Όψιμες στρακαστρούκες
Σε στρατηγικής σημασίας ζήτημα φαίνεται πως έχει αναχθεί η παιδεία. Σαμαράδες, βενιζέλοι, ακόμα και ο ποταμίσιος Θεοδωράκης εσχάτως πολιορκούν με συντονισμένες ομοβροντίες το επίμαχο πεδίο. Ναι, αυτός ο ίδιος που προεκλογικά συναρμολογούσε ασυνάρτητες εκθέσεις ιδεών, κοινώς παρόλες, ως υποκατάστατο εκπαιδευτικού σχεδιασμού.
Τη σκυτάλη πήρε πρώτος ο Σαμαράς. Κάτι για «αιώνιους φοιτητές» ψέλλισε και για κατάργηση της αριστείας και της αξιολόγησης. Που αποτελούν τους «στρατηγικούς στόχους» των συριζαίων. Ακολούθησε ο Βαγγελάκης. Που έφερε τη συζήτηση στα μέτρα του: Βαθιά συντηρητική αριστερά, πελατειακή και παλαιοσυνδικαλιστική νοοτροπία, στείρες παλαιοκομματικές εμμονές. Άντε, μετά να μείνει εκτός κι ο παραποτάμιος: «Θα γυρίσουν μισό αιώνα πίσω το εκπαιδευτικό σύστημα», αποφαίνεται μετά βδελυγμίας.
Για τη δημοκρατία που παραβιάστηκε τόσο ωμά σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, τσιμουδιά. Για τη συνεχή υποβάθμιση και συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης επί μνημονιακών και τροϊκανών, λέξη. Όσο για την οικονομική ασφυξία σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, τώρα μόλις άρχισαν να τη θυμούνται.
Κάτι, αλήθεια, συμβαίνει εδώ, όπως θα 'λεγε και ο συμπαθής τροβαδούρος. Κι αυτό το κάτι το λανσάρει ωμά η Καθημερινή (23-4): «Ευρύ μέτωπο κατά αλλαγών Μπαλτά…», τονίζει σε πεντάστηλο. Που έχει στόχο «να συσπειρώσει πανεπιστημιακούς, φοιτητές, γονείς και πολιτικούς από όλο το πολιτικό φάσμα» (sic).«Πυρ ομαδόν στο υπουργείο Παιδείας», συμπεραίνει ορθά και η «Συντακτών».Μόνο που τα πυρά μοιάζουν άσφαιρα.
«Ακούω κούφια τα τουφέκια», σάλπιζε ο εθνικός μας ποιητής. Και ασφαλώς δεν αναφερόταν στις μεταπασχαλινές στρακαστρούκες της τέως μνημονιακής εξουσίας.
Ετερόκλητες συμμαχίες σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ;
Έχουν ήδη ξεκινήσει έντονες διεργασίες στα πρωτοβάθμια σωματεία των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενόψει των επικείμενων συνεδρίων της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ τον προσεχή Ιούνιο. Το νέο στοιχείο που αναμένεται να σφραγίσει τις εξελίξεις στα συνέδρια αυτά είναι η απίστευτη ευκολία με την οποία διαμορφώνονται ποικίλες ετερόκλητεςσυμμαχίες, πέρα από κάθε αρχή και δεοντολογία, με μια κοινή στόχευση: να καταφέρουν ισχυρά πλήγματα στις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς. Στο σκληρό πυρήνα αυτών των συμμαχιών βρίσκονται σταθερά το αριστερόστροφο ΠΑΜΕ και η δεξιόστροφη ΔΑΚΕ, ενώ οι άλλες μνημονιακές δυνάμεις αναλαμβάνουν κατά κανόνα δορυφορικό ρόλο. Τίθεται συνεπώς ένα κρίσιμο ερώτημα ενόψει των συνεδριακών διαδικασιών: Στις σημαντικές ψηφοφορίες που θα ακολουθήσουν θα επικρατήσουν οι μικροπαραταξιακοί τακτικισμοί και οι βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες κάποιων παρατάξεων ή θα τεθούν στο επίκεντρο τα μεγάλα ζητήματα που συνδέονται με τη συνολική πορεία της χώρας, στο πλαίσιο των οποίων εντάσσονται και τα κεντρικά εκπαιδευτικά επίδικα;Είναι μεγάλη η ευθύνη ειδικά των αριστερών συνδικαλιστικών παρατάξεων που θα συμμετάσχουν στα επικείμενα εκπαιδευτικά συνέδρια.Θα συνταχθούν στις αποφάσεις με εκείνους που στην ουσία παίζουν το παιχνίδι των ξένων και των εγχώριων συμφερόντων, που θέλουν τη χώρα έρμαιο των δανειστών και τοκογλύφων, και την οδηγούν να συρθεί, με την εκβιαστική πιστωτική ασφυξία, που της επιβάλλουν, στην εφαρμογή των παράλογων απαιτήσεών τους; Ή θα συμβάλουν στην οικοδόμηση μιας συμμαχίας που θα εργαστεί για την απεμπλοκή από αυτό τον θανατηφόρο εναγκαλισμό θέτονταςτα συμφέροντα του λαού πάνω από τα κέρδη και τις πολιτικές Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ;
Πού έμαθε γράμματα ο «βασιλιάς» επ' αγαθώ της πατρίδος;
Τα πέντε πρότυπα σχολεία που «γλίτωσαν από τον… Μπαλτά» είναι το θέμα δισέλιδου αφιερώματος της Κυριακάτικης Δημοκρατίας (26-4). Στην πλούσια η επιχειρηματολογία της συντάκτριάς του υπέρ της διατήρησης των πρότυπων σχολείων περιλαμβάνεται και αναφορά στην πολύτιμη προσφορά του Γυμνασίου Αριστούχων Αναβρύτων. «Εκεί όπου», σύμφωνα με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο, «έμαθε (με γερμανική συνταγή) γράμματα ο βασιλιάς». Το εν λόγω σχολείο, λοιπόν εφάρμοσε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δημιούργησε ο Γερμανός παιδαγωγός Κουρτ Χαν. Ένα σύστημα που έχει τις ρίζες του στον Πλάτωνα και στόχο την « ανάπτυξιν των πνευματικών και λοιπών ικανοτήτων του μαθητού εν τω πλαισίω ελληνοχριστιανικών παραδόσεων επ' αγαθώ της πατρίδος.» Επ' αγαθώ της πατρίδος, λοιπόν, η αυταρχική και συγκεντρωτική αντίληψη που διέκρινε τον «βασιλιά Κωνσταντίνο» σε κάθε του δημόσια ενέργεια. Επ' αγαθώ και οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις του έκπτωτου μονάρχη που υπονόμευαν τα αξιακά θεμέλια του πολιτεύματος. Επ' αγαθώ και οι μηχανορραφίες του παλατιού, που προετοίμαζαν την άμεση κατάλυση της Δημοκρατίας. Πάντα με «γερμανική συνταγή», πλατωνικές ρίζες και σεβασμό στις «ελληνοχριστιανικές παραδόσεις».
Π.Χ.
