"Τα κολαστήρια τύπου Αμυγδαλέζας ούτε κατά διάνοια δεν αποτελούν λύση στο μεταναστευτικό ζήτημα. Όσο υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, κανείς μας δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής". Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Τσουκαλάς, επικεφαλής της πολυμελούς αντιπροσωπείας του κόμματος και οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που την Τετάρτη το μεσημέρι επισκέφθηκαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, ήταν ο μόνος στον οποίο επιτράπηκε τελικά η είσοδος στην Α' Πτέρυγα του στρατοπέδου. Εκεί κρατούνται αυτή τη στιγμή οι 867 από τους περίπου 1.650 "φιλοξενούμενους" στο κολαστήριο, στην πλειονότητά τους μετανάστες και πρόσφυγες από το Μπανγκλαντές, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, αλλά και την Παλαιστίνη, το Μαρόκο, το Ιράν και το Ιράκ.
Επικαλούμενη την εκτέλεση έργων αποκατάστασης μετά τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου, καθώς και "λόγους ασφαλείας", η Αστυνομία δεν επέτρεψε την πρόσβαση στα μέλη του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων και της Κίνησης Απελάστε τον Ρατσισμό, που βρέθηκαν την Τετάρτη έξω από το κατ' ευφημισμόν "κέντρο κράτησης", για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι την κατάσταση που επικρατεί εκεί, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την εξέγερση των κρατουμένων.
Τι συμβαίνει λοιπόν την επαύριο μιας εξέγερσης, χάρη στην οποία έγιναν ευρύτερα γνωστές οι συνθήκες "φιλοξενίας" προσφύγων και μεταναστών, όχι στο "κέντρο κράτησης" -όπως υπενθύμισε με παρέμβασή του ο Συνήγορος του Πολίτη-, αλλά στη φυλακή της Αμυγδαλέζας; Και ποιοι είναι οι "λόγοι ασφάλειας", εξαιτίας των οποίων απαγορεύτηκε η είσοδος ακόμα και σε δικηγόρους που ζήτησαν να μιλήσουν με τους κρατούμενους;
Από την περασμένη Κυριακή, οπότε οι πάνοπλοι λεγεωνάριοι του κ. Δένδια κατέστειλαν την εξέγερση των άοπλων κρατούμενων, οι δυνάμεις της "τάξης" αντεπιτίθενται. Εκδικούνται αυτούς που διεκδίκησαν το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, τους απομονώνουν, και αποκαθιστούν με ζήλο τις "περιφράξεις" του στρατοπέδου υπό τον φόβο των μελλοντικών εξεγέρσεων. Όσοι γνωρίζουν την κατάσταση στην Αμυγδαλέζα, είτε αυτοί είναι αστυνομικοί (βλ. σχετική ανακοίνωση της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής), είτε μέλη οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα (βλ. άρθρο του Δημήτρη Χριστόπουλου στο tvxs.gr, 12.8.2013), βεβαιώνουν ότι όσο συνεχίζεται το μαρτύριο της επ' αόριστον παράνομης κράτησης, σε κοντέινερ χωρίς ηλεκτροδότηση -άρα και χωρίς κλιματισμό-, και σε θερμοκρασίες που φτάνουν τους πενήντα βαθμούς, εξεγέρσεις σαν αυτή του περασμένου Σαββάτου πιθανότατα θα επαναληφθούν. Με αυτή την έννοια, οι αρχές δεν δίνουν προτεραιότητα στη μερική έστω βελτίωση των συνθηκών κράτησης, όπως θα όφειλαν, ιδίως μετά τα τελευταία γεγονότα. Το μείζον γι' αυτές είναι η εξασφάλιση της "εύρυθμης" λειτουργίας της φυλακής, η αποκατάσταση δηλαδή πρώτα των φθορών στις σιδερένιες πόρτες και των εν γένει μέτρων φύλαξης. Μέχρι να αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση, που σε συνθήκες καύσωνα θεωρείται δευτερεύουσας σημασίας, οι κρατούμενοι θα μένουν εγκλωβισμένοι στα κοντέινερ-φούρνους: στην καλύτερη περίπτωση, και με δεδομένες πάντα τις άθλιες συνθήκες υγιεινής που διαπιστώνουν πάνω από ένα χρόνο τώρα οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, θα "απολαμβάνουν" ένα δίωρο στο προαύλιο, μεταξύ 6 και 8 το απόγευμα. Και γι' αυτό, όμως, οι αστυνομικοί δεν μπορούν να εγγυηθούν: δεσμεύονται απλώς ότι "θα προσπαθήσουν"...
Μέτρο της εκδικητικότητας των Αρχών είναι και η προφυλάκιση εικοσιτεσσάρων από τους συλληφθέντες για τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου. Ενώ οι περισσότεροι πιάστηκαν στον σωρό, εξ ου και αφέθηκαν ελεύθεροι, για τους εικοσιτέσσερις που παραπέμφθηκαν (με τις κατηγορίες της στάσης κρατουμένου, του εμπρησμού, της εξύβρισης κ.ά.), η Δικαιοσύνη δεν επανέλαβε τον κατ' εξαίρεσιν καλό εαυτό της, και δεν αναγνώρισε ότι "βρίσκονταν σε κατάσταση ανάγκης που αποκλείει τον καταλογισμό", όπως είχε αποφανθεί το δικαστήριο στην περίπτωση της απόδρασης των 15 κρατουμένων της Ηγουμενίτσας (απόφαση 682/2012).
Ποιος εισαγγελέας θα σκεφτεί να παραπέμψει τους υπευθύνους για κακούργημα ή έστω πλημμέλημα με το 137Α του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί τα βασανιστήρια; Για την ώρα τουλάχιστον, το ερώτημα της Ιωάννας Κούρτοβικ ("Εκτός ζώνης δικαίου", Εφημερίδα των Συντακτών, 13.8.2013), παραμένει μετέωρο. Ενώ μόνο μέσα στο καλοκαίρι τρεις κρατούμενοι έχουν χάσει ή αφαιρέσει τη ζωή τους εξαιτίας των συνθηκών κράτησης και της επιμήκυνσής της από τον "Έλληνα νομοθέτη", ενώ αυτός ο τελευταίος προεκτείνει επί το αυταρχικότερο την ευρωπαϊκή οδηγία για την κράτηση (συμβάλλει δηλαδή συνειδητά στο διαρκές έγκλημα των κρατητηρίων και των στρατοπέδων), κι ενώ στην περίπτωση των κρατουμένων παραβιάζονται κατάφωρα άρθρα του Συντάγματος και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, οι δικαστικές αρχές φαίνεται να προσχωρούν πρόθυμα στο δόγμα Δένδια: εργαλειοποίηση της ζωής των μεταναστών, για να σταλεί εντός και εκτός συνόρων το μήνυμα ότι "η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι". Εθνική κυριαρχία μέχρι θανάτου...
Με δεδομένα τα παραπάνω, τη Δευτέρα το πρωί ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί και πάλι στην Αμυγδαλέζα, ζητώντας να δοθεί επιτέλους τέρμα στην παράνομη, καταχρηστική και απάνθρωπη κράτηση, και απαιτώντας να κλείσουν τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης "που εξοικειώνουν την κοινωνία με την απογύμνωση της ζωής και τον θάνατο". Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του για την επίσκεψη της Τετάρτης το Τμήμα Δικαιωμάτων του κόμματος, "ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η κρατική ανομία δεν έχουν καμία σχέση με την εθνική κυριαρχία που επικαλείται ο κ. Δένδιας. Ας πάψει λοιπόν να κάνει πολιτική με τις ζωές των μεταναστών ψηφοθηρώντας ακατάσχετα, σε βάρος μιας κοινωνίας που απειλείται εξίσου από Μνημόνια και στρατόπεδα".
