Στην αίθουσα 4 τον πρώτο λόγο είχαν οι μετανάστες. Περιέγραψαν το καθεστώς και τις συνθήκες διαβίωσης υπό τις οποίες καλούνται καθημερινά να τα βγάλουν πέρα. «Επιτίθενται στα σπίτια μας», «Μας απειλούν στο δρόμο», «Μας χτυπούν», «Κοροϊδεύουν τα παιδιά μου στο σχολείο» ήταν μερικές από τις φράσεις που ακούστηκαν από ανθρώπους που αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους για να επιβιώσουν, για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. «Αυτό ζητάμε!», ξεκαθάρισαν. «Δεν θέλουμε να κλέψουμε τη δουλειά κανενός, θέλουμε αυτό που μας αναλογεί και δικαιούμαστε», ανέφεραν, απαντώντας στην προπαγάνδα που κάνει λόγο για ανθρώπους - κλέφτες θέσεων εργασίας από τους ντόπιους.
Προς την κατεύθυνση για την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους, μίλησαν για την ανάγκη σχηματισμού ενός πανίσχυρου κινήματος που δεν θα γνωρίζει σύνορα, αλλά θα ξέρει ν' αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την αστυνομική αυθαιρεσία, τις... απαγωγές (Μπουλούτ Γιαϊλά), την άνιση μεταχείριση από τους εργοδότες, τον ρατσισμό και τις επιθέσεις ναζιστικών συμμοριών, όπως η Χρυσή Αυγή.
