Η πολιτική συμπεριφορά των ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων, καθώς αυτά πλήθαιναν με γεωμετρικούς ρυθμούς από το τέλος της δεκαετίας του '50 μέχρι και το 2010, αποτέλεσε την αιτία για μεγάλες μεταβολές στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.
Από τα αποτελέσματα - έκπληξη υπέρ της ΕΔΑ στα τέλη της δεκαετίας του '50 και κυρίως τη διαμόρφωση ενός -ασταθούς εντέλει- κεντρώου κυβερνητικού κόμματος μέχρι την κατάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ το 1981, η διαχείριση «των μικρομεσαίων» αναδείχθηκε σε ακρογωνιαίο λίθο των πολιτικών διεκδίκησης της κυβερνητικής διαχείρισης.
Για την προδικτατορική περίοδο υπάρχουν κλασικά έργα που αναλύουν το φαινόμενο (π.χ. Ζ. Μεϊνό: "Οι κοινωνικές δυνάμεις στην Ελλάδα"). Και για τις πολιτικές συλλήψεις και πρακτικές του Αν. Παπανδρέου επίσης έχουν γραφτεί πολλά που ερμηνεύουν τις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου 1977-1996. Όπου η ιδεολογική σύλληψη των «μη προνομιούχων» (μισθωτοί + αγρότες + μικρομεσαίοι) ήταν η λυδία λίθος της στρατηγικής Παπανδρέου.
Η μετακίνηση των «μικρομεσαίων» λόγω των βίαιων πολιτικών υπερφορολόγησής τους από την κυβέρνηση Σημίτη (αντικειμενικός προσδιορισμός φορολογητέου εισοδήματος) έφερε την έκπληξη του 2003. Παρά τις «μεγάλες επιτυχίες» της κυβέρνησης Σημίτη (Ευρωζώνη, Ολυμπιακοί Αγώνες, υποδομές, ένταξη Κύπρου στην Ε.Ε., εξάρθρωση 17 Νοέμβρη κ.λπ.), ο Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές.
Από την καταστροφή ενδιάμεσων στρωμάτων την περίοδο 2010-15 μέχρι το «κίνημα των γραβατών», αλλά και σήμερα με το «κίνημα των κλειδιών», τα μεσαία στρώματα εξακολουθούν να κρατούν τα... κλειδιά του όποιου εκλογικού αποτελέσματος. Το ερώτημα αν ο προσεταιρισμός τους γίνει με μετακίνηση της Αριστεράς προς αυτά ή των στρωμάτων αυτών προς την Αριστερά πιθανώς να είναι μια «ταυτολογία». Μπορεί όμως και όχι...
