Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 , όταν μεγάλο κομμάτι του αστικού πληθυσμού δεν έμενε σε διαμερίσματα με κεντρική θέρμανση («δεν θέλω πολυτέλειες και πολυκατοικίες...» τραγουδούσε ο Ζαμπέτας), η θέρμανση με σόμπες πετρελαίου ή ξυλόσομπες και μπουριά κάλυπτε πάνω από το 60% με 70% των νοικοκυριών.
Κάθε γειτονιά είχε τη μάντρα της, «Ξύλα, κάρβουνα, πετρέλαιο». Μονάδα μέτρησης ήταν το μπιτόνι, συνήθως πεντάλιτρο, ή και το... ποτιστήρι για τους φτωχότερους.
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Ιδού η απάντηση:
«Η αγορά πετρελαίου με μπιτόνι και οι μικρές καταναλώσεις έχουν αύξηση 150% με 200%... Πολύς κόσμος αδυνατεί να αγοράσει πετρέλαιο θέρμανσης εξαιτίας των συνθηκών στην αγορά εργασίας λόγω κορωνοϊού. Έχουμε τεράστια μείωση του τζίρου και, παράλληλα, ραγδαία αύξηση στην πώληση με τα μπιτονάκια...».
Τάδε έφη στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού/Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων Πρακτορείο 104,9 FM ο πρόεδρος του σωματείου πρατηριούχων καυσίμων «Άγιος Χριστόφορος» Θέμης Κιουρτζής.
Οι οικονομολόγοι «κυνηγούν» τις τάσεις ερευνώντας τα μεγέθη μέσω των «πρόδρομων οικονομικών δεικτών» για να προβλέψουν πώς θα διαμορφωθούν οι βασικοί δείκτες. Νομίζω ότι η κατανάλωση με «μπιτόνι» είναι ένας καλός πρόδρομος δείκτης.
Αλλά και για τους λάτρεις της οικονομικής ορθοδοξίας, τα συμπεράσματα της έρευνας του ΙΜΕ ΓΣΕΕΒΕ επιβεβαιώνουν τα μηνύματα από το «μπιτόνι»
«...7 στα 10 νοικοκυριά (σ.σ.: το 70% δηλαδή) που έχουν ως κύρια πηγή εισοδήματος τα έσοδα από επιχειρηματική δραστηριότητα δήλωσαν πως το εισόδημά τους μειώθηκε το 2020, έναντι του 39,3% των νοικοκυριών που το εισόδημά τους βασίζεται κυρίως στον μισθό και του 24,8% των νοικοκυριών που κύρια πηγή εισοδήματός τους είναι η σύνταξη».
