Ολοκληρώνονται σήμερα οι απολογίες των συλληφθέντων με τον 20χρονο που επέστρεψε από την Αλβανία όπου είχε αρχικά διαφύγει, ενώ όπως έγινε γνωστό το πρωί παραδόθηκε στην ΓΑΔΘ και ο 12ος φερόμενος ως εμπλεκόμενος στην επίθεση. Μιλώντας στον Ant1 ο δικηγόρος της οικογένειας του 19χρονου Άλκη Καμπανού και των άλλων τραυματιών Αλέξης Κούγιας, προχώρησε σε νέες καταγγελίες για σχέσεις με τους δράστες προσώπων που «φοβούνται να μιλήσουν».
Ο κ. Κούγιας σημείωσε ότι «μεγάλος» ανάλογα με τον κοινωνικό χώρο μπορεί να χαρακτηρίζεται ο αρχηγός αν πρόκειται για εγκληματική οργάνωση, ο επικεφαλής σε μια επιχείρηση, ο μεγάλος σε ηλικία, αυτός με την οικονομική δύναμη, με διάφορους όρους. Αλλά «το ζητούμενο είναι να μιλήσουν πραγματικά οι κατηγορούμενοι. Γιατί και τον "μεγάλο" να πιάσουν, την ίδια στάση θα έχει από ό,τι φαίνεται ... γι' αυτό και υπάρχει αγανάκτηση στην οικογένεια» του 19χρονου Άλκη.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου αν οι συλληφθέντες είναι δυνατόν να μην γνωρίζουν αυτόν τον «μεγάλο», ο κ. Κούγιας απάντησε χαρακτηριστικά: «αστεία λέτε τώρα; Αυτοί είναι πολύ στενά συνδεδεμένοι, πολλά χρόνια μεταξύ τους. Είναι ο σκληρός πυρήνας των εγκληματιών μιας συγκεκριμένης ομάδας. Έχουν συγκεκριμένο χώρο, στον οποίο έχω μάθει ότι σύχναζαν και ορισμένοι που δεν έπρεπε να συχνάζουν ποτέ εκεί ... θα έπρεπε να τα πουν αυτοί. Οι άνθρωποι που μπορούν να τα πουν, φοβούνται να τα πουν».
Υπογράμμισε εξάλλου ότι πλέον, με τον νέο ποινικό κώδικα, «δεν υπάρχει "περιφερειακός ρόλος". Στον προηγούμενο ΠΚ υπήρχε η "απλή συνέργεια", ότι κάποιος είναι παρών και παρέχει π.χ. ψυχική συνδρομή ή δίνει το μαχαίρι (σ.τ.σ. στον φυσικό αυτουργό εγκλήματος). Υπήρχε η "αρχή εκτελέσεως της πράξεως", άρχιζε το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από την ώρα που κάποιος μαχαίρωνε, οπότε κάποιος έλεγε "έδωσα το μαχαίρι, αλλά εγώ δεν μαχαίρωσα". Τώρα αυτό έχει αλλάξει, με τον νέο ΠΚ όλοι είναι αυτουργοί. Είτε είναι εκεί είτε είναι δίπλα και βλέπουν την ανθρωποκτονία, έχουν πάει εκεί για να γίνει ανθρωποκτονία ... κατεβαίνουν όλοι κάτω, με τα μαχαίρια, τα χατζάρια, τα στυλιάρια, τα σκεπάρνια. Δεν βρέθηκε κάποιος να πει "Πού πάτε ρε; πάω να φύγω!". Όλοι ήταν εκεί».
