Εάν παρθούν μέτρα που θα μειώσουν την ανεργία κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες την επόμενη δεκαετία, τότε εξουδετερώνεται η ανάγκη για μείωση των συντάξεων, μέσω αποκοπής της προσωπικής διαφοράς.
Για να συμβεί αυτό, ο Όμιλος Κοινωνικών και Εργατικών Δικαιωμάτων ισχυρίζεται ότι θα πρέπει να υπάρξουν δύο συγκεκριμένες παρεμβάσεις και μια προϋπόθεση:
1. Να επιλεχθεί "μια γενναία χρηματοδότηση της απασχόλησης, κυρίως σε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας, πέραν της πρόσθετης απασχόλησης που θα δημιουργήσει η διαδικασία ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας".
2. Η κατεύθυνση αυτής της δράσης κατά 1 δισ. ευρώ θα δημιουργούσε 200.000 επιπλέον θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα τα αντίστοιχα έσοδα του ΕΦΚΑ από ασφαλιστικές εισφορές να είναι 500 εκατ. ευρώ».
3. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα έπρεπε να υπάρξει ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου εκκίνησης της ελληνικής οικονομίας με στόχο να μειωθεί η ανεργία στο 15% έως το 2027.
Αντί γι’ αυτό όμως λαμβάνονται μόνιμα μέτρα περικοπών στις συντάξεις, ενώ δεν επιχειρείται σύγκλιση με την Ευρώπη στο θέμα της απασχόλησης.
Όπως επισημαίνει:
α. Σήμερα αναφέρονται οι μεταβιβάσεις από τον προϋπολογισμό στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά αποκρύπτεται επιμελώς το ιδιωτικό κόστος για υγεία, εκπαίδευση ή τα ποσοστά ανεργίας και υποχρεωτικής μερικής (ή διαλείπουσας) απασχόλησης, τα επιδόματα ανεργίας των 360 ευρώ τον μήνα που τα δικαιούνται ένας στους δέκα ανέργους, καθώς και το υψηλό επίπεδο της ακραίας φτώχειας (13,6% - 1.460.000 άτομα) από τα 4.100.000 Έλληνες που βρίσκονται σήμερα κάτω από το όριο (380 ευρώ τον μήνα) της φτώχειας.
β. Επίσης, γίνεται αναφορά στην επαναλαμβανόμενη και λανθασμένη εκτίμηση ότι το έλλειμμα του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης είναι 11% του ΑΕΠ. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΔΝΤ θεωρεί λανθασμένα ως έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης τη διαφορά εσόδων που προκύπτουν μόνο από τις εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών χωρίς την τριμερή χρηματοδότηση και την κρατική επιχορήγηση καθώς και των δαπανών. Αντίθετα, το έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι η διαφορά εσόδων -που προκύπτει από τις εισφορές εργαζομένων, εργοδοτών αλλά και τη συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης- και των δαπανών. Το έλλειμμα αυτό που καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός (κρατική επιχορήγηση) στην Ελλάδα το 2016 ήταν 5% του ΑΕΠ - 8,7 δισ. ευρώ (ΑΕΠ 173,4 δισ. ευρώ το 2016) και όχι 11% του ΑΕΠ (19 δισ. ευρώ) όπως ισχυρίζεται το ΔΝΤ.
γ. Αντίθετα, η αύξηση της απασχόλησης θα είχε ευεργετικές επιδράσεις στην ανάπτυξη, την αποφυγή της μετανάστευσης (braindrain), στο δημογραφικό, στην κοινωνική συνοχή.
Έτσι, εάν η ανεργία από 23,5% (με βάση τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ) περιοριζόταν για παράδειγμα με τις κατάλληλες πολιτικές -την περίοδο 2017 - 2027- κατά 500.000 θέσεις πλήρους και σταθερής απασχόλησης τότε τα έσοδα του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης θα αυξηθούν κατά 800 εκατ. ευρώ κατά μέσο όρο τον χρόνο.
