Δεν θέλω να σου πω πολλά και ταυτόχρονα, αν δεν τα πω, θα σκάσω, γι' αυτό θα πάθω ένα μικρό παραλήρημα κι ό,τι προλάβω. Θα πω εμένα τι μου αρέσει κι άμα είναι “αριστερό” ή όχι, ας το κρίνουν όσοι κουβαλάνε «αριστερόμετρο».
Δεν μου αρέσει η επιλεκτική ειδησεογραφία, η μονομέρεια, ο δήθεν πλουραλισμός, η απουσία ουσιαστικής αντιπαράθεσης, η κατευθυνόμενη δημοσιογραφία -από όπου κι αν προέρχεται- και φυσικά ο αποκλεισμός των μειοψηφιών και του αιρετικού λόγου.
Δεν μου αρέσει το ραδιόφωνο που κάνει την πάπια με τις όποιες εξουσίες, κυκλώματα, φάρες, χειραγώγηση, πολιτικά και οικονομικά μεγαλοσυμφέροντα.
Βγάζω σπυριά με το καταγγελτικό ραδιόφωνο - «γουέστερν», από 'δω οι καλοί κι από εκεί οι κακοί, που δεν κάνει ποτέ τον κόπο να έρθει στη θέση του άλλου.
Δεν αντέχω τη λογική του “105,5 Στο Κόκκινο” που γνώρισα:
Όπου ο κομματικός δημοσιογράφος «ανακρίνει» δίνοντας πάσες στο κομματικό στέλεχος ή βουλευτή για να αναλύσει την πολιτική του κόμματος.
Όπου, καθημερινά, παρουσιαστές - αναλυτές κάνουν εκ του ασφαλούς -χωρίς αντίλογο φυσικά - «με τα κρεμμυδάκια» τον καπιταλισμό, τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και όλους τους άλλους «λανθασμένους».
Όπου, σε απείρου κάλλους εκπομπές - συζητήσεις, 3-4 άτομα ιδίας κοπής και αντίληψης χαίρονται γιατί συμφωνούν και επιβεβαιώνουν ο ένας τον άλλον.
Όπου συχνά δεν διαχωρίζεται η είδηση από την άποψη γι' αυτήν.
Όπου συχνά δεν χωράει ένα «φτηνό» τραγουδάκι, μη τυχόν και πάθει επιμόλυνση το αισθητικό κριτήριο κάποιου ελίτα παρουσιαστή.
Όπου η πηγαία αγάπη για τη μουσική αντικαθίσταται από τη συμπαθή μονομανία του συλλέκτη δίσκων.
Όπου πολιτισμός είναι μόνο η τέχνη -μια ωραία παράστασις- και όχι ο τρόπος ζωής μας.
Όπου δεν υπάρχει έστω μια χρηστική εκπομπή που να ενημερώνει -για καθημερινά πράγματα τον βομβαρδισμένο εργαζόμενο (π.χ. ένα παρατηρητήριο ακρίβειας, με τα “παιχνίδια τιμών” των πολυεθνικών).
Όπου δεν αναζητά μια ζωντανή σχέση με την επιστήμη και την έρευνα (π.χ. η Ένωση Ελλήνων Φυσικών ή η Μαθηματική Εταιρεία κ.ά.).
Όπου απουσιάζει ο διάλογος της κοινωνίας και των νέων -όχι μόνο των αριστερών- την ώρα που υπάρχει και αναπτύσσεται στο Διαδίκτυο, στα blogs, για όλα τα θέματα “μικρά” και “μεγάλα” κ.λπ.
Όπου φοβάται να ανοιχτεί στην πολυχρωμία της κοινωνίας και βολεύεται στην “καθαρότητα” της αγνής του φωλίτσας.
Ε, λοιπόν, εγώ φαντάζομαι ένα ανοιχτό ραδιόφωνο, με καθαρή και έξυπνη φάτσα, με μικρό στόμα, γερή μύτη και μεγάλα αυτιά, που θα το εκτιμά και θα το χαίρεται ο λαός για την έγκυρη ενημέρωση -χωρίς κύριε ελέησον- που θα ευνοεί τη διαμόρφωση κριτήριου με πραγματική αντιπαράθεση απόψεων και θα βρίσκεται δίπλα στον πολίτη, στην «ταπεινή» καθημερινότητά του.
Ραδιόφωνο που θα αναγκάζονται να το παραδέχονται όλοι για την υπεροχή του, έτσι όπως όλοι, αντίπαλοι και φίλοι, υποκλίνονται στο μεγαλείο και τον «γονιμοποιό» λόγο του Μίκη, του Χατζιδάκι ή του Σαββόπουλου, τη σοφία ενός Ηλία Ηλιού, την αυθεντική λαϊκότητα ενός Φλωράκη ή το δημοκρατικό ήθος ενός Κύρκου ή ενός Παπαγιαννάκη.
Αυτό είναι το επί της ουσίας αριστερό. Τα άλλα (όπως, ας πούμε, να διαβάζεις στην εκπομπή σου πρώτα την "Αυγή" και μετά τις άλλες εφημερίδες) είναι απλώς κοντόφθαλμες γελοιότητες και «αλαφουζιές» (βλέπε ΣΚΑΪ κ.λπ.).
Άλλωστε, τα άλλα όλα τα ζήσαμε στον «υπαρκτό» και στον «902», αλλά και στη θρησκεία. Είναι η προσέγγιση των «φωτισμένων», που κηρύττουν τον λόγο του “Θεού” και ο κόσμος από κάτω πιστεύει, σταυροκοπιέται και βγάζει τον σκασμό.
Ενημέρωση χωρίς δημοκρατία δεν υπάρχει. Και δημοκρατική ενημέρωση σημαίνει είδηση, ολόπλευρος φωτισμός της και σύγκρουση απόψεων για την ερμηνεία της (απόψεις όχι μόνο των ειδικών ή των κομμάτων, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας).
Βέβαια, Κώστα, και όλα αυτά να τά 'χεις -το ξέρεις-, ραδιόφωνο δεν φτιάχνεις, αν δεν είσαι έτοιμος να αυθαιρετήσεις και να “κάνεις φόνο” για πάρτη του. Αυτά.
Παρά το πάθος μου, μια γνώμη έχω μόνο.
Χαλιώτης Θανάσης (κάποτε ιδρυτής και διευθυντής του Rock FM).
