκαλείτο βεβαίως και το ότι, ακόμη και αν οι εκτιμήσεις των αγορών, που προβλέπουν συνέχιση της ύφεσης ή των δανειστών που στην έκθεσή τους προαναγγέλλουν μέτρα, πιθανόν να κρύβουν τυχόν ευνόητες και μη σκοπιμότητες, θα ήταν υποχρεωμένος να λάβει σοβαρά υπόψη του ότι οι εκτιμήσεις αυτές, ιδιαίτερα αυστηρές ή μετριοπαθείς, δεν είναι και τόσο αυθαίρετες. Αναπτύσσουν συγκεκριμένη επιχειρηματολογία με την ωμή και αμείλικτη αλήθεια των αριθμών.
Το ποιος από τους δύο αναλυτές θα έκανε καλύτερα τη δουλειά του το έδειξε χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες η ειδησεογραφία των ημερών, με αιχμή της την πολυαναμενόμενη έκθεση της S&P, σύμφωνα με την οποία ο οίκος διατήρησε την αξιολόγηση "Β-/Β" για την Ελλάδα με σταθερό outlook (προοπτική) σημειώνοντας ότι το χρέος της γενικής κυβέρνησης και το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας παραμένουν υπερβολικά, παρότι είχαν καλλιεργηθεί προσδοκίες για κάπως καλύτερη αξιολόγηση.
Εν αναμονή της παραπάνω έκθεσης αλλά και των επόμενων προγραμματισμένων αξιολογήσεων από τη Moody's στις 3 Απριλίου και την Fitch στις 23 Μαΐου, από κυβερνητικής πλευράς η εκτέλεση του επικοινωνιακού σχεδίου "success story - 2" περιελάμβανε την εβδομάδα που πέρασε δύο συγκεκριμένες εξελίξεις:
* Η πρώτη ήταν τα 500 εκατομμύρια ευρώ "κοινωνικό μέρισμα" που "μοίρασε" ο πρωθυπουργός.
* Η δεύτερη ήταν η προώθηση του σχεδίου "έξοδος στις αγορές". Έξοδος όμως που χάριν του επικοινωνιακού εντυπωσιασμού θα στοιχίσει στους Έλληνες πολίτες έως και 550 εκατομμύρια ευρώ, ήτοι 10% παραπάνω από ένα "μέρισμα" (110 εκατ. ευρώ τόκοι ετησίως).
Αυτή η κίνηση εντυπωσιασμού είναι η πολυδιαφημισμένη "έξοδος στις αγορές", όπως κατ' ευφημισμόν την ονομάζει η κυβέρνηση, μιας και, όπως όλα δείχνουν, θα είναι πενταετής "κλειστή" έκδοση με προσυνεννόηση ή "βιβλίο προσφορών". Οι κυβερνώντες θεωρούν επιτυχία δανεισμό με 5,5% για ποσό, σύμφωνα με πληροφορίες, 2 δισ. ευρώ. Από αυτό προκύπτουν ένα κόστος 550 εκατ. ευρώ, αλλά και ένα ερώτημα: Είναι απαραίτητη σήμερα η έξοδος στις αγορές με τόσο υψηλό επιτόκιο για τόσο "μικρό" για τις κρατικές ανάγκες ποσό, που θα μπορούσε να αναπληρωθεί λ.χ. από δημοπρασία εντόκων γραμματίων;
Η ψυχρή λογική λέει "όχι". Επαΐοντες περί την αγορά θεωρούν πως μια τέτοια κίνηση θα ευνοήσει μόνο μεγάλους "παίκτες" των χρηματογορών, όπως ο Paul Kazarian της Japonica Partners, που μάζεψε προ έτους ό,τι κουρεμένο ελληνικό ομόλογο βρήκε (2,9 δισ. ευρώ). Διότι ναι μεν θα ανέβουν πιθανότατα οι τιμές στη δευτερογενή αγορά, αλλά αυτό δεν προοιωνίζεται κατ' ανάγκην ούτε αποκατάσταση επιτοκίων των πρωτογενών εκδόσεων σε λελογισμένα επίπεδα ούτε άμεση επιστροφή στις αγορές.
Προσθέτουν δε ότι οι αστερίσκοι στη συμφωνία των δανειστών και τα "δύσκολα" που έρχονται καθιστούν διάτρητο το επικοινωνιακό τέχνασμα "success story - 2" που τουλάχιστον οι αγορές δεν είναι εύκολο να το πιστέψουν. Πιο απλά, μια "προσδοκία" και μια επιχείρηση τεχνητής αισιοδοξίας ενόψει ευρωεκλογών και τρίτου Μνημονίου, θα στοιχίσει στους Έλληνες πολίτες περισσότερα όσων επέστρεψε ως "κοινωνικό μέρισμα" ο πρωθυπουργός.
Βέβαια, αυτό δεν εμποδίζει οργανισμούς όπως το IIF να προβλέψει πως η επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Αθήνας και δανειστών ανοίγει τον δρόμο για έκδοση πενταετούς ομολόγου, ίσως και εντός του Απριλίου. Ωστόσο διεθνείς οίκοι, αναλυτές κ.λπ., όπως έπραξε προχθές η RBS, επισημαίνουν πως όσο και αν έχει συμβολικό χαρακτήρα η έκδοση ομολόγου, "το μεγάλο στοίχημα παραμένει η στήριξη της πραγματικής οικονομίας".
Αν μη τι άλλο, αυτό προσέχουν οι διεθνείς αναλυτές, την προβλεπόμενη από την S&P και για το 2014 ύφεση (-0,3%) τα συνεχή ρεκόρ ανεργίας, το ανεξέλεγκτο χρέος και τις εκθέσεις των δανειστών που προαναγγέλλουν παράταση φοροεπιδρομών (εισφορά αλληλεγγύης και μετά το 2016), απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων, στέγνωμα των ταμείων με μειωμένες εισφορές, ακριβότερο ρεύμα και νέο γύρο ισοπέδωσης μισθών που πρωτίστως θα "ωφελήσουν" την ύφεση...
