Ξεκλείδωσε, έβγαλε τα γάντια του, ξεκίνησε τη μηχανή του καφέ. Κατέβασε κάποια σκαμπό και κοίταξε απέξω. Ο πεζόδρομος με τις κίτρινες σαγρέ πλάκες ήταν καλυμμένος από πάνω μέχρι κάτω με ένα παχύ στρώμα πάγου. Και αποτελούσε ένα τμήμα μόνο της διαδρομής που έκανε για να φτάσει στο καφέ, το οποίο επέμενε ο εργοδότης του να ανοίξει παρά την απόφαση της κυβέρνησης για γενική αργία στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μόνο που το νέο ΦΕΚ άφηνε ένα παράθυρο σε σχέση με την πρώτη ημέρα. Τα μαγαζιά που δούλευαν και προ της «Ελπίδας» κατά τις ημέρες των αργιών μπορούσαν να το κάνουν και τώρα.
Έτσι, το πρωί της Τετάρτης (26.1) βρήκε τον Βασίλη Μυρσινιά, μπουφετζή σε μαγαζί του κέντρου της Αθήνας, με μια τσουγκράνα στο χέρι να καλύπτει τα «κενά» του επιτελικού μηχανισμού, φτυαρίζοντας τον πεζόδρομο έως 20 μέτρα θέλοντας να προστατέψει από ενδεχόμενο κάταγμα κάποιον πελάτη-γκάνγκστερ. «Ο εργοδότης μου είπε ότι δεν έβλεπε τον λόγο που έπρεπε να είμαστε κλειστά. Η αργία που προέκυψε όμως τώρα δεν αφορά μια επέτειο. Αλλά έχει στόχο της, υποτίθεται, να αποτρέψει επιπλέον ατυχήματα και μπλοκαρίσματα στους δρόμους. Δεν μπορείς να έχεις ανοιχτή μια επιχείρηση που έχει 50-100 πελάτες, διότι αυξάνεις την κοινωνική κίνηση. Οι καφετέριες δεν προσφέρουν είδη πρώτης ανάγκης. Δεν θα πάρει από μας ρύζι κάποιος για να μαγειρέψει στο σπίτι του».
Τον δικό του μαραθώνιο επιβίωσης, όσο κρατούσε η βάρδια και με πεζοδρόμια γυαλί, κλήθηκε να περάσει ένας υπάλληλος σε κρεοπωλείο. «Με έβαλαν να παραδίδω με τα πόδια μέσα στον παγετό». Σε μια άσκηση ισορροπίας και ανάγκης να ακουστεί η φωνή του, πρόσθεσε: «Δεν μιλάμε και γι’ αυτό τα κάνουν αυτά».
Οδύσσεια
Δουλειά εντός των τειχών είχαν υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ, όμως για να φτάσουν εκεί, έπρεπε να ξεκινήσουν και να βρεθούν πολύ νωρίτερα στο κατάστημα κατ’ εντολή της εργοδοσίας. Όπως μας είπε η Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, για να μπορέσει ένας εργαζόμενος που βρίσκεται μακριά απ’ τη δουλειά του να μην πάει σε αυτή, έπρεπε να έχει χαρτί για την κατάσταση που βρίσκεται η περιοχή που μένει από τον δήμο. Μια διαδικασία όχι μόνο γραφειοκρατική αλλά και επικίνδυνη, καθώς για να το λάβει, θα έπρεπε επίσης να κάνει μια δύσκολη διαδρομή μέσα στον παγετό μέχρι τις υπηρεσίες του δήμου. Η προτροπή αρκετών εργοδοτών ήταν να γίνουν όλες οι μετακινήσεις με τα πόδια. Τι συμβαίνει όμως αν ο προορισμός είναι χιλιόμετρα μακριά και υπάρχουν περιπτώσεις που ο πάγος ξεκινά απ’ τα σκαλοπάτια σου;
«Ελα με τα πόδια» ήταν η ατάκα που άκουσε και εργαζόμενη στα Μέγαρα, η οποία κλήθηκε, για να μην χάσει το μεροκάματό της, να περπατήσει σ’ αυτές τις συνθήκες 5 χιλιόμετρα. Ακόμη όμως κι αν γίνει αποδεκτό απ’ την εργοδοσία να μην πάει ο εργαζόμενος στη δουλειά του, εγκυμονεί ο κίνδυνος, όπως τονίζει η Ν. Γκογκάκη, να το χρεωθούν ως ρεπό ή μέρα άδειας, με αποτέλεσμα να χάσουν τα λεφτά που δικαιούνται.
Με ύπνο στα πατώματα και στο γραφείο την έβγαλαν πάλι οι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο. Όπως καταγγέλλεται στην ΑΥΓΗ, οι υπάλληλοι κλήθηκαν να κοιμηθούν στα γραφεία για δύο και τρεις συνεχόμενες ημέρες, κάνοντας κανονικά τις βάρδιές τους, κάποιες απ’ αυτές κολλητά, όπως συμβαίνει και υπό κανονικές συνθήκες, με οκτάωρο που τελειώνει το βράδυ και μετά άλλο που ξεκινά νωρίς το πρωί.
Σε καταγγελίες όμως για παράνομη εργασία προχώρησε και η ΟΙΕΛΕ, κάνοντας γνωστό ότι μεγάλη αλυσίδα φροντιστηρίων προχώρησε σε παράνομη τηλεκπαίδευση, όπως και ότι είναι πολλά τα φροντιστήρια και κέντρα ξένων γλωσσών που δηλώνουν ότι δεν θα πληρώσουν τις δύο ημέρες γενικής αργίας, αγνοώντας επιδεικτικά τη σχετική ρύθμιση του υπουργείου Εργασίας. Κι εδώ προκύπτει ακόμη ένα ζήτημα, το οποίο αφορά τον έλεγχο για την εφαρμογή των όποιων προστατευτικών μέτρων. Όπως, όμως, τα πεζοδρόμια, που ήταν λιγότερο ή περισσότερο παγωμένα ανάλογα με το πόσο τα έβλεπε ο ήλιος, έτσι κι αυτή η παράμετρος αφέθηκε απ’ την κυβέρνηση στην τύχη της.
