Είναι μερικές λέξεις που επιδρούν με έναν ιδιαίτερο τρόπο με το περιβάλλον, που στο τέλος της ημέρας προκαλούν τέτοιους συνειρμούς που οδηγούν και σε μεγάλες παρεξηγήσεις. Ειδικά στην εποχή μας, που αν μη τι άλλο η γραπτή επικοινωνία έχει ξεπεράσει κατά πολύ κάθε άλλη μορφή επικοινωνίας.
Φέρνω ως παράδειγμα τη λέξη «μάλιστα» και εξηγούμαι: Η λέξη «μάλιστα» χρησιμοποιείται κατά κόρον την περίοδο της στρατιωτικής θητείας, όπου σε κάθε εντολή ανωτέρου η απάντηση που πρέπει να δίνουν οι υφιστάμενοι στρατιώτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί πρέπει βάσει κανονισμού να ακολουθείται απαρέγκλιτα από αυτή.
Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται αφενός η κατανόηση από την πλευρά του εντολέα πως ο υφιστάμενος έλαβε τη διαταγή και, φυσικά, πως ο υφιστάμενος θα την εκτελέσει προθύμως και άνευ αντιλογίας, όπως προβλέπει και ο στρατιωτικός όρκος. Άρα, η λέξη «μάλιστα» αναμφίβολα αποτελεί τεκμήριο υπακοής και υποταγής. Αυτός είναι και ο λόγος που συνήθως οι αξιωματικοί του στρατού που διατάζουν όταν εισπράττουν το «μάλιστα» δεν απαντούν λεκτικά αλλά με έναν μορφασμό και ένα αυτάρεσκο κοφτό μουγκρητό.
Μία άλλη χρήση της λέξης «μάλιστα» που τείνει να εξαφανιστεί μαζί με τα σταθερά τηλέφωνα από τα σπίτια ήταν όταν ερχόταν να ολοκληρώσει τον χτύπο του τηλεφώνου. Όταν καλούσε κάποιος τον τηλεφωνικό αριθμό του σπιτιού και έπειτα από σειρά παρατεταμένων κουδουνισμάτων αυτός που σήκωνε το τηλέφωνο απαντούσε με τη λέξη «μάλιστα». Αυτό συνέβαινε διότι η λέξη εκ της φύσης της εμπεριείχε την έννοια της ευγένειας, ειδικά με αυτό το γεμάτο «λου», αλλά όχι παχύ, που είχε καρφωμένο στη μέση. Το ευγενές αυτό «μάλιστα», λοιπόν, επείχε τη θέση παράκλησης αλλά ταυτόχρονα και προσήνειας, αφού δεν λέμε «μάλιστα» στον πρώτο τυχόντα που βρίσκουμε μπροστά μας.
Άλλες φορές η λέξη «μάλιστα» είναι δηλωτική της ταχύτητας απόκρισης. Ο καφετζής στο καφενείο της γειτονιάς ουδέποτε θυμάμαι να ανταποκρίθηκε σε κάλεσμα με άλλη λέξη. Ανεξάρτητα από τον βαθμό οικειότητας που είχε με τον εκάστοτε πελάτη. Είτε, δηλαδή, ο πελάτης ήταν θαμώνας του καφενείου από αυτούς που άφηναν και το φιλοδώρημά τους, είτε ήταν κάποιος νέος και απαιτητικός πελάτης που χτύπαγε τα χέρια του μεταξύ τους για να δηλώσει την παρουσία του στον καφετζή, είτε η κυρία που κατοικούσε στο επάνω διαμέρισμα, ο καφετζής απαντούσε απαρέγκλιτα με ένα «μάλιστα» και σαν αστραπή βρισκόταν μπροστά του έτοιμος να πάρει την παραγγελία. Μάλιστα, να! Είδατε... εδώ χρησιμοποιείται και ως σύνδεσμος προτάσεων. Ο καφετζής, αφού λάμβανε την παραγγελία, συνήθως επαναλάμβανε τη λέξη «μάλιστα» ως επιβεβαίωση ότι κατάλαβε και ότι σπεύδει να ετοιμάσει το καφεδάκι του κυρίου το συντομότερο.
Παρότι όμως, όπως είπαμε, η λέξη «μάλιστα» χαρακτηρίζεται από ευγένεια, ταχύτητα και υπακοή, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που δεν διαθέτει κανένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά· το αντίθετο μάλιστα (εδώ το «μάλιστα» έχει την ιδιότητα να δίνει εμφατικά χαρακτηριστικά στη φράση που προηγείται). Εν πάση περιπτώσει, παρά τα ευγενικά και επισπεύδοντα χαρακτηριστικά της, η λέξη «μάλιστα» έχει και ακριβώς την αντίθετη χρήση.
Όταν, για παράδειγμα, ένας τροχονόμος ή κάποιο αστυνομικό όργανο σταματά έναν πολίτη για έλεγχο ή βεβαίωση κάποιας παράβασης, τότε χρησιμοποιεί τη λέξη «μάλιστα» προκειμένου να δηλώσει την αδιαφορία του σε κάθε δικαιολογία που μπορεί να σκαρφιστεί κάθε παραβάτης ή και μη, διότι δεν είναι ανάγκη να κάνεις παράβαση για να σου κολλήσουν στη μύτη μία κλήση. Έτσι η συνήθης επικοινωνία είναι ο πολίτης να δικαιολογείται και το όργανο να προσπερνά με ένα «μάλιστα» κάθε πρόταση που ολοκληρώνεται μέχρι να υπογράψει την κλήση.
Επίσης, η λέξη χρησιμοποιείται και ως δηλωτικό αλαζονείας. Είναι τότε που η πρώτη συλλαβή που είναι τονούμενη, αντί να οξύνεται, να προφέρεται με την πρώτη συλλαβή παρατεταμένη. Σαν τις νότες, δηλαδή, που έχουν δίπλα τους μια μικρή τελεία, το λεγόμενο και παρεστιγμένο, αυξάνοντας τη διάρκεια του πρώτου «α» κατά το μισό της διάρκειάς του.
Τέλος, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ο τόνος φεύγει από το πρώτο «α» και μετακομίζει στο τελευταίο. Τότε σημαίνει μπλέξιμο. Και μάλιστα, όσο πιο παρατεταμένο είναι το τελευταίο «α», τόσο μεγαλύτερο είναι το μπλέξιμο.
