Η διεθνής και ευρωπαϊκή εμπειρία δείχνει ότι όταν μειώνεται η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη, εκτινάσσεται στα ύψη η ιδιωτική φαρμακευτική δαπάνη και οι ασφαλισμένοι βάζουν το χέρι τους ακόμη πιο βαθιά στην τσέπη. Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων στην "Αυγή" της Κυριακής ο γενικός γραμματέας του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής (ΦΣΑ) Ηλίας Γιαννόγλου.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟ
* H τροπολογία του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη περί τιμολόγησης των φαρμάκων έγινε πλέον νόμος του κράτους. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των φαρμακοποιών, όμως, δεν παρενέβησαν στη δημόσια συζήτηση για το θέμα, ούτε πριν ούτε μετά την ψήφιση της τροπολογίας. Πώς το εξηγείτε αυτό;
Φαντάζομαι πως εννοείτε την πλειοψηφία του Δ. Σ. του ΠΦΣ, η οποία εκφράζει μια σκληρή φιλοκυβερνητική άποψη στον χώρο. Ακόμα και αυτοί οι συνδικαλιστές όμως έθεσαν στον υπουργό, την παραμονή της ψήφισης, μια σειρά από καυτά ερωτήματα και ουσιαστικές αντιρρήσεις για τα οποία, βεβαίως, δεν έλαβαν καμία απάντηση. Όσον αφορά τη παράταξή μας, τη Συνεργασία Φαρμακοποιών, εκφράσαμε αμέσως τη διαφωνία μας, καταθέτοντας τις προτάσεις μας και διοργανώνοντας μια εξαιρετικά επιτυχημένη συγκέντρωση με τη συμμετοχή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ανδρέα Ξανθού.
* Φοβάστε ότι το όριο των 2 δισ. ευρώ στη δημόσια εξωνοσοκομειακή φαρμακευτική δαπάνη για το 2014 θα φέρει προβλήματα στη φαρμακευτική περίθαλψη των ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ; Σε τι συνίστανται αυτά τα ενδεχόμενα προβλήματα;
Τόσο η ελληνική, όσο και η διεθνής εμπειρία δείχνουν ότι όπου εφαρμόζεται μείωση της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης έχουμε ταυτόχρονα αύξηση της ιδιωτικής, δηλαδή οι ασφαλισμένοι καλούνται να πληρώσουν περισσότερα από την τσέπη τους. Στη χώρα μας, με μείωση της δημόσιας δαπάνης κατά 52% την τελευταία τριετία, έχουμε αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων από το 9% στο 23%. Η μείωση της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης δεν έχει σα σκοπό (ενώ θα έπρεπε) την ανακούφιση των οικονομικά ασθενέστερων ούτε τη δυνατότητα πρόσβασης στο φάρμακο των 3 εκατ. συμπολιτών μας που είναι ανασφάλιστοι. Προφανώς, τα εξοικονομούμενα ποσά οδεύουν προς αντιαναπτυξιακές κατευθύνσεις, για αποπληρωμή των δανειστών μας. Με τη συγκεκριμένη τροπολογία επιδιώκεται να φθάσει η φαρμακευτική δαπάνη στα 2 δισ. από 2, 371 δισ. που προβλέπεται να κλείσει το 2013. Μ' αυτόν τον τρόπο εφαρμόζεται η μνημονιακή υποχρέωση για δημόσια δαπάνη 1% του ΑΕΠ. Όμως έτσι η Ελλάδα θα έχει κατά κεφαλή δαπάνη, από 444 ευρώ το 2009. 178 ευρώ το 2014 (μνημονιακώς πορευόμενη). Την ίδια στιγμή ο Μ.Ο. στην Ε.Ε. είναι 320 ευρώ. Πορευόμαστε σε δρόμο απόλυτης υγειονομικής κρίσης. Θα υπολειπόμαστε 80% του ευρωπαϊκού Μ.Ο.
* Σας κατηγορούν ότι οι φαρμακοποιοί δεν επιθυμείτε μειώσεις στις τιμές των φαρμάκων, επειδή με αυτόν τον τρόπο μειώνεται επίσης το απόλυτο κέρδος του κλάδου. Νομίζετε ότι έχει βάση αυτός ο ισχυρισμός;
Πρέπει να πω ότι αυτοί που υποστηρίζουν τέτοιες απόψεις, είναι κατ' αρχάς υποχρεωμένοι να απαντήσουν στο ερώτημα ποιοι ήταν οι διοργανωτές και ουσιαστικά οι κερδισμένοι στο"πάρτι" των φαρμάκων τα τελευταία χρόνια. Ποιοι ήταν αυτοί που υπέγραφαν τα δελτία τιμών; Ποιοι διετέλεσαν υπουργοί Υγείας και ποιοι διορισμένα μέλη των επιτροπών τιμών; Πάντως, εμείς ως παράταξη είχαμε διαμορφώσει και καταθέσει εδώ και καιρό τις απόψεις μας για εξορθολογισμό των δαπανών στα φάρμακα, με βάση πάντα την επιστημονική τεκμηρίωση στη συνταγογράφηση, όπως έχουμε διαμορφώσει και προτάσεις για τον ρόλο του φαρμακείου και του φαρμακοποιού σαν λειτουργού στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Τα υπόλοιπα εντάσσονται στη λογική και πολιτική του κοινωνικού αυτοματισμού, μέσα απ' τον οποίο οι ίδιοι που δημιούργησαν το πρόβλημα, προσπαθούν τώρα να το φορτώσουν σε κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις.
