Έφυγε αυτές τις μέρες, μετά από πολύχρονο αγώνα με την επάρατη νόσο, ο σύντροφός μας και φίλος από τους αγώνες στα φοιτητικά μας χρόνια στην Ιταλία ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών Γιώργος Πανούσης.
Ο Γιώργος Πανούσης, ασυμβίβαστος αγωνιστής ενάντια στη χούντα, αλλά και σε κάθε μορφή αυταρχισμού και αυθαιρεσίας, έδωσε μέσα από τις γραμμές του Ρήγα Φεραίου, του Πατριωτικού Μετώπου και του ΚΚΕ Εσωτερικού, μαζί με χιλιάδες Έλληνες φοιτητές της Ιταλίας, τον ωραίο και σκληρό αγώνα εναντίον της δικτατορίας. Εμπνεόμενος από τις αξίες της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του σοσιαλισμού με δημοκρατία, τοποθετήθηκε από την αρχή στις γραμμές του ΚΚΕ Εσωτερικού και της ανανεωτικής Αριστεράς και πάλεψε μέχρι το τέλος της ζωής του για τις αξίες και τα οράματά του. Έζησε τις τελευταίες δεκαετίες στην Ιταλία, ξεκινώντας ως φοιτητής από την Πίζα, ενώ τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Ρώμη. Συμμετείχε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στο πανιταλικό καθοδηγητικό όργανο του ΚΚΕ Εσωτερικού με μόνιμο μέλημά του ο αντιχουντικός αγώνας να αγκαλιάσει όλους τους Έλληνες ανεξάρτητα από ιδεολογική τοποθέτηση. Ο αγώνας αυτός στηρίχθηκε αμέριστα και από όλες τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις της Ιταλίας, ιδιαίτερα από το PCI, το PSI, από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά και πολλές και σημαντικές προσωπικότητες της πολιτικής και πνευματικής ζωής, με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα τεράστιο κύμα ευαισθητοποίησης και συμπαράστασης από τον ιταλικό λαό. Τα τελευταία χρόνια στην Ιταλία πρωτοστάτησε στη δημιουργία της λίστας La altra Europa con Tsipras (Η άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα), που έκανε δυναμικά την παρουσία της στις ευρωεκλογές του 2014.
Στη σύζυγό του Ελιζαμπέτα και σε όλη την οικογένειά του εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια και είμαστε σίγουροι ότι η μνήμη του θα μας συνοδεύει και θα μας εμπνέει στο υπόλοιπο της ζωής μας.
Ως ελάχιστο χρέος απέναντι στη μνήμη του, αναδημοσιεύουμε το άρθρο του στις 19.2.2021 στην ΑΥΓΗ με αφορμή τον προ μηνών θάνατο του Αντώνη Καλογιάννη.
Οι σύντροφοι και συντρόφισσές σου από την Ιταλία στον αγώνα κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών
-----------------------
Αντιστασιακές μνήμες από Ιταλία και ο Αντώνης Καλογιάννης*
Του Γιώργου Πανούση
Οργανώσαμε τότε στην Πίζα μαζί με την Επιτροπή για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα μια μεγάλη και επιτυχημένη εκδήλωση.
Αυτές τις μέρες έμαθα με καθυστέρηση, από τη στιγμή που ζω στην Ιταλία, για τον θάνατο του Αντώνη Καλογιάννη. Τον Αντώνη τον γνώρισα το 1969 εάν θυμάμαι καλά. Ζούσε στο Παρίσι. Είχανε οργανώσει τότε μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη, την ορχήστρα του Μίκη Θεoδωράκη, που ζούσε εξόριστος στην Τρίπολη. Εγώ ήμουν υπεύθυνος του ΚΚΕ Εσωτερικού της οργάνωσης της Πίζας.
Με τη βοήθεια στελεχών του ΚΚΕ Εσωτερικού που ήταν στη Ρώμη επικοινωνήσαμε και τους καλέσαμε στην Πίζα για να παίξουν στις γιορτές της Unità.
Οργανώσαμε τότε στην Πίζα, μαζί με την Επιτροπή για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα, μια μεγάλη και επιτυχημένη εκδήλωση. Ο Αντώνης και η Μαρία τραγούδησαν και συγκίνησαν το πλήθος. Θυμάμαι ότι μίλησα πρώτα εγώ για την κατάσταση στην Ελλάδα και μετά παρουσίασα το κάθε τραγούδι που τραγούδησαν εκείνη τη βραδιά. Θυμάμαι το πάθος με το οποίο τραγουδούσαν και ζήτησαν όλοι μαζί να ξαναγυρίσει η δημοκρατία στην Ελλάδα και να αναγνωριστούν όλα τα κόμματα, καθώς και τα κομμουνιστικά κόμματα που ήταν παράνομα στην προδικτατορική Ελλάδα.
Την ορχήστρα στις γιορτές της Unità (εφημερίδα του PCI) εκτός από εμένα τη συνόδευε εναλλακτικά και ο Τηλέμαχος Χυτήρης, που ήταν μέλος της οργάνωσης του ΚΚΕ Εσωτερικού της Φλωρεντίας.
Πάθος για δημοκρατία
Στην Πίζα η ορχήστρα παρέμεινε έναν μήνα και έδωσε και άλλες συναυλίες σε διπλανές πόλεις και χωριά. Οι συναυλίες είχαν πάντοτε μεγάλη επιτυχία και έλυσαν και προσωρινά τα οικονομικά προβλήματα που είχε η ορχήστρα χάρη στη γενναιοδωρία των Ιταλών από τη στιγμή που δεν υπήρχε εισιτήριο για την είσοδο στις συναυλίες. Υπήρξε και ένα μικρό πρόβλημα από τη στιγμή που η ορχήστρα δεν ήθελε να εκφωνείται ένας λόγος προτού αρχίσει η συναυλία. Τελικά, η οργάνωση του ΚΚΕ Εσωτερικού αναγνώρισε τη λογική της ορχήστρας και παρουσιάζονταν μόνο τα τραγούδια του Μίκη. Αρκούσαν τα τραγούδια για να κρατήσουν στην επιφάνεια τον αντιδικτατορικό αγώνα και βοηθούσαν την ελληνική αντίσταση ενάντια στη στρατιωτική και φασιστική δικτατορία. Έκανε πάντοτε εντύπωση η βαθιά φωνή του Αντώνη, που εξέφραζε με πάθος τον αγώνα για ελευθερία και δημοκρατία. Όταν τραγουδούσε ο Αντώνης, οι Ιταλοί έδειχναν με τα χειροκροτήματά τους το ενδιαφέρον που είχε και γι’ αυτούς ο αγώνας για μια δημοκρατική Ελλάδα.
Γεια σου, Αντώνη.
* Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ, 19.2.2021
