ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΤΣΑΚΟΣ
Την απόφαση να μπουν στα χωράφια τους και να μαζέψουν τα ασυγκόμιστα τεύτλα έλαβαν οι παραγωγοί της Κεντρικής Μακεδονίας και, σύμφωνα με τον σχεδιασμό των καλλιεργητών, η παραγωγή θα μεταφέρεται στο μοναδικό εν λειτουργία εργοστάσιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης στο Πλατύ Ημαθίας ακόμη κι αν η απάντηση της εταιρείας είναι αρνητική.
«Θα φορτώσουμε όσες καρότσες έχουμε και θα τις παρκάρουμε έξω από το εργοστάσιο, ενώ τα υπόλοιπα τεύτλα θα τα βγάλουμε στις άκρες των χωραφιών, που τόσο καιρό τα κρατάμε σκλαβωμένα. Υπογράψαμε μια σύμβαση μαζί τους να παραγάγουμε τεύτλα και να τους τα παραδώσουμε. Αν θέλουν ας τα πάρουν, εμείς δεν μπορούμε να τα αφήσουμε μέσα στη γη, γιατί θα χαλάσουμε τα χωράφια μας, ούτε και να τα πετάξουμε σε χωματερές και κανάλια», αναφέρει ο πρόεδρος του συλλόγου Παύλος Μπογιαννίδης, προσθέτοντας πως οι παγωνιές των τελευταίων ημερών ευνοούν τη διαδικασία εξαγωγής των τεύτλων, καθώς έχει σφίξει η γη και τα μηχανήματα μπορούν να μπουν στα χωράφια κι ως εκ τούτου «δεν μπορούμε να αφήσουμε την ευκαιρία να χαθεί».
Πρόκειται, σύμφωνα με τον Παύλο Μπογιαννίδη, για 2.500 στρέμματα με περίπου 20.000 τόνους τεύτλα. «Τουλάχιστον 17 εκατομμύρια ευρώ απαιτούνται για να πληρωθούν οι παραγωγοί, τευτλοεξαγωγείς, μεταφορείς, άλλα 5 εκατομμύρια ευρώ για να τακτοποιηθούν οι υποχρεώσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη φετινή καμπάνια και 8 εκατομμύρια ευρώ είναι οι υποχρεώσεις της εταιρείας απέναντι στη ΔΕΠΑ» σημειώνει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων της ΕΒΖ Χριστόδουλος Βαρκάκης. Επισήμανε δε ότι «η αίτηση για τη χρηματοδότηση της εταιρείας από την Τράπεζα Πειραιώς κατατέθηκε την πρώτη Παρασκευή του Σεπτεμβρίου και ακόμα δεν υπάρχει καμία εξέλιξη».
Εκατοντάδες οικογένειες παραγωγών βρίσκονται πλέον στο χείλος της οικονομικής καταστροφής καθώς η συστηματική απαξίωση της καλλιέργειας σε συνδυασμό με την έλλειψη πολιτικής βούλησης από πλευράς της κυβέρνησης για τη σωτηρία της ΕΒΖ οδηγούν σε πτώχευση τόσο την εταιρεία όσο και χιλιάδες αγρότες.
Σε ό,τι αφορά το μέλλον της εταιρείας ο Παύλος Μπογιαννίδης σημειώνει πως «για να σωθεί η ΕΒΖ χρειάζεται πολιτική βούληση και εθνική στρατηγική για τη ζάχαρη» προσθέτοντας πως «πολλοί αγρότες έχουν δανειστεί από τράπεζες και κινδυνεύουν να μπουν στον "Τειρεσία". Το πρόβλημα με την ΕΒΖ ξεκινά πριν δύο χρόνια με το σπάσιμο της Αγροτικής Τράπεζας στην οποία είχαν υπαχθεί οι αγρότες. Εδώ δύο χρόνια οι παραγωγοί παρακαλούν κάθε φορά για την αποζημίωση της παραγωγής τους, με την εταιρεία να τους απαντά σαν την Πυθία. Αν βρεθούν χρήματα, θα πληρωθείτε».
Κι ενώ τα προβλήματα ρευστότητας «πνίγουν» τη βιομηχανία, η Τράπεζα Πειραιώς, ο έμμεσος ιδιοκτήτης της ΕΒΖ, αρνείται να της παραχωρήσει δάνειο, κάτι που θα σημάνει και το οριστικό κλείσιμο της εταιρείας. Το σενάριο του λουκέτου ενισχύθηκε πρόσφατα και από την έκθεση των ορκωτών λογιστών, στην οποία δίνεται έµφαση στο ότι το σύνολο του κεφαλαίου και των τόκων του βραχυπρόθεσµου δανεισµού της εταιρείας, ύψους 137 εκατ. ευρώ, έχουν καταστεί ληξιπρόθεσµα και πως το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων της στις 30 Ιουνίου του 2014 καθίσταται κατώτερο από το µισό του µετοχικού κεφαλαίου, µε αποτέλεσµα να συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 47 του νόµου 2190/1920, που σηµαίνει ότι αν σε 6 µήνες από την τελευταία χρήση δεν υπάρξουν εξελίξεις, η εταιρεία κινδυνεύει.
Να παρέμβει η Δικαιοσύνη
Οι τευτλοπαραγωγοί κατηγορούν την κυβέρνηση, αλλά και τον διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΒΖ, επειδή με την «ολιγωρία σε θέματα τευτλοκαλλιέργειας» οδηγούν την εταιρεία σε απαξίωση και την τευτλοκαλλιέργεια σε εξαφάνιση, καταγγέλλοντάς τους πως «παρέλαβαν τη βιομηχανία το 2009 με κόστος παραγωγής 613 ευρώ/τόνο και μέσα σε 4 χρόνια κατάφεραν να εξαφανίσουν την τευτλοκαλλιέργεια και να ανεβάσουν το κόστος παραγωγής σε 1.000 ευρώ/τόνο». Μετά το ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας στην Πειραιώς το κλείσιμο των δύο εργοστασίων σε Σέρρες και Ορεστιάδα, ο εμπαιγμός σε εργαζόμενους και τευτλοπαραγωγούς συνεχίζεται. «Και όλα αυτά την ώρα που οι καλλιεργητές τεύτλων δεν έχουν πληρωθεί ακόμα τα οφειλόμενα της ολοκληρωμένης διαχείρισης που εκκρεμεί από το 2012-13, την ώρα που οι προθεσμίες και τα χρέη τρέχουν και οι παραγωγοί κινδυνεύουν άμεσα να δουν τις οφειλές τους να καθίστανται ληξιπρόθεσμες, χωρίς να φέρουν οι ίδιοι ευθύνη», επισημαίνει ο Παύλος Μπογιαννίδης, που ζητεί την παρέμβαση της Δικαιοσύνης κάνοντας λόγο για τα «εκατομμύρια που χάθηκαν στην ΕΒΖ».
Ιδιαίτερα οξύς είναι και ο πρόεδρος των τευτλοεξαγωγέων Σερρών Χρ. Βαρούτης, ο οποίος καταγγέλλει τα «έργα και τις ηµέρες» του διευθύνοντος συµβούλου, τονίζοντας τις ζηµίες ρεκόρ 50 εκατομμυρίων ευρώ το 2013-14, το κλείσιµο των δύο εργοστασίων, την αύξηση κόστους παραγωγής στα 972 ευρώ ο τόνος το 2013 από 613 ευρώ ο τόνος το 2009, αλλά και τη µείωση στρεµµάτων στα 58.000 πέρυσι από 220.000 στρέµµατα το 2009».
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθαρίζει πως «η ΕΒΖ θα πρέπει να συνεχίσει τη λειτουργία της υπό δημόσιο έλεγχο, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας με έμφαση στον αγροδιατροφικό τομέα».
