Τα παρωχημένα και αποτυχημένα πρότυπα εκτός κλίμακας και ασύμβατα με τον τόπο, όπως αυτά της μαζικής κατασκευής τουριστικών κατοικιών, υιοθετεί το νομοσχέδιο του υπουργείου Τουρισμού, ενώ οι ρυθμίσεις του είναι αμφιβόλου συνταγματικότητας, προειδοποιεί η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού.
Στις παρατηρήσεις της επ' αυτού υπενθυμίζει ότι "το ξεπερασμένο αυτό πρότυπο αποτελεί την κύρια αιτία κατάρρευσης του ισπανικού τραπεζικού συστήματος και της σφοδρότατης οικονομικής κρίσης που περνάει η Ισπανία. Το χειρότερο είναι ότι για την Ισπανία έχει πλέον εξουδετερωθεί η δυνατότητα ανάκαμψης μέσω του παράκτιου τουρισμού, καθώς έχει καταστραφεί το παράκτιο περιβάλλον της. Τον Σεπτέμβριο του 2011 το απόθεμα νέων σπιτιών που παρέμεναν απούλητα έφθαναν τα 818.000, χωρίς να υπολογίζονται και εκείνα που βρίσκονται στα χέρια των τραπεζών, ο αριθμός των οποίων εκτιμούνταν, την ίδια εποχή, σε επιπλέον 200.000. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ισπανίας, μόνο τα ταμιευτήρια έχουν απούλητες κατοικίες αξίας 18 δισεκατομμυρίων ευρώ. Οι έντονες προσπάθειες της Ισπανίας, τον περασμένο χρόνο, να πουλήσει αυτό το απόθεμα κατοικιών σε πολύ χαμηλές τιμές, σε Ευρωπαίους και μη, σημείωσε παταγώδη αποτυχία". Ειδικά για την Ελλάδα η Ελληνική Εταιρεία επικαλείται πρόσφατα στοιχεία, τα οποία δείχνουν πως παραμένουν απούλητες 50.000 εξοχικές κατοικίες, 44% των οποίων βρίσκεται στα νησιά.
Για το άρθρο 1 του νομοσχεδίου που αφορά τους οργανωμένους υποδοχείς τουριστικών δραστηριοτήτων παρατηρεί πως πριμοδοτείται η τουριστική κατοικία και άρα η κτηματομεσιτική δραστηριότητα, η οποία, όμως, είναι ανταγωνιστική προς τον τουρισμό. Επίσης, η οικονομική απόδοση μιας νεόδμητης τουριστικής κατοικίας ως προς τον επιχειρηματία είναι εφάπαξ, αντίθετα με τη «μακροχρόνια» ευεργετική λειτουργία μιας επιτυχημένης τουριστικής επιχείρησης που μπορεί να λειτουργεί προς όφελος της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας μιας περιοχής.
Επισημαίνει δε ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να επιτρέπεται η χωροθέτηση οργανωμένων υποδοχέων τουριστικής δραστηριότητας σε νησιά με έκταση μικρότερη των 130 τ.χλμ., ενώ σε εκείνα που είναι πάνω από 130 τ.χλμ. μόνο όπου η φέρουσα ικανότητα το επιτρέπει. Κάτω από αυτό το όριο (130 τ.χλμ.), είτε δεν αντέχουν σε περαιτέρω καταπόνηση για κανέναν λόγο χωρίς αρνητικές συνέπειες είτε η φέρουσα ικανότητά τους έχει ήδη ξεπεραστεί. Επισημαίνει ότι η παράγραφος του ίδιου άρθρου που εντάσσει δασικές εκτάσεις και αρχαιολογικούς χώρους σε τουριστικούς υποδοχείς "έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ισχύουσα νομοθεσία (Νόμος 3328/2002, δασική νομοθεσία 998/79, 4042/2011) εγείροντας και θέματα αμφιβολιών για τη συνταγματικότητα των σχετικών ρυθμίσεων".
Επιπλέον ζητάει την απόσυρση των διατάξεων που προβλέπουν την εγκατάσταση χώρων εστίασης και αναψυχής σε απόσταση μόλις 10 μέτρων από τη γραμμή του αιγιαλού, τις φωτογραφικές ρυθμίσεις του άρθρου 5, όπως και την απόπειρα τροποποίησης του Π.Δ. ΦΕΚ Δ 254 για τις χρήσεις γης με ΚΥΑ για τη λειτουργία των τουριστικών λιμένων.
