ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ
Σε μία χρονική συγκυρία η οποία σημαδεύεται από τις έντονες διαμαρτυρίες των οργανώσεων χρονίων πασχόντων σχετικά με την "κολοβή" λίστα του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση με τις 43 χρόνιες και μη αναστρέψιμες παθήσεις, οι οποίες δεν απαιτούν επαναξιολόγηση από τις επιστημονικές επιτροπές των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ), ο υφυπουργός Υγείας Αντώνης Μπέζας κάλεσε χθες όλους τους συλλόγους των ασθενών της χώρας να "συστεγασθούν" σε έναν ενιαίο και πανελλαδικό φορέα εκπροσώπησης των συλλόγων, προκειμένου να υπάρχει και στη χώρα μας ένας τέτοιος αξιόπιστος και αντιπροσωπευτικός συνομιλητής με την πολιτεία για τα θέματα της Υγείας και της περίθαλψης των ασθενών.
Η έκκληση του υφυπουργού Υγείας, όμως, φαντάζει ως αρκούντως προσχηματική, καθώς, εάν η ίδια η κυβέρνηση επιθυμούσε τον διάλογο με τους συλλόγους των ασθενών, θα είχε προ πολλού θεσμοθετήσει τη συμμετοχή εκπροσώπων τους στο γνωμοδοτικό προς τον υπουργό Υγείας Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ), τουλάχιστον. Κι αυτό γιατί το ΚΕΣΥ λειτουργεί όχι μόνο σε ολομέλεια, αλλά, κυρίως, σε επιτροπές οι οποίες έχουν ως αντικείμενο τις διάφορες παθήσεις, την αδειοδότηση μηχανημάτων υψηλής ιατρικής τεχνολογίας, την οικονομική συμμετοχή των ασφαλισμένων σε κάποιες θεραπείες, κ.ά.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στο 2ο πανελλήνιο συνέδριο ασθενών, το οποίο ξεκίνησε χθες και ολοκληρώνεται σήμερα στο ξενοδοχείο της Αθήνας "Divani Caravel", ο Αντώνης Μπέζας σημείωσε επίσης ότι έχουν δημιουργηθεί νέες προκλήσεις οι οποίες αναδεικνύουν την αναγκαιότητα για διάλογο και συγκροτημένες προτάσεις προκειμένου να καταλήξουμε σε μια πολιτική Υγείας επικεντρωμένη στον ασθενή.
Πάντως, αναφερόμενος στην κατάσταση η οποία επικρατούσε πριν από τη βαθιά σημερινή κρίση στη χώρα μας, ο Αντώνης Μπέζας επεσήμανε, ως... κακό της μοίρας μας, ότι οι υπηρεσίες Υγείας στην Ελλάδα αναπτύχθηκαν βασιζόμενες στον δημόσιο τομέα, με αποτέλεσμα την κάκιστη γεωγραφική και χωροταξική κατανομή των δομών Υγείας, τα διαφορετικά ασφαλιστικά ταμεία με τις διαφορετικές παροχές Υγείας και την δραστηριοποίηση του ιδιωτικού τομέα Υγείας, ο οποίος λειτούργησε ως συμπληρωματικός του δημοσίου συστήματος Υγείας.
