Τις δραματικές στιγμές μέσα στο βαγόνι 3 της επιβατικής αμαξοστοιχίας Intercity που το βράδυ συγκρούστηκε με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη ανακάλεσε μιλώντας στο Mega ο Θεόδωρος Κατσιούλης.
Όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κατσιούλης, «είναι η πέμπτη ημέρα, δεν το σκέφτομαι ακόμη, προσπαθώ να καταλάβω ότι εγώ ζω. Γιατί πέρασα έναν τρομακτικό εφιάλτη. Είναι τρομακτικό, η στιγμή της έκρηξης, το ότι είμαι ζωντανός είναι ένα θαύμα για μένα. Τώρα το συνειδητοποιώ, τρέμει η καρδούλα μου».
Περιέγραψε ότι καθόταν «στο βαγόνι 3, στη θέση 41. Τη στιγμή της έκρηξης πετάχτηκα ... άνοιξα τα μάτια μου, αντίκρυσα σκοτάδι, καπνό. Μετά από 1-2 δευτερόλεπτα άρχισε να φωνάζει ο κόσμος, τα παιδιά που ήταν εκεί. Προσπάθησαν δύο κοπέλες να βγουν από την δεξιά μεριά, γιατί το βαγόνι είχε αναποδογυρίσει. Φώναξαν, "παιδιά, υπάρχει φωτιά, δεν μπορούμε να βγούμε". Γέμιζε το βαγόνι καπνό. Φώναζαν τα παιδιά "ανοίξτε τα κινητά, τους φακούς, να έχουμε φως"».
Η σύγκρουση «με πέταξε τριάντα εκατοστά, κάτω, στα διπλανά καθίσματα. Έχω κάταγμα στη μύτη, μικρά κατάγματα στο κεφάλι, τραύματα στα χέρια. Η δεξιά πλευρά είναι όλη σχεδόν "στουμπισμένη" με μόλωπες. Έχασα τις αισθήσεις μου για περίπου ένα λεπτό. Όταν άνοιξα τα μάτια μου αντίκρυσα αυτό το σκηνικό ... Έσπασε ένα παιδί το παράθυρο στο βαγόνι και εκείνη την ώρα εγώ "έφτιαχνα προσευχή", είπα "θα πεθάνω", τι να κάνω; Δεν ήθελα να συνειδοποιήσω ότι θα πεθάνω ... αλλά είδα το παιδί που έσπασε το τζάμι, του φώναζαν "σπάσε το τζάμι", προσπαθούσε με τα χέρια να το σπάσει. Του είπαν "πάρε ένα ξύλο, ένα σίδερο", το έσπασε το τζάμι. Βγήκε πρώτα μια κοπέλα, δεύτερος βγήκα εγώ. Την ώρα που πήγα να βγω, ήταν μια μάνα με δύο παιδιά που είχε ανεβεί από την Αθήνα. Καθόταν στην απέναντι πλευρά από εμένα. Ο πατέρας τους τους είχε αποχαιρετήσει στην Αθήνα, το θυμάμαι γιατί είχαν καθίσει δίπλα μου. Έφεραν το ένα παιδί και όταν βγήκα είπα "πάνω σε γέφυρα είμαστε; Πού είμαστε;" Γιατί είχε σίδερα κάτω και ήταν ψηλά, λέω "χτυπήσαμε σε γέφυρα". Δεν κατάλαβα τι έγινε», όπως ανακάλεσε.
Σε άλλο σημείο προσέθεσε ότι «ήταν ψηλά, πιάστηκα με τα χέρια, πίσω στο βαγόνι, έβαλα το πόδι σε κάτι σίδερα, τώρα είδα ότι ήταν η μηχανή. Σιγά-σιγά, πήδηξα προς τα κάτω, με πιάσαν και τα παιδιά και πήδηξα κάτω, 3 μέτρα περίπου ... Είχε πάρει φωτιά το βαγόνι, ήταν γεμάτο καπνό μέσα».
«Το βαγόνι ήταν μπαταρισμένο προς τα επάνω, σε κάτι σίδερα. Έπιασα τα παιδιά και κατέβηκαν τα παιδιά. Το ένα παιδί. Στο δεύτερο, έπεσα κι εγώ κάτω. Βγήκε και η μάνα. Γυρίσαμε από την μπροστινή μεριά, τη δεξιά, εκεί που ήταν η φωτιά. Εμείς βγήκαμε από την αριστερή. Εκεί επικρατούσε πανικός, ο κόσμος φώναζε ... Υπήρχε μεγάλη βοήθεια από όλους τους ανθρώπους, δεν θέλαμε να φύγουμε. Δεν μας έπαιρνε η καρδιά μας να φύγουμε, παρότι ήταν πολύ επικίνδυνες οι συνθήκες. Αν ήταν να βοηθηθεί κάποιος καθόμασταν και τον βοηθούσαμε, όλα τα παιδιά. Δηλαδή, αν ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να σωθεί κάποιος από όσους φώναζαν "βοήθεια", βγήκαν».
Ο κ. Κατσιούλης ευχήθηκε «να μην ξαναζήσει άνθρωπος τέτοιο πράγμα. Ο κόσμος έμπαινε στα τρένα, όλοι με χαρά, να γυρίσουν σπίτια τους, μιλούσαν στα κινητά με τους δικούς τους, κι εγώ το ίδιο. Και από τη μια στιγμή στην άλλη χάνεται κόσμος ... Να κάνουν κάτι να μην ξανασυμβεί αυτό», κατέληξε.
