«Στην Ελλάδα προσπαθούμε να περάσουμε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Δυστυχώς οι βουλευτές με τους οποίους είμαστε σε επικοινωνία αναρτούν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η νομική αναγνώριση είναι θέμα εβδομάδων ή ωρών, αλλά έχουν περάσει μήνες»
«Νομίζω πως ο σεβασμός είναι το άλφα και το ωμέγα. Το θέμα είναι ότι μαθαίνουμε από τόσο μικρή ηλικία τα πλαίσια στα οποία πρέπει να μπούμε, τα «κουτάκια», ώστε ακόμη και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε, όπως οι γονείς μας, δεν συνειδητοποιούν ότι το να μας πιέσουν να μπούμε σε αυτά τα κουτάκια είναι κάτι κακό για εμάς»
«Μαθαίνουν στην ουσία ότι πρέπει να κρύβονται, ότι πρέπει να ντρέπονται. Κάθε φορά που ένα άτομο θα πρέπει είτε να αποκρύψει εντελώς τις επιθυμίες του, είτε να λέει ψέματα, αυτό δημιουργεί πάρα πολύ άγχος, μυστικοπάθεια και συσσωρευμένο θυμό απέναντι στην κοινωνία και τον εαυτό του»
Τι είναι το φύλο; Είναι το γενετήσιο φύλο μας ή μήπως μια κατασκευή και μόνο; Ποιες οι διαστάσεις που παίρνει το σώμα ως χάρτης πολιτισμών, καθεστηκυιών αξιών και ηθικών κωδίκων; Ποια η σχέση μας με το φύλο μας και ποιο νόημα δίνουμε όντως στη φυλετική μας υπόσταση; Τελικά, μήπως το φύλο είναι μια σύμβαση που καταστέλλει την ανθρώπινη ελευθερία στην έκφραση και τη δημιουργικότητα; Πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στον σεξουαλικό προσανατολισμό και την αυτοδιάθεση των ανθρώπων; Γι’ αυτά τα θέματα μιλάει στην «Αυγή» ο Μαξ, γραμματέας της Colour Youth.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΥΒΙΩΤΟΥ
Τι θα πει κοινωνικό και τι βιολογικό φύλο;
Όταν γεννιέται ένα παιδί, ο γιατρός του δίνει αυτομάτως ένα φύλο με βάση τα γεννητικά του όργανα. Στην περίπτωση που τα γεννητικά όργανα δεν εφάπτονται εντελώς με μία από τις δυο πλευρές, το άτομο είναι intersex και, επειδή πάλι υπάρχει η πίεση από την κοινωνία ότι πρέπει να μπει το παιδί σε ένα από τα δύο δίπολα, οι γιατροί προβαίνουν σε επεμβάσεις που στην πορεία των χρόνων δημιουργούν πάρα πολλά προβλήματα στο παιδί και ειδικά στην εφηβεία του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Οπότε ας μείνουμε στο ότι γεννιέται ένα παιδί και ο γιατρός ορίζει κατευθείαν το αν είναι αγόρι ή κορίτσι βάσει των γεννητικών του οργάνων. Αυτό είναι το βιολογικό φύλο.
Έπειτα η κοινωνία θεωρεί αυτονόητο ότι ένα αγόρι και ένα κορίτσι έχουν δύο διαφορετικούς ρόλους και μία πολύ συγκεκριμένη πορεία στο πώς εκφράζονται σε πάρα πολλές πτυχές της ζωής τους, ξεκινώντας από την εμφάνιση, τον τρόπο που μιλάνε, που περπατάνε και συνεχίζουν στον επαγγελματικό προσανατολισμό και άλλα στάδια της ζωής τους. Όταν μιλάμε για κοινωνικό φύλο, αυτό έχει να κάνει με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν είναι ακριβώς από τη φύση μας δοσμένα.
Για παράδειγμα ένα κορίτσι δεν γεννιέται με μακριά μαλλιά, αλλά η κοινωνία έχει ορίσει ότι το κορίτσι πρέπει να έχει μακριά μαλλιά. Για ένα αγόρι δεν υπάρχει κάτι στο σώμα του που να του απαγορεύει να βάφει τα νύχια του, αλλά η κοινωνία του το απαγορεύει για να μην φαίνεται σαν γυναίκα.
Χάνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας όταν υπάρχει μια τέτοια επιταγή, να υπερτονίσουμε αναγκαστικά είτε τη θηλυκή είτε την αρσενική μας πλευρά;
Αυτό είναι αλήθεια. Σίγουρα η πλειονότητα μπαίνει στη διαδικασία να υπερτονίσει τη μία από τις δύο πλευρές. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο φάσμα της τρανς κοινότητας που λέγεται non-binary ή αλλιώς agender και είναι μια τάση ατόμων να εκφράζουν κάτι πολύ ουδέτερο ή ενδιάμεσο στα δίπολα, ή να λέγονται gender-fluid, δηλαδή να εναλλάσσουν τους τρόπους με τους οποίους εκφράζονται.
Επίσης υπάρχει ένας στιγματισμός όσον αφορά τα ομοφυλόφιλα άτομα, ότι είναι θηλυπρεπή ή αρρενωπά όταν πρόκειται για γκέι ή λεσβίες αντίστοιχα. Το καλύτερο θα ήταν να καταλάβει κάθε άτομο ότι έχει την ελευθερία να εκφραστεί όπως θέλει και κατά καιρούς να εναλλάσσεται αν το επιθυμεί.
Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να αναπτύξει ελεύθερα την ταυτότητά του, να την ενσαρκώσει και να την επικοινωνήσει, προαπαιτούμενο είναι ο σεβασμός στην αυτοδιάθεση.
Νομίζω πως ο σεβασμός είναι το άλφα και το ωμέγα. Το θέμα είναι ότι μαθαίνουμε από τόσο μικρή ηλικία τα πλαίσια στα οποία πρέπει να μπούμε, τα «κουτάκια», ώστε ακόμη και οι άνθρωποι που μας αγαπάνε, όπως οι γονείς μας, δεν συνειδητοποιούν ότι το να μας πιέσουν να μπούμε σε αυτά τα κουτάκια είναι κάτι κακό για εμάς. Θεωρούν ότι είναι κάτι αναγκαίο.
Για παράδειγμα ένας γονιός μπορεί να πιέζει το παιδί του να είναι εξαιρετικά αρρενωπό ή θηλυπρεπές, αναλόγως με το βιολογικό του φύλο, για να μπορέσει να βρει δουλειά. Το κομμάτι της εργασίας είναι πολύ σημαντικό, διότι, αν δεν μπορείς να εργαστείς, δεν μπορείς να ζήσεις ως αυτόνομος άνθρωπος. Βλέπουμε πολλά άτομα στην κοινότητα που έρχονται και συζητούν πόσο καταπιέζονται στην εργασία τους, όπου φορούν μια μάσκα.
Αν ένας άνθρωπος είναι ελεύθερος να αναπτύξει την ταυτότητά του, δεν είναι αυτό προϋπόθεση για να έχουμε χαρούμενους ανθρώπους;
Οι επιπτώσεις που έχει αυτή η καταπίεση δεν είναι εύκολα εντοπίσιμες. Πολλοί άνθρωποι που είναι απλώς ετεροφυλόφιλοι και έχουν μάθει να εκφράζονται με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, στο άκρο της θηλυκότητας ή της αρρενωπότητας, δεν συνειδητοποιούν ότι φορούν μια μάσκα. Βλέπουμε να έχουν πολλά σύνδρομα άγχους και κοινωνικής καταπίεσης. Για παράδειγμα μια γυναίκα, που έχει μάθει ότι πρέπει να είναι βαμμένη, χτενισμένη, να φοράει τα τακούνια της, κάθε φορά που βγαίνει από αυτό το «κουτάκι» είναι σαν να βγαίνει από το σπίτι της.
Ποια η σημασία τού να είναι κάποιος ελεύθερος να εξυπηρετήσει στην πράξη τον σεξουαλικό του προσανατολισμό;
Κάποιοι άνθρωποι, με αφορμή την πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας για τις ταυτότητες φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, έχουν αντιδράσει και πιστεύουν ότι πρόκειται για μια προσπάθεια εξωγενών παραγόντων να δημιουργήσουν μια άβουλη κοινωνία. Το άτομο αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι έλκεται από το ίδιο φύλο, ακόμη κι αν δεν το μοιράζεται με τους άλλους, σε νεαρή ηλικία.
Μαθαίνουν στην ουσία ότι πρέπει να κρύβονται, ότι πρέπει να ντρέπονται. Κάθε φορά που ένα άτομο θα πρέπει είτε να αποκρύψει εντελώς τις επιθυμίες του, είτε να λέει ψέματα, αυτό δημιουργεί πάρα πολύ άγχος, μυστικοπάθεια και συσσωρευμένο θυμό απέναντι στην κοινωνία και τον εαυτό του. Από όσα άτομα γνωρίζουμε στην κοινότητα, νομίζω δεν υπάρχει κανένα που καταπιέστηκε και δεν δημιουργήθηκαν προβλήματα στη ζωή του. Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: Τα ποσοστά αυτοκτονικότητας είναι πάρα πολύ υψηλά.
Ακόμη μεγαλύτερες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα.
Όταν μιλάμε για τρανς άτομα, που νιώθουν ότι πραγματικά πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το φύλο τους χρησιμοποιώντας ορμόνες, κάνοντας εγχειρήσεις κ.λπ., τα πράγματα μπορεί να είναι λίγο πιο δύσκολα. Αρχικά επειδή υπάρχει μια διαδικασία που απαιτεί χρήματα, χαρτιά από γιατρούς που δεν μπορεί εύκολα να αποκτήσει κάποιος. Πολύ δύσκολα ένας εργοδότης θα δεχθεί ένα τρανς άτομο μόλις δει την ταυτότητά του, γι’ αυτό έχει στιγματιστεί η τρανς κοινότητα, και ιδιαίτερα οι τρανς γυναίκες, με τη σεξεργασία. Δεν βρίσκουν κάποια άλλη διαφυγή.
Στην Ελλάδα προσπαθούμε να περάσουμε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Δυστυχώς οι βουλευτές με τους οποίους είμαστε σε επικοινωνία αναρτούν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι η νομική αναγνώριση είναι θέμα εβδομάδων ή ωρών, αλλά έχουν περάσει μήνες. Δεν θέλουμε οι τρανς άνθρωποι να επιβάλουμε στους άλλους να κάνουν αλλαγή του φύλου τους, μιλάμε για τον εαυτό μας, για το πώς αισθανόμαστε εμείς.
Επαναφέρω το θέμα της αυτοκτονικότητας, η οποία ειδικά στην τρανς κοινότητα εμφανίζει πραγματικά πολύ υψηλά τα ποσοστά παγκοσμίως. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, από τη στιγμή που ένα άτομο νιώθει αφόρητη δυσφορία με το φύλο που του αποδόθηκε κατά τη γέννηση, να βασανίζεται ή να φτάνει στην αυτοκτονία. Μπορεί απλώς να χρησιμοποιήσει ορμόνες, να αλλάξει το όνομά του, την ταυτότητά του και να ζήσει ως ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.
Πάγιο αίτημα της κοινότητας είναι και η τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια.
Υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες ανά τους αιώνες, μπορεί να είναι κρυμμένες και στην Ελλάδα ακόμη, άτομα που είναι ομοφυλόφιλα και έχουν παιδιά είτε διότι ένας από τους δύο έκανε παιδί είτε διότι υιοθέτησαν. Τα παιδιά είναι υγιή και χαρούμενα και τα ίδια αναφέρουν ότι νιώθουν πολύ ευτυχισμένα επειδή αυτό που χρειάζονται είναι δύο άνθρωποι: Έναν άνθρωπο να τους κρατάει από το ένα χέρι και έναν άνθρωπο να τους κρατάει από το άλλο χέρι. Δεν έχει καμία σημασία το φύλο. Και φυσικά υπάρχουν τόσα παιδιά στα ορφανοτροφεία, τα οποία δεν βγαίνουν ούτε μια βόλτα στο φως της μέρας. Νομίζω είναι αμαρτία να σκέφτεται κάποιος ότι είναι το καλύτερο γι’ αυτά να μείνουν εκεί πέρα από το να είναι με δύο ανθρώπους που θέλουν τόσο μα τόσο πολύ να τους προσφέρουν αγάπη.
