Πρωτομαγιά με κυβέρνηση της Αριστεράς και υπό "πολεμικές συνθήκες". Ευκαιρία για αναστοχασμό έξω από την πεπατημένη.
Τα συνθήματα και τα αιτήματα του εργατικού κινήματος διατυπώνονται για πρώτη φορά σε ευήκοα ώτα, αν και υπό καπιταλιστικό καθεστώς. Η κυβέρνηση της Αριστεράς ανέλαβε πριν από τρεις μήνες το τιτάνιο έργο της κοινωνικής σωτηρίας. Και επειδή η κοινωνία δεν είναι κάτι ομοιογενές και ο ΣΥΡΙΖΑ ένα κόμμα της Αριστεράς, η κύρια προσπάθειά του έχει ως γνώμονα τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων, απέναντι στα κατεστημένα συμφέροντα των ελίτ και του τρόπου με τον οποίο είχαν διατάξει το κράτος.
Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που συνδέει τους εργατικούς αγώνες, από το Σικάγο το 1896 και τη Θεσσαλονίκη το 1936 μέχρι σήμερα. Η κυβέρνηση σήμερα παλεύει για τη διατήρηση και διεύρυνση των βασικών κατακτήσεων του κόσμου της εργασίας, τον τελευταίο αιώνα, σε μια Ελλάδα που η κατάσταση στον τομέα αυτόν θυμίζει διηγήσεις του Ντίκενς.
Αυτή η ταξική μεροληψία είναι και το κλειδί της αντιμνημονιακής αντίληψης της πολιτικής που ασκεί η κυβέρνηση, οι ουσιαστικές κόκκινες γραμμές της προς το εσωτερικό και στο εξωτερικό μέτωπο.
Η κυβέρνηση της Αριστεράς αποσκοπεί να πετύχει μια συμφωνία που δεν θα βαθαίνει την ύφεση και δεν θα έχει ως άξονα τη λιτότητα, όπως αυτή που διέλυσε τη χώρα την τελευταία πενταετία, κατακρημνίζοντας το ΑΕΠ και εκτοξεύοντας την ανεργία.
Στο εσωτερικό της χώρας, ο στόχος της κυβέρνησης είναι η όποια συμφωνία, ο όποιος συμβιβασμός, να μην επιβαρύνει τις εργαζόμενες τάξεις αλλά να μετακυλήσει το κόστος στην ελίτ που ευθύνεται εν πολλοίς για την κρίση, με τις επιλογές της, αλλά και με την ενδημική φοροαποφυγή μέσω της οποίας γιγαντώθηκε.
Η αναδιανομή των βαρών είναι ένα βασικό στοίχημα για την κυβέρνηση.
