Οι τελευταίες μέρες σημαίνουν και τη συμπλήρωση σχεδόν ενός μήνα από την έναρξη του πόλεμου. Τα τελευταία βράδια και μέρες έχουν κυλήσει με μια ησυχία ύποπτη ακόμη και για τους ντόπιους. Απειλές πραγματοποιήθηκαν την Τρίτη το βράδυ και επιθέσεις χθες βράδυ, τα σχολεία λειτούργησαν πάλι μετά από τόσες εβδομάδες κλειστά. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στις δουλειές τους και σε δομές αλληλεγγύης, υπάρχει κίνηση στους δρόμους και μια άλλη εικόνα της Βηρυτού χωρίς ξένους και με εμφανή την παρουσία ανθρώπων από τον Νότο.
Το ραμαζάνι δεν γιορτάστηκε ως συνήθως λόγω πολέμου. Χωρίς χαρά, χωρίς γλυκά, χωρίς δώρα για τα παιδιά, επισκέψεις ανάμεσά σε συγγενείς και φίλους. Στις κοινωνικές δομές φροντίδας και υποστήριξης των εκτοπισμένων, δίκτυα και πρωτοβουλίες συνεχίζουν ενώ οι οργανωμένες δομές ΜKO τώρα παίρνουν μπρος ξεπερνώντας τα γραφειοκρατικά κολλήματα των πρώτων εβδομάδων.
Μισό εκατομμύριο εκτοπισμένοι από τον Νότο και άλλο τόσο περίπου απ’ τις νότιες γειτονιές της Βηρυτό, Νταχια και πέριξ, φιλοξενούνται σε σπίτια που ξεχειλίζουν, σε προσφυγικούς καταυλισμούς, σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς, σε σχολεία σε δημόσιους χώρους.
Δεν είναι ο πρώτος πόλεμος που ζουν και ξέρουν πως θα κρατήσει όσο χρειαστεί, άρα αναπτύσσουν ένα μηχανισμό αλληλεγγύης και ψυχολογικής αντοχής που τον έχουν δοκιμάσει πρόσφατα στον πόλεμο των 60 ημερών αλλά και σε όλο το διάστημα της ψεύτικης εκεχειρίας που ο πόλεμος συνεχιζόταν. Η κοινωνία αντέχει. Έχει μάθει να ζει έτσι. Έχουν ακόμα και οι πιο νεαροί μνήμες από τον πόλεμο του 2006.
Έχουν νιώσει στο πετσί τους το ολοκληρωτικό μοντέλο επιβολής στη Γάζα. Το νέο παράδειγμα, χωρίς όρια και ηθικούς φραγμούς. Αναφέρουν συχνά πως ξέρουν πως αν χάσουν είναι τελειωμένοι. Στον βαθύ ρεαλισμό των λόγων τους δεν υποβόσκει απελπισία. Αλλά μια φοβερή αντοχή, «έχουμε γίνει κροκόδειλοι». Και ανθεκτικότητα μέσα απ’ την επανάληψη .
«Ήχος, βόμβα, ταρακούνημα» είναι το τρίπτυχο με το οποίο σε προετοιμάζουν για έναν πιθανό βομβαρδισμό. Η πίεση ασκείται στους εκτοπισμένους, στους Παλαιστινίους που μένουν σε καμπ που συνορεύουν με τον νότο της Βηρυτού και φυσικά στην Νταχια. Σε αυτό το πνεύμα καμία δεν πιστεύει πως αυτή η γενιά θα φέρει έναν εμφύλιο, ενώ οι νίκες της αντίστασης δυναμώνουν την ήδη εκτεταμένη κοινωνική βάση.
Μέσα σε τόσο χάος οι άνθρωποι επιδεικνύουν φοβερή σταθερότητα, ψυχραιμία και ισορροπία. Προνοούν για τη διάρκεια, αναβάλουν για μετά, συσπειρώνονται γύρω από τις δίκαιες διεκδικήσεις του νότου και παρουσιάζουν έναν αξιοθαύμαστο σεβασμό για ό,τι τους διαφοροποιεί.
*Η Ευγενία Καββαδία είναι μέλος της κινηματογραφικής ομάδας «218»
