Η γερμανική οικονομία διολισθαίνει προς τη στασιμότητα, που ιστορικά έχει αποδειχθεί προθάλαμος της ύφεσης. Η ατμομηχανή της Ευρωζώνης σβήνει την ώρα που η μια χώρα - μέλος μετά την άλλη βυθίζεται στην κρίση. Η αιτία της υφεσιακής πορείας στην Ευρωζώνη και τώρα στη Γερμανία οφείλεται στη σκληρή λιτότητα που το Βερολίνο επιβάλλει με σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία. Το φίδι δαγκώνει την ουρά του!
Οι γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου αποκτούν τώρα νέα διάσταση, καθώς η διακομματική συναίνεση για τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία κλονίζεται από την ίδια πραγματικότητα. Οι φυγόκεντρες τάσεις άρχισαν να εμφανίζονται, με πιο εντυπωσιακή την ίδρυση κόμματος για την επιστροφή στο μάρκο, με δεξιό προφίλ, που ανταγωνίζεται τη Μέρκελ. Η διάψευση όμως της αισιοδοξίας θα οδηγήσει σε κινητικότητα μέσα στους Γερμανούς εργαζόμενους, που έχουν καταδικαστεί εδώ και μια δεκαετία σε συνεχή μείωση του εισοδήματός τους.
Όταν η κρίση χτυπάει την καρδιά της Ευρωζώνης, η ύφεση, που εξαπλώνεται δραματικά στην περιφέρεια του ευρωπαϊκού Νότου, αποδεικνύει ότι δεν συνιστά μεσογειακό αναχρονισμό. Η κρίση δεν οφείλεται στην τεμπελιά των Νοτίων. Είναι κυρίαρχη τάση σε μια Ευρώπη που οδηγείται στη διάλυση αν δεν αλλάξει πολιτική και αρχιτεκτονική.
Τα περί γερμανικής παντοδυναμίας αποδεικνύονται αλαζονεία, που ο αντίκτυπός της επηρεάζει ολόκληρη την Ευρώπη. Η ιδιοτελής άποψη, σύμφωνα με την οποία η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να απολαμβάνει όλα τα οφέλη του ευρώ χωρίς να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό για τις μεταβιβάσεις χώρων στις φτωχότερες χώρες, αποδεικνύεται μυωπική και, τελικά, εις βάρος των μακροπρόθεσμων συμφερόντων ακόμη και του γερμανικού κεφαλαίου. Η αλαζονεία του Βερολίνου προκαλεί τις ευρωπαϊκές κοινωνίες του Νότου, που τους τελευταίους μήνες βρίσκονται σε διαρκές σκίρτημα. Οι εξελίξεις στη Γερμανία δημιουργούν δυνατότητες συμπόρευσης με τους εργαζόμενους του ευρωπαϊκού Βορρά και προσδίδουν στις ευρωπαϊκές διεργασίες την αυθεντική ταξική υπόστασή τους.
Ο συντονισμός των αγώνων στον ευρωπαϊκό Νότο καθιστά δυνατή την αμφισβήτηση της γερμανικής νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε, ακόμη κι αν συμβεί το ατύχημα της διάλυσης της Ευρωζώνης, να έχουν δημιουργηθεί ισχυροί δεσμοί μεταξύ χωρών με ισοδύναμες οικονομίες, για μια νέα αρχή ευρωπαϊκής συνεργασίας. Χρειάζεται όμως να αναδειχθούν κυβερνήσεις που να μην υποκύπτουν στο γερμανικό imperium. Γι' αυτό το παράδειγμα "ΣΥΡΙΖΑ" έχει σημασία για ολόκληρη την Ευρώπη.
