Δεν είναι η πρώτη φορά που ο θίασος των συγκυβερνώντων αρχηγών ανεβάζει το έργο "Αντίσταση στην τρόικα". Το φθινόπωρο έπαιξαν τις τρεις πράξεις ξιφασκούντες, συνεννοήθηκαν και στο φινάλε έκαναν μαζί την υπόκλιση.
Είμαστε, άραγε, μπροστά σε ριμέικ του έργου; Παρ' ότι η προδιάθεση των πρωταγωνιστών μάς αναγκάζει να μην αποκλείουμε τίποτα, διαισθανόμαστε ότι αυτή τη φορά υπάρχει πραγματικό επίδικο. Όσα λέγονται δεν συνιστούν, βεβαίως, μεγάλες διαφορές. Ούτε το χαράτσι και πάλι, ούτε η έναρξη των απολύσεων στο Δημόσιο δημιουργούν αγεφύρωτα χάσματα μεταξύ τους. Και οι τρεις τους έχουν αποδεχθεί τρία Μνημόνια και έχουν συνομολογήσει υφεσιακά μέτρα 20 δισ. ευρώ. Στην ουρά του γαϊδάρου θα σταματήσουν;
Το πιθανότερο είναι οι τρεις να "διαπραγματεύονται" μυστικά με την τρόικα νέα μέτρα, προκειμένου να διασωθούν τα προσχήματα για το Μνημόνιο, που χρεοκοπεί. Αλλά και να βρεθούν κι άλλα χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τα έσοδα από ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης έχουν διαλυθεί. Τα έσοδα από τα ακίνητα προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις. Τα προβλεπόμενα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις σκοντάφτουν στην ύφεση και την κάθετη πτώση των αξιών. Γι' αυτό και το Πρόγραμμα κοστολογεί με 9 δισ. ευρώ δημόσια περιουσία που πρόκειται να εκποιηθεί, όταν αρχικά αυτή είχε υπολογιστεί σε 50 δισ. ευρώ.
Το οικονομικό αδιέξοδο είναι πλήρες και προοιωνίζεται σύντομα πολιτική αποσάθρωση. Οι διαφωνίες μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων είναι εισαγωγή στα όσα πρόκειται να συμβούν μετά την ήττα τους στις εκλογές. Και οι τρεις τους ζητούν χρόνο από την τρόικα. Στη "διαπραγμάτευση" που διεξάγουν μυστικά προβάλλουν τον κίνδυνο του ΣΥΡΙΖΑ και ζητούν "τόκο" για να τον αντιμετωπίσουν. Μπορεί η τρόικα να τους δώσει χρόνο, κάποια χαλάρωση στην εκτίμηση της χρεωκοπίας, κάποια αναβολή για τη λήψη των νέων μέτρων. Αλλά στον λογαριασμό ουσιαστικά έχει μπει το θέμα του κουρέματος των καταθέσεων, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Προβόπουλου.
Η χθεσινή μέρα κύλησε ήρεμα... Σήμερα θα συνεδριάσουν οι τρεις τους. Το πιθανότερο είναι να βρουν κοινούς τόπους, να χειραγωγήσουν τις διαφωνίες τους. Το σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε σε ηρεμία πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Και είναι θέμα χρόνου. Άλλωστε κέντρα του συστήματος διαμηνύουν στους μοιραίους αρχηγούς ότι έχει τελειώσει ο δικός τους χρόνος να λαμβάνουν αποφάσεις.
