Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι η μνημονιακή καταιγίδα οδήγησε -σχεδόν νομοτελειακά- στην μετατροπή των κύριων συντάξεων σε προνοιακά επιδόματα, των επικουρικών συντάξεων σε φιλοδωρήματα και των εφάπαξ βοηθημάτων σε... πουρμπουάρ. Κατόπιν βέβαια ακολούθησε, σύμφωνα πάντα με δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας, υποτιθέμενη επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος της χώρας για τα επόμενα τριάντα χρόνια και αντ' αυτού σήμερα οδηγούμαστε σε μια παρά φύση ενοποίηση ταμείων ανταποδοτικών (επικουρικής και πρόνοιας) με ταμεία κύριας σύνταξης (ΙΚΑ). Αυτή η εξέλιξη σε βάθος χρόνου θα έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση της επικουρικής σύνταξης και του εφάπαξ, κάτι που αποτελεί άλλωστε και τον απώτερο στόχο της τρόικας.
Είναι κρίσιμο λοιπόν να αντιληφθούμε ότι αν συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε τέτοιες «ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις», η κοινωνική ασφάλιση θα χάσει τα βασικά εννοιολογικά της χαρακτηριστικά, δηλαδή αυτά της ισονομίας, της αναλογικότητας, της διανεμητικότητας, της ανταποδοτικότητας και της κρατικής συνεισφοράς. Κατ' αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε ασφάλιση των ρητρών μηδενικού ελλείμματος και των ρητρών "θανάτου".
