Ρεπορτάζ: ΘΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Η άμεση προώθηση από την κυβέρνηση τεσσάρων νομοσχεδίων, εκ των οποίων τρία από τον κατάλογο μεταρρυθμίσεων που ενέκρινε με τηλεδιάσκεψη το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας (αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης, ρύθμιση οφειλών προς εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, προστασία της πρώτης κατοικίας), ενισχύει την αξιοπιστία της έναντι των δανειστών. Σε βαθμό τέτοιο, που να φαντάζει κακόπιστη τυχόν αδιαφορία τους για την αντιμετώπιση της ασφυξίας ρευστότητας που αντιμετωπίζει το Ελληνικό Δημόσιο, καθώς η έκδοση 6μηνων εντόκων γραμματίων την Τετάρτη, ύψους 875 εκατ. ευρώ, η πρώτη έκδοση ελληνικού χρέους μετά τη συμφωνία με τους εταίρους για τετράμηνο "moratorium" δεν αρκεί για να λυθεί το πρόβλημα. Σε διάστημα 34 ημερών, το ελληνικό κράτος υποχρεούνται να καταβάλει στο ΔΝΤ 1.978 εκατ. ευρώ, τα οποία επιμερίζονται ως εξής:
* 6 Μαρτίου: 298 εκατ. ευρώ.
* 13 Μαρτίου: 336 εκατ. ευρώ.
* 16 Μαρτίου: 560 εκατ. ευρώ.
* 20 Μαρτίου: 336 εκατ. ευρώ.
* 9 Απριλίου: 448 εκατ. ευρώ.
Μόνο τον Μάρτιο, η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει δόσεις στο ΔΝΤ συνολικού ύψους 1.530 εκατ. ευρώ, τόκους 750 εκατ. ευρώ και να ανανεώσει τρεις εκδόσεις εντόκων γραμματίων, μία για 1,4 δισ. ευρώ και δύο από 1,6 δισ. ευρώ.
Τούτων δοθέντων τα σενάρια -λιγότερο ή περισσότερο πιθανά- ανεύρεσης των απαραίτητων κεφαλαίων συνίστανται στα εξής:
1. Να αποδοθεί στην Αθήνα το 1,9 δισ. ευρώ που δικαιούται από τα κέρδη του ευρωσυστήματος από τα ελληνικά ομόλογα, τα οποία κρατά η ΕΚΤ ώστε να τα δώσει απευθείας στο ΔΝΤ.
2. Άδεια δανειστών να καλύψει η χώρα τις υποχρεώσεις της μέσω αύξησης ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων από τα 15 δισ. ευρώ στα 23 με 25 δισ. ευρώ. Το αίτημα έχει μεν απορριφθεί από την ΕΚΤ, αλλά η έγκριση του καταλόγου μεταρρυθμίσεων και το ότι κάτι τέτοιο αποτελεί την πλέον καίρια λύση στο πρόβλημα της ρευστότητας έως τον Ιούλιο θέτουν ζήτημα επανεξέτασης για χορήγηση της δυνατότητας αυτής πριν την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, εντός του Απριλίου. Μάλιστα, εάν συγκληθεί εν τέλει Eurogroup στις 9 Μαρτίου, μπορεί να τεθεί, το θέμα εκ νέου εκεί.
Η ΕΚΤ επιτρέπει στην Ελλάδα να χρησιμοποιεί τον μηχανισμό των εντόκων γραμματίων για να καλύπτει μέσω εσωτερικού δανεισμού βραχυπρόθεσμες δανειακές ανάγκες έως 15 δισ. ευρώ ή 8,2% του ΑΕΠ. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν αγοράσει 10,8 δισ. και τα υπόλοιπα 4 δισ. τα κατέχουν ξένες τράπεζες και ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Σημειώνεται ότι η ΕΚΤ δέχεται τα έντοκα γραμμάτια που κατέχουν οι ελληνικές τράπεζες για "collaterals" (εγγυήσεις), αλλά μόνο για 3,5 δισ. ευρώ.
3. Η άντληση δανειακών κεφαλαίων εκ μέρους του ελληνικού κράτους από τα διαθέσιμα των φορέων του Δημοσίου που τηρούν στις εμπορικές τράπεζες. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, απαιτείται να συναινέσουν οι διοικήσεις τους.
4. Το "πάγωμα" της αποπληρωμής μέρους των υποχρεώσεων του Δημοσίου. Θα δημιουργούνταν μεν «μαξιλάρι ασφαλείας» για τα κρατικά ταμεία, αλλά ταυτόχρονα θα δημιουργούνταν και νέες ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του.
5. Η αποδέσμευση από το κοινό κεφάλαιο της ΤτΕ των διαθεσίμων των φορέων του Δημοσίου που δεσμεύονται σε αυτό υπό μορφή εντόκων γραμματίων. Αποδέσμευση 1 δισ. ευρώ συνεπάγεται αυτομάτως περιθώριο επιπλέον βραχυπρόθεσμου δανεισμού του Δημοσίου από τους φορείς του στο ίδιο ποσό.
6. Σενάρια αιτήματος παράτασης αποπληρωμής κυκλοφόρησαν μεν, ωστόσο αποκλείστηκαν από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.
7. Αναμονή για εισροή φόρων στα κρατικά ταμεία από εισπράξεις ΕΝΦΙΑ και ΦΠΑ, η καταβολή του οποίου είχε παραταθεί έως προχθές (σε συνδυασμό ενδεχομένως και με τις πρώτες καταβολές της ρύθμισης για τα ληξιπρόθεσμα και τις 100 δόσεις).
Υπενθυμίζεται ότι, ενώ ανταπόκριση του Reuters υπενθύμισε ότι οι δανειστές έδωσαν στην Ελλάδα διορία έως τον Ιούνιο να ολοκληρώσει τις εκκρεμούσες μεταρρυθμίσεις και να λάβει τα εναπομείναντα 7,2 δισ. ευρώ, χωρίς όμως κονδύλια έως την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν φαίνεται να συμμερίζεται την κινδυνολογία που αναπτύσσεται. Ενδεικτική ήταν η αναφορά του στους "Irish Times" πως "η Ελλάδα δεν μπορεί να αφεθεί να βουλιάξει όπως η Γουίνι στο έργο του Μπέκετ", παρομοιάζοντας τη βυθιζόμενη στην άμμο κεντρική ηρωίδα του θεατρικού δίπρακτου "Ευτυχισμένες μέρες", την οποία αδυνατεί ο σύντροφός της Willie να σώσει με την ελληνική οικονομία.
