Η Ν.Δ. δεν παύει ούτε στιγμή, ακόμα και μετά το πολύνεκρο ναυάγιο στην Πύλο, να πανηγυρίζει για την πολιτική της στην αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Η επιλεκτική ευαισθησία που προβάλλει αυτή τη φορά, λόγω του πλήθους των αθώων θυμάτων, είναι ένα προκάλυμμα για τη σκληρή πολιτική της στο μεταναστευτικό, που προτιμά να σωρεύει νεκρούς παρά να δημιουργεί προϋποθέσεις ανθρώπινης διαβίωσης και μετεγκατάστασης.
Μόλις πριν από ενάμιση μήνα ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Ξάνθη μιλούσε για τις «μεταναστευτικές εισβολές στον Έβρο και στο Αιγαίο». Σήμερα, που η πολιτική της αποτροπής και της αποκτήνωσης του ανθρώπινου είδους έστειλε 600 τουλάχιστον ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και παιδιά, στον πάτο της Μεσογείου, δηλώνει «συγκλονισμένος».
Πέντε μέρες σε υγρή έρημο, χωρίς νερό, χωρίς φαγητό. Γυναίκες και παιδιά κλεισμένοι σε αμπάρι. Άνθρωποι εξουθενωμένοι στα απώτατα όρια της ύπαρξης. Δεν έπρεπε να τους σώσουν, λένε, γιατί δεν ήθελαν οι ίδιοι να σωθούν. Δεν είδαν τα υψωμένα χέρια ικεσίας. Και επιμένουν ότι δεν γινόταν τίποτα, δηλαδή για τους ανθρώπους αυτούς υπήρχε μία διέξοδος... τα έγκατα της ανυπαρξίας.
Ο παραλογισμός, στο σημείο αυτό, αναδεικνύεται σε κεντρική άποψη και κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα. Αντί λοιπόν να διερευνώνται οι ευθύνες για το ναυάγιο και να τίθενται τα λογικά ερωτήματα στις Αρχές, στα μίντια υπερπροβλήθηκε η απάντηση δύο νεολαίων στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με ταυτόχρονη την καταδίκη του θράσους τους.
Ο «ανθρωπισμός» της ανείπωτης θλίψης έβαλε στον Προκρούστη την αντίθετη άποψη δαιμονοποιώντας την. Και η κριτική στην επικοινωνιακή προσέγγιση της ΠτΔ στο μεταναστευτικό παρουσιάστηκε ως «αήθης επίθεση». Απαγορεύτηκε επί της ουσίας κάθε διαφωνία. Η αμφισβήτηση στο κυρίαρχο αφήγημα παρουσιάστηκε τουλάχιστον ως προσβολή. Αντίστοιχα αντιμετωπίστηκαν και τα ερωτήματα που έθεσε ο Αλέξης Τσίπρας για τις συνθήκες που οδήγησαν στο ναυάγιο.
Στον πάτο της θάλασσας μαζί με τους εκατοντάδες νεκρούς βρέθηκε ο Διαφωτισμός, το Διεθνές Δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα που αφέθηκαν στην κρίση -με βάση το Λιμενικό- των «διακινητών». Η ευαισθησία, ωστόσο, νομιμοποιήθηκε προσώρας από την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Και μια βολική εθνική θλίψη στο διάλειμμα της δεξιάς διακυβέρνησης ήρθε να ξεπλύνει την πολιτική των pushbacks και των κλειστών δομών όπου επί τέσσερα χρόνια άνθρωποι διαβιούν υπό αδιευκρίνιστες και αθέατες συνθήκες εγκλεισμού.
Ομως, όσο και να θέλουν να εξαφανίζουν το μεταναστευτικό στο αφήγημα της επιτυχούς διακυβέρνησης, ναυάγια και pushbacks θα το φέρνουν στο προσκήνιο με οδυνηρό τρόπο. Όσο οι ανείπωτα θλιμμένοι τηλεπαρουσιαστές διεγείρουν τον φόβο και το μίσος στην κοινωνία για να γίνονται πιο εύκολα αποδεκτές πολιτικές εξόντωσης, τόσο ο δυτικός πολιτισμός θα συνεχίσει να τρώει τις σάρκες των «ξένων» μέχρι να φάει τις δικές του...
