Βρήκαν λόγο να χαμογελάσουν μετά από καιρό οι εργάτες μετανάστες στη Μανωλάδα την Κυριακή. Βλέποντας ένα λεωφορείο γεμάτο δεκάδες αλληλέγγυους, τρόφιμα και είδη υγιεινής να φτάνει στον καταυλισμό τους ξέσπασαν σε φωνές σαν άλλοι χαμένοι στην έρημο που είδαν μπροστά τους όαση. Η δική τους όαση ήταν η αποστολή αλληλεγγύης που οργανώθηκε με πρωτοβουλία της Αλληλεγγύης για όλους σε συνεργασία με την ΚΕΕΡΦΑ, μεταναστευτικές οργανώσεις και συλλογικότητες, στην οποία συμμετείχαν επίσης οι απολυμένες καθαρίστριες, αλληλέγγυοι πολίτες και τέσσερις βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ: Έφη Γεωργοπούλου, Μαρία Κανελλοπούλου, Θεανώ Φωτίου, Βασίλης Χατζηλάμπρου. Μαζι τους και γιατροί από διάφορα κοινωνικά ιατρεία σε Αττική και Πελοπόννησο, που εξέτασαν όσους μπορούσαν περισσότερο.
Παράγκες από νάιλον και κρεβάτια από καφάσια
"Από τον δρόμο δεν φαινόμαστε, είναι εύκολο να πεις ότι στη Μανωλάδα δεν υπάρχει πρόβλημα", έλεγαν οι μετανάστες στους σοκαρισμένους αλληλέγγυους μπροστά στη θέα 140 ανθρώπων να ζουν σε πρόχειρες κατασκευές όμοιες με θερμοκήπια, λίγα μέτρα μακριά από τον κεντρικό δρόμο της Μανωλάδας. Φτιαγμένες από νάιλον και τέντες, οι παράγκες τους είναι σχεδόν ανυπόφορες. "Αν σήμερα έξω έχει 30 βαθμούς, μέσα έχει 60". Οι μετανάστες μένουν εκεί από το 2012, ο ένας πάνω στον άλλον. Με τα αντικείμενα της δουλειάς τους, όπως καφάσια και παλέτες, έχουν φτιάξει τα κρεβάτια τους, ενώ ελάχιστα είναι τα επιπλέον πράγματα που υπάρχουν, όπως αυτοσχέδια ράφια και σχοινιά για τα ρούχα. Στον προθάλαμο της παράγκας έχουν κάποιες οικοσκευές και μικρά κουζινάκια με γκάζι.
Από την επίθεση και μετά, στον καταυλισμό δεν υπάρχει ούτε ρεύμα ούτε νερό. "Θέλει να μας διώξει ο Βαγγελάτος και γι' αυτό τα 'κοψε. Κάνει τα πάντα για να μας δυσκολέψει τη ζωή όσο κρατάει η δική", λένε οι ίδιοι. "Τρώμε πολλές φορές μια φορά τη μέρα, πλενόμαστε με νερό από τα χωράφια και η ζωή μας είναι μόνο μέσα στον καταυλισμό", αναφέρουν.
Ούτε βόλτα στο χωριό
Τον τελευταίο χρόνο είναι παντελώς αποκλεισμένοι από τον έξω κόσμο. Η συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις, τους έχει τοποθετήσει στα μαύρα κατάστιχα των υπόλοιπων παραγωγών, που δεν τους προσλαμβάνουν, ενώ ακόμα και μια βόλτα στο χωριό ισοδυναμεί με τεράστιο ρίσκο. Τα πρωτοπαλίκαρα του Βαγγελάτου, όπως καταγγέλλουν, "βρίσκονται παντού και απειλούν", ενώ οι δικαστικές αποφάσεις ευνοούν το καθεστώς εκφοβισμού, καθώς ναι μεν έχουν δοθεί χαρτιά στους μάρτυρες για προσωρινή παραμονή μέχρι την ολοκλήρωση της δίκης, αλλά μόνο σε όσους πυροβολήθηκαν.
Αναγκαστικά μένουν στον καταυλισμό και ζουν χάρη στην αλληλεγγύη των ντόπιων, που φέρνουν κυρίως κηπευτικά προϊόντα. Η μέρα περνά δύσκολα. Τώρα το καλοκαίρι κάθονται όπου έχει δέντρα για δροσιά, συζητούν για τη δίκη, κάνουν ένα στριφτό τσιγάρο χρησιμοποιώντας παλιά κουτιά του καφέ για τασάκια. Αυτά που θέλουν είναι τα βασικά για να ζήσουν. Ένα μεροκάματο αρκετό για να μείνουν σε σπίτι και να φροντίσουν τους δικούς τους. Χαρτιά για να κυκλοφορούν χωρίς να φοβούνται ότι θα βρεθούν σε κάποιο στρατόπεδo συγκέντρωσης. Δικαιοσύνη και απόφαση που θα κλείνει μια για πάντα το ενδεχόμενο στο μέλλον να δούμε αφεντικά να πυροβολούν εργάτες που ζητούν τα δεδουλευμένα τους.
"Ακόμα έχουμε σκάγια στο σώμα μας"
Οι δράσεις των αλληλέγγυων δεν σταματούν εδώ. Επόμενο βήμα θα είναι μετά την καταγραφή των ζητημάτων, να λυθούν όσα περισσότερα γίνεται. Ιδιαίτερη μέριμνα θα υπάρξει για το κομμάτι της υγείας. "Υπάρχουν ακόμα τραυματισμένοι με θραύσματα από τις σφαίρες", λένε οι εργάτες. Έτσι, την επίσκεψη των γιατρών στη Μανωλάδα θα διαδεχτούν ενέργειές για την κάλυψη της περίθαλψης όσων αντιμετωπίζουν πρόβλημα.
