Ζημία που ξεπερνά κατά πολύ τα 53 εκατομμύρια ευρώ υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο από την πώληση των Ελληνικών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στη γερμανική εταιρεία HDW/Ferrstaal τον Μάιο του 2002. Η σκανδαλώδης συναλλαγή μπαίνει πλέον στο εισαγγελικό μικροσκόπιο, ενώ ελεγχόμενοι θα είναι και πολιτικά πρόσωπα που χειρίστηκαν την ιδιωτικοποίηση. Για τα τελευταία, θα αναζητηθούν ποινικές ευθύνες για κακουργηματική απιστία σε βάρος του Δημοσίου, ενώ αν από την έρευνα εντοπιστεί ροή χρήματος τότε το αδίκημα παραμένει "ζωντανό" και οι υπεύθυνοι θα κληθούν να λογοδοτήσουν.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει μέχρι στιγμής η ανακρίτρια κατά της Διαφθοράς Ηλιάννα Ζαμανίκα και ο επίκουρος ανακριτής Γιώργος Ευαγγέλου, η επίμαχη ιδιωτικοποίηση ουσιαστικά ήταν ένα "δωράκι" της τότε ελληνικής κυβέρνησης προς τη γερμανική κοινοπραξία. Κι αυτό καθώς η εταιρεία ουδέποτε πλήρωσε το ποσό που είχε συμφωνηθεί για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου των Ναυπηγείων, ενώ την ίδια ημέρα που υπογράφηκε η σύμβαση της ιδιωτικοποίησης (31/5/2002) υπογράφηκε και η σύμβαση για τον εκσυγχρονισμό των γερμανικών υποβρυχίων. Την ίδια στιγμή εισαγγελικές πηγές εκτιμούν ότι βασικός σκοπός της ιδιωτικοποίησης που ουδέποτε εκπληρώθηκε ήταν η συνέχιση λειτουργίας των Ναυπηγείων και ο εκσυγχρονισμός του. Αντ' αυτού, τα ναυπηγεία οδηγήθηκαν σε πλήρη απαξίωση και χάθηκαν εκατοντάδες θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα η πραγματική ζημιά για το Ελληνικό Δημόσιο να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν μέχρι τώρα προκύψει, η πώληση των ναυπηγείων στην HDW/Ferrstaal έγινε με διαγωνιστική διαδικασία που δεν πληρούσε κανένα εχέγγυο διαφάνειας και κατά παραβίαση των κατευθυντήριων γραμμών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ιδιωτικοποίηση εταιρειών που βρίσκονται υπό κρατικό έλεγχο. Στο παιχνίδι αυτό, όπως προκύπτει από την εισαγγελική έρευνα, μέλη της διοίκησης των ναυπηγείων, εργαζόμενοι, ΕΤΒΑ και μέλη της ελληνικής κυβέρνησης έδωσαν ασύγκριτα πλεονεκτήματα στη γερμανική εταιρεία ώστε να προτιμηθεί. Ανάμεσα στα "δωράκια" προς τη γερμανική εταιρεία ήταν ότι αγόρασε τα ναυπηγεία "καθαρά" από πρόστιμα, τόκους υπερημερίας και άλλες οφειλές. Ταυτόχρονα, η γερμανική κοινοπραξία, έχοντας πλήρη γνώση και εικόνα για τα οικονομικά δεδομένα των ναυπηγείων, αξίωσε και τελικά πήρε συγκεκριμένα ανταλλάγματα.
