Οι απώλειες τελικά είναι πιο οδυνηρές όταν τις συνειδητοποιείς... Και το μάλωμα του εαυτού μας γίνεται πιο επίπονο όταν λέξεις και φράσεις, κουβέντες και λόγια που έπρεπε να πεις, τα αφήνεις για αύριο. Και το αύριο για μεθαύριο και το μεθαύριο για το ποτέ.
Όταν θεωρείς ότι τους ανθρώπους τους έχεις πάντα δεδομένους και τους βρίσκεις όποτε εσύ κρίνεις ή, ακόμα πιο εγωιστικά, όποτε εσύ θέλεις.
Δεν θα καταφέρω ποτέ λοιπόν να πω στην Έφη Μεταλληνού πόσο την αγάπησα.
Δεν θα μπορέσω ποτέ να της πω αυτό το μεγάλο ευχαριστώ που με υποδέχτηκε τότε στο Δεύτερο πρόγραμμα. Για τον πρώτο μου καφέ στο μπαράκι του Ραδιομεγάρου με τους άλλους ραδιοφωνικούς παραγωγούς.
Για το τσιγάρο και την κριτική στο μικρό καμαράκι με τους δίσκους και τα βιβλία... στον τρίτο όροφο.
Εκεί στον τρίτο, στα καμαράκια των μουσικών παραγωγών και δημοσιογράφων του Δευτέρου με τον Πάνο Γεραμάνη, τη Λίντα Ζαφειροπούλου, την Έλενα Διάκου, τον Γιώργο Ζορμπά.
Στον τρίτο όροφο των αρχών των ονείρων και του ραδιοφώνου.
Στα μικρά καμαράκια του Δευτέρου προγράμματος.
Η είδηση ήταν σκληρή, πιο σκληρή και από το μαύρο που έπεσε στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς δέκτες.
Η Έφη πήγε να συναντήσει τον Τάσο μέσα σε μια βδομάδα. Η καλύτερη μουσική παραγωγός της Ελληνικής Ραδιοφωνίας πήγε στην αγκαλιά του καλύτερου ηχολήπτη της ΕΡΤ.
Η εκπομπή θα συνεχιστεί σίγουρα σε πιο... πάνω ορόφους.
Και εγώ σήμερα τελικά, από τον μικρό ραδιοθάλαμο της Σαρρή, είπα αυτό που ήθελα να πω χρόνια στην Έφη. Θεωρώντας ο ανόητος ότι η συχνότητα 105,5 είναι κοντά με την 103,7 και θα ακούσει...
Πάλι δεν πήρα υπ' όψιν μου τις βάρβαρες συγκυρίες...
* Η κηδεία της Έφης Μεταλληνού θα γίνει σήμερα στις 15.30 απο το Β' Νεκροταφείο του Αγίου Ισιδώρου.
