Το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου ολοκληρώνεται και η εικόνα της τουριστικής αγοράς, αυτής που κατά την ηλιόλουστη εκδοχή του κυβερνητικού success story θα πλημμύριζε τη χώρα με εκατομμύρια τουρίστες, έχει ξεκαθαρίσει.
Φυσικά και υπάρχουν τουριστικοί προορισμοί, κατά κανόνα δίασημοι στα πέρατα της οικουμένης, με πληρότητα που αγγίζει το 100%, αλλά υπάρχουν άλλοι τόσοι (και περισσότεροι) προορισμοί στην υπόλοιπη χώρα, σε περιοχές που γνώρισαν τις τελευταίες δεκαετίες μια στρεβλή ανάπτυξη γεμίζοντας δωμάτια και ξενοδοχεία σε βάρος μάλιστα άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων, όπου οι ασχολούμενοι με τον τουρισμό ακούνε success story και κλαίνε με μαύρο δάκρυ. Τα καταλύματα παραμένουν άδεια σε απελπιστικά ποσοστά, οι τιμές πέφτουν σε σημείο ώστε με το ζόρι να καλύπτονται (;) οι υποχρεώσεις προς την εφορία, ταβέρνες και εστιατόρια παραμένουν άδεια καθώς και όσοι επισκέπτες μένουν σε ενοικιαζόμενα, φίλους ή κάμπινγκ, προτιμούν το σπιτικό φαγητό. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, ακόμα και ξένοι που κινούνται με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα, έχουν κάνει βασικές προμήθειες πρώτων υλών ήδη από τη χώρα τους, με αποτέλεσμα ακόμα και τα σούπερ μάρκετ να μην έχουν την κίνηση που θα προσδοκούσαν.
Το πρόβλημα, όπως παραδέχονται οι επαγγελματίες σε αυτές τις περιοχές, είναι η κατακόρυφη πτώση του εγχώριου τουρισμού. Κάτι που αναγκάστηκε να ομολογήσει ακόμα και η καθ' ύλην αρμόδια υπουργός, Όλγα Κεφαλογιάννη αναγνωρίζοντας πως "υπάρχει πρόβλημα", ειδικά σε προορισμούς "οι οποίοι στηρίζονταν στον Έλληνα που ήταν πολύ καλός πελάτης και ξόδευε πολλά χρήματα. Το μεγάλο θέμα αυτή την περίοδο είναι κατά πόσο μπορεί ο Έλληνας να ταξιδέψει στην Ελλάδα", παραδέχθηκε σε πρωινό εκπομπή μεγάλου καναλιού κάνοντας μάλιστα λόγο για "μειώσεις, ανάλογα με τον προορισμό, μέχρι και 50%, μπορεί και παραπάνω", δίνοντας με έναν αριθμό μια εικόνα που η ελληνική επαρχία και όσοι τη διατρέχουμε ετούτες τις μέρες ήδη έχουμε γνωρίσει.
Και επειδή οι αριθμοί δεν λένε παρά τη μισή αλήθεια, τη στατιστική, να συμπληρώσουμε κάτι που ένα απλό ρεπορτάζ (ή και μια έρευνα αγοράς) μπορεί να δείξει: Η κατάρρευση αφορά κατά κύριο λόγο τα φτηνότερα καταλύματα, τη στιγμή που κατά πολύ ακριβότεροι προορισμοί -στις ίδιες περιοχές μάλιστα- είναι υπερπλήρεις. Σε περιοχή, λ.χ., που δεν μαζεύει επώνυμους, υπερπολυτελές ξενοδοχείο πολλών αστέρων με τιμές 180 και 200 ευρώ τη βραδιά είναι κλεισμένο έως τις αρχές Σεπτεμβρίου την ίδια στιγμή που τα καταλύματα των 30 και 40 ευρώ είναι άδεια και παζαρεύουν την τιμή τους... Άλλη περίπτωση: Σε κάμπινγκ το οποίο λειτουργεί στη λογική του all inclusive, οι διαθέσιμες θέσεις για σκηνές είναι άπειρες, ενώ τα σαφώς ακριβότερα μπανγκαλόους και σπιτάκια που υπάρχουν στον ίδιο χώρο είναι κλεισμένα μέχρι τα τέλη Αυγούστου και μάλιστα από τα μέσα Ιουλίου...
Η ζώσα πραγματικότητα δείχνει πως η κατάρρευση του εγχώριου τουρισμού αποκτά όλο και σαφέστερο ταξικό πρόσημο. Και φυσικά δεν αντιμετωπίζεται με τη φιλανθρωπική λογική του "κοινωνικού τουρισμού" στην οποία (δηλώνουν ότι) στρέφονται οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες. Πέραν της αυτονόητης ανάγκης αλλαγής οικονομικής πολιτικής και της αντιμετώπισης της τεράστιας ανεργίας που συνεχίζει να καλπάζει, απαιτείται -στο πλαίσιο ενός συνολικού αναπτυξιακού σχεδιασμού- σχέδιο ισόρροπης τουριστικής ανάπτυξης που να εστιάζει στην ενίσχυση της μικρής, οικογενειακής επιχείρησης και του "φθηνού", εγχώριου και μη, τουρισμού. Εκτός αν κάποιοι οραματίζονται μια χώρα με Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και φθηνούς εργαζόμενους (που δεν θα κάνουν διακοπές) η οποία θα απευθύνεται μόνον σε τουρίστες από ευημερούσες οικονομίες που θα αγοράζουν (φθηνά) σπίτια, οικόπεδα και υπηρεσίες σε ακριβές μονάδες... Οι περιπέτειες με τα ρώσικα πρακτορεία δείχνουν πως αυτή η επιλογή δεν είναι ασφαλής...
