Τα γεγονότα, ως γνωστόν, είναι ξεροκέφαλα και επιμένουν, σε πείσμα επιθυμιών και εικασιών ότι ξεπεράστηκαν ή ξεχάστηκαν. Το αυτό ισχύει και με την υπόθεση των παρακολουθήσεων εις διπλούν από την ΕΥΠ και το παράνομο λογισμικό Predator. Το σκάνδαλο επιμένει, επανέρχεται για διάφορους λόγους και εμφανίζεται διαρκώς μπροστά στο Μαξίμου όταν οι ένοικοί του θεωρούν ότι έχουν ξεμπερδέψει με αυτό, ότι παραδόθηκε στη λήθη των λωτοφάγων που κατοικούν σε αυτή τη χώρα.
Με αφετηρία, όμως, την καταδικαστική απόφαση των τεσσάρων επιχειρηματιών για την υπόθεση Predator από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, νέα στοιχεία έρχονται στο φως αλλά και πρωτοβουλίες αναπτύσσονται για τη διερεύνηση της υπόθεσης.
Το Βήμα δημοσίευσε τη «λίστα Μενουδάκου», τον κατάλογο των παρακολουθούμενων από το λογισμικό της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων Προσωπικού, ανάμεσά τους το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, ο Αντώνης Σαμαράς και άλλοι πολιτικοί, ο Νίκος Ανδρουλάκης βεβαίως, ανώτεροι δικαστικοί, πρώην και νυν ανώτερα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι.
Η πιο σημαντική εξέλιξη είχε να κάνει με το γεγονός ότι για μια σειρά βάσιμων λόγων το δικαστήριο στέλνει τα πρακτικά της δίκης στην Εισαγγελία Πρωτοδικών για εκ νέου διερεύνηση και αναζήτηση ποινικών ευθυνών και άλλων προσώπων. «Έκθετη πολιτικά η κυβέρνηση» στο θέμα των υποκλοπών, λένε και 2 στους 3 μετά τις τελευταίες δικαστικές εξελίξεις, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Alco (Alpha). Ένα στοιχείο που «κρύφτηκε» από την άκρατη θριαμβολογία για την άνοδο της Ν.Δ. στην εκτίμηση ψήφου, και ας γνωρίζουν στο κυβερνών κόμμα πως θα το βρουν μπροστά τους.
Παράλληλα, το θέμα επανεκκινείται και στις Βρυξέλλες μέσω της πρωτοβουλίας των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ για συζήτηση στην Ευρωβουλή περί του Κράτους Δικαίου στη χώρα, πρωτοβουλία που στηρίχθηκε και από την Ευρωπαϊκή Αριστερά, ενώ ως πρόταση καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Απέναντι σε όλα αυτά, η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από δηλώσεις περί εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και με διάφορα «φόρα Αλήθειας», ξορκίζοντας την πραγματικότητα που δεν εξυπηρετεί με το να τη μεταμορφώσει σε παραπληροφόρηση, τοξικότητα και fake news. Γιατί, όπως και αυτό είναι γνωστό, αν η πραγματικότητα -και η αλήθεια- δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για αυτή.
