Των Ηλία Βρεττάκου - Γρηγόρη Καλομοίρη
Το 35ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου, θα καταγραφεί στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος ως ένα συνέδριο, που έμεινε μακριά από τους αγώνες και τις αγωνίες των εργαζομένων στο Δημόσιο.
Σε μια περίοδο που οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές με πρόσχημα την κρίση, ως Αρμαγεδδώνας, απειλούν κάθε κατάκτηση των εργαζομένων και της κοινωνίας, η μέχρι τώρα πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ ήλθε να επιβεβαιώσει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο ότι βρίσκεται μακριά από τα προβλήματα, τις αγωνίες και τις διαθέσεις των εργαζομένων.
Σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο απολύονται μέσα από τις διαθεσιμότητες, που ανατρέπονται οι εργασιακές σχέσεις, που μειώνονται κατακόρυφα τα εισοδήματα μέσα από τα μισθολόγια - λαιμητόμους και τη φορολογική λεηλασία, που κατακρεουργούνται εργασιακά, κοινωνικά και συλλογικά δικαιώματα, που καταργείται το όποιο κοινωνικό κράτος, αλλά και που ταυτόχρονα οι εργαζόμενοι βρίσκονται στους δρόμους για να αντισταθούν σε αυτή την πολιτική, το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των εργαζομένων και της κοινωνίας, αλλά ανέδειξε με έντονο τρόπο την κρίση που υπάρχει στο συνδικαλιστικό κίνημα, ιδιαίτερα στις τριτοβάθμιες οργανώσεις και κυρίως στις κυβερνητικές παρατάξεις.
Οι θετικές στιγμές του Συνεδρίου ήταν στη διάρκεια των παρεμβάσεων των εργαζομένων στα πανεπιστήμια, που ήδη βρίσκονται στη 12η εβδομάδα των κινητοποιήσεών τους, των καθαριστριών, κ.λπ. Σημαντική εξέλιξη επίσης ήταν η κοινή στάση των παρατάξεων της Αριστεράς, που οδήγησε σε ορισμένες θετικές αποφάσεις του Συνεδρίου για ζητήματα καταστατικού της ΑΔΕΔΥ, νομιμοποίησης συνέδρων κ.λπ.
Το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ ήταν το πρώτο συνέδριο, μετά την αποκατάσταση της τυπικής νομιμότητας στο συνδικαλιστικό κίνημα, που έγινε με αποκλεισμούς σωματείων και αποχωρήσεις παρατάξεων, όπως συνέβη με τον χώρο της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Πέρα όμως από αυτό, το ίδιο το συνέδριο δυστυχώς δεν συζήτησε παρά μόνο παρεμπιπτόντως τα προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Δεν κατέληξε σε αποφάσεις. Δεν διαμόρφωσε ένα σχέδιο και ένα πρόγραμμα δράσης που στις σημερινές συνθήκες θα μπορούσε να συσπειρώσει τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και σε συντονισμό με όλους τους εργαζόμενους της χώρας και τα άλλα κοινωνικά στρώματα που εξαθλιώνουν οι μνημονιακές πολιτικές θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζικούς, συντονισμένους και νικηφόρους αγώνες.
Στο συνέδριο, με κύρια ευθύνη των κυβερνητικών παρατάξεων της ΔΑΚΕ και ιδιαίτερα της ΠΑΣΚ, κυριάρχησαν οι εκλογικές σκοπιμότητες και οι μηχανισμοί με στόχο να διατηρηθεί με κάθε θυσία η πλειοψηφία στην ΑΔΕΔΥ από τις κυβερνητικές παρατάξεις.
Η ΠΑΣΚ, μετά την αποχώρηση από τις γραμμές της των συνδικαλιστών της «Δημοσιοϋπαλληλικής Ανατροπής», διαπίστωσε ότι η πτώση της πλέον θα ήταν κατακόρυφη κι έτσι, αδιαφορώντας για το ίδιο το συνέδριο και τις αποφάσεις, εγκατέλειψε κάθε πρόσχημα και καταστρατηγώντας καταστατικές διατάξεις και κανόνες προσπάθησε να νομιμοποιήσει κάθε αντιπρόσωπο που ήταν εκλεγμένος με τα ψηφοδέλτιά της.
Στο πλαίσιο αυτό υποστήριξε τη νομιμοποίηση των αντιπροσώπων από την ΕΥΠ (στο προηγούμενο συνέδριο, και με τη δική της ψήφο, είχαν αποκλειστεί) και χρησιμοποίησε κάθε μεθόδευση για τη νομιμοποίηση όλων των αντιπροσώπων της ΠΟΕ-ΥΕΘΑ, ακόμη και αυτών που είχαν εκλεγεί το 2008, 2009 και 2010, δηλαδή ακόμη και τρία χρόνια πριν από το χρόνο εκλογής που προβλέπει το καταστατικό της ΑΔΕΔΥ.
Έφτασαν στο σημείο μάλιστα ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, που σε όλα τα θέματα του συνεδρίου κινήθηκαν ως μία παράταξη, να αποχωρήσουν από το συνέδριο προκειμένου να αμφισβητήσουν την απόφαση του Συνεδρίου για να εκπροσωπηθεί η ΠΟΕ - ΥΕΘΑ με βάση το καταστατικό της ΑΔΕΔΥ.
Τα εκλογικά αποτελέσματα του συνεδρίου αντανακλούν τις διεργασίες που εξελίσσονται στον χώρο του Δημοσίου. Η καταβαράθρωση των κυβερνητικών παρατάξεων και η ενίσχυση των αντιμνημονιακών δυνάμεων και ιδιαίτερα των δυνάμεων, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, διαμορφώνουν ένα νέο συνδικαλιστικό τοπίο. Οι κυβερνητικές παρατάξεις πλέον της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ δεν έχουν την πλειοψηφία στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ. Ας ελπίσουμε ότι στις διαδικασίες εκλογής της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ δεν θα υπάρξουν υπόγειες συμφωνίες και άλλες σκοπιμότητες που θα χαρίσουν στην ΠΑΣΚ και τη ΔΑΚΕ την πλειοψηφία που τους αφαίρεσαν οι σύνεδροι.
Αντικειμενικά οι νέοι συσχετισμοί που διαμορφώθηκαν στη διοίκηση της ΑΔΕΔΥ μπορούν να αξιοποιηθούν προκειμένου να προωθηθούν μέτρα για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, για την παραπέρα ανάπτυξη των αγώνων, για να αποτελέσει το συνδικαλιστικό κίνημα τη ραχοκοκαλιά του μαζικού λαϊκού κινήματος για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.
Οι δυνατότητες, όμως, που αντικειμενικά υπάρχουν μπορεί να ανατραπούν αν κυριαρχήσουν λογικές παραταξιακού πατριωτισμού και ανταγωνισμού, στείρες αντιπαραθέσεις και σκοπιμότητες.
Τα προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους στο Δημόσιο αλλά και τις ίδιες τις δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν και θα ενταθούν ανεξάρτητα από τις διαδικασίες και το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ. Οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες, η συρρίκνωση των εισοδημάτων, η κατάργηση φορέων και υπηρεσιών, ο περιορισμός των κοινωνικών και συλλογικών δικαιωμάτων θα συνοδευτούν με νέα μέτρα φορολεηλασίας, με την απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας, με νέες επιθέσεις στην υγεία, την παιδεία και τα δημόσια κοινωνικά αγαθά.
Οι εργαζόμενοι που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους, οι σχολικοί φύλακες, οι καθαρίστριες, οι γιατροί και οι εργαζόμενοι στον ΕΟΠΥΥ, οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια κ.λπ., θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τους αγώνες τους. Η νέα διοίκηση της ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί να συνεχίζει τον γραφειοκρατικό και υποταγμένο δρόμο της.
Οι δυνάμεις της Αυτόνομης Αγωνιστικής Ριζοσπαστική Συνεργασίας, που προσπάθησαν με τις παρεμβάσεις τους να αποτρέψουν τον εκφυλισμό του συνεδρίου, θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να διαμορφωθεί ένα διεκδικητικό πλαίσιο και ένα πρόγραμμα δράσης που θα συσπειρώνει τους εργαζόμενους αλλά και τα άλλα κοινωνικά στρώματα για την ανάπτυξη πολύμορφων, μαζικών και αποτελεσματικών αγώνων για την ανατροπή των πολιτικών τις κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κεφαλαίου.
Ο καθένας, ανεξάρτητα από διακηρύξεις, θα κριθεί με βάση τις θέσεις και τη στάση του και οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του.
