Στην κυβέρνηση προεξοφλούν ότι θα υπάρξει μια κατάληξη με θετικό πρόσημο στο ζήτημα των εργασιακών, καθώς θεωρούν ότι έχουν διαμορφωθεί συνθήκες που οδηγούν σε μια λύση στον τομέα αυτό με τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: Δεν θα περάσει το αίτημα του ΔΝΤ για θέσπιση του λοκ άουτ (ανταπεργίας). Δεν θα αλλάξει το βασικό πλαίσιο που διέπει τις ομαδικές απολύσεις. Η συζήτηση για τα απαιτούμενα ποσοστά για την κήρυξη απεργίας μετατίθεται για το μέλλον. Θα επανέλθει, εντός του 2018, η ρήτρα ευνοϊκότερης ρύθμισης (κλαδικών έναντι επιχειρησιακών συμβάσεων) και η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων (ανεξάρτητα του αν εργοδότης και εργαζόμενος είναι εγγεγραμμένοι στα σωματεία τους).
Μάλιστα, κυβερνητικές πηγές κάνουν λόγο για “νίκη”, η οποία πρέπει να πιστωθεί στον ίδιο τον πρωθυπουργό, τον επικεφαλής της ομάδας διαπραγμάτευσης Ευκλείδη Τσακαλώτο και την υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, υπενθυμίζοντας ότι η κυβέρνηση συνολικά επέλεξε να μεγιστοποιήσει την πίεση που άσκησε στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Ήδη από την Τρίτη (21η Μαρτίου) πριν από τη σύνοδο στη Ρώμη, ο Αλέξης Τσίπρας είχε επικοινωνήσει με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, διαμηνύοντάς τους ότι δεν θα ψηφίσει την επετειακή διακήρυξη εάν δεν υποστηριχθεί στη μάχη έναντι του ΔΝΤ. Επικοινώνησε, επίσης, με τον Ιταλό πρωθυπουργό Πάολο Τζεντιλόνι και αυτός με τη σειρά του με τον Ιταλό εκπρόσωπο στο ΔΝΤ, ο οποίος μίλησε με την Κριστίν Λαγκάρντ. Με την επικεφαλής του Ταμείου επικοινώνησε και ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός απέστειλε τη γνωστή επιστολή του προς όλους τους ηγέτες των κρατών - μελών της Ε.Ε., ζητώντας τους να ξεκαθαρίσουν αν η Ελλάδα πρέπει ή όχι να εξαιρείται από το ευρωπαϊκό κεκτημένο στα εργασιακά, ενώ και κατά τη διάρκεια της άτυπης συνόδου είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν ψηφίζει εργασιακό μεσαίωνα.
Το αποτέλεσμα αυτής της άσκησης πιέσεων ήταν οι υποστηρικτικές δηλώσεις στη σύνοδο κορυφής στη Ρώμη και η ομόφωνη στήριξη των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Παρά το ότι το ΔΝΤ υποχώρησε αρχικά μπροστά στην άσκηση αυτής της συλλογικής ευρωπαϊκής πίεσης, άλλαξε ξανά τη στάση του στη συνέχεια, λίγο πριν από το EuroWorking Group της Πέμπτης, επαναφέροντας τις αρχικές του θέσεις και δημιουργώντας εμπλοκή. Ωστόσο, η ελληνική κυβέρνηση διαμήνυσε σε όλους τους τόνους ότι δεν υπάρχει συμφωνία χωρίς τα εργασιακά. Οι θέσεις της Ελλάδας σε εκείνο το χρονικό σημείο ενισχύθηκαν από την ηχηρή παρέμβαση του ETUC (Ένωση Ευρωπαϊκών Συνδικάτων) και σε αντίθεση με την αφωνία των ελληνικών συνδικάτων, μεταφέροντας εκ νέου την πίεση στο ΔΝΤ.
