Μια νέα "καμπάνα" ήχησε στις φετινές ευρωεκλογές για την προβληματική πορεία της σημερινής Ευρωένωσης. Η σοβαρή (και εν πολλοίς εκρηκτική) απόσταση των ευρωδιευθυντηρίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τους από τους Ευρωπαίους συμπολίτες μας παραμένει και λιμνάζει.
Με τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών επιβεβαιώθηκε η μικρή συμμετοχή στις κάλπες (περίπου 43%), γεγονός που αποτυπώνει πλήρως την κυρίαρχη αδιαφορία των πολλών για την όποια θεσμική, ουσιαστική επίδραση της ψήφου τους. Σε μια σειρά χωρών - μελών της Ευρωένωσης η συμμετοχή είναι εντελώς "δειγματοληπτική" και, ενώ υποτίθεται ότι φέτος ο ψηφοφόρος μπορούσε να "επιλέξει" τον νέο πρόεδρο της Κομισιόν, οι εκλογείς δεν "κινητοποιήθηκαν".
Με την ανεργία να καλπάζει, την ύφεση να παρατείνεται, τις κοινωνικές ανισότητες να διευρύνονται υπό τη νεοφιλελεύθερη γραμμή της Μέρκελ (και των προθύμων της), οι περισσότεροι συμπολίτες μας δεν "πίστεψαν" στη σημασία της δημοκρατικής συμμετοχής, στη δυνατότητα επίδρασης - αλλαγής αυτών των "πολιτικών". Πάντως ένα γεγονός είναι σαφές: οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής, δημοκρατικής, εναλλακτικής Αριστεράς ενισχύθηκαν σημαντικά και ταυτόχρονα η ισχυροποίησή τους προέρχεται κυρίως (σχεδόν αποκλειστικά) από τις χώρες που δοκιμάστηκαν, δοκιμάζονται άγρια από τις μνημονιακές "συνταγές" και τις "πολιτικές" κοινωνικής ισοπέδωσης.
Μπορεί σε πολλές χώρες να ενισχύθηκαν οι πιο φασιστικές, ακροδεξιές, ξενοφοβικές εκφράσεις (κυρίαρχα τα δείγματα της Γαλλίας και της Βρετανίας) ή να καταγράφονται σοβαρά ποσοστά ετερογενών αντιευρωπαϊκών ομάδων, όμως είναι αδιαμφισβήτητη η εκλογική επιτυχία των σχημάτων της Αριστεράς και των "συμμάχων" της (βλέπε π.χ. Ισπανία).
Βλέποντας τα αποτελέσματα ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου (τα PIIGS όπως τις "βάφτισαν) μπορούμε άνετα να πούμε ότι το δυνατό αεράκι για την Αριστερά έρχεται ακριβώς από 'κεί.
Μια ουσιαστική απάντηση στις "πολιτικές" ακραίας λιτότητας και εξόντωσης των εργαζομένων έρχεται από την Αριστερά (και όχι από την όποια Δεξιά) και τις δυνάμεις που αντιστάθηκαν και αγωνίζονται για μια ριζικά διαφορετική πολιτική στην Ευρώπη.
Ξεχωριστή θέση στο φετινό ευρωεκλογικό τοπίο έχει η ιστορική νίκη της Αριστεράς στη χώρα μας, γεγονός πολιτικό που ξεπέρασε τα σύνορα Ελλάδας, Ευρώπης!
Τριάντα χρόνια μετά την οριακή ευρωεκλογική νίκη του PCI (IKK) στην Ιταλία έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγράψει μια καθαρή νίκη, με διαφορά μάλιστα 4% από τη Ν.Δ. του Σαμαρά, αποσπώντας την αναγνώριση της επιτυχίας του διεθνώς (πλην των εγχωρίων προθύμων της συγκυβέρνησης).
Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά ανατροπή ενός παλαιού πολιτικού σκηνικού, έρχεται σε συνέχεια της επιτυχίας στις βουλευτικές εκλογές πριν από δύο χρόνια και ακουμπάει στις κοινωνικές αντιστάσεις, διεκδικήσεις, αγώνες που θα συνεχιστούν και θα δυναμώσουν.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η "επιστροφή" (μετά από πέντε χρόνια απουσίας) στην Ευρωβουλή των Ιταλών αριστερών με το "piccolo miracolo" (μικρό θαύμα), όπως σχολίασαν τα ΜΜΕ, που πέτυχε το ψηφοδέλτιο "Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα" ξεπερνώντας το όριο του 4% και εκλέγοντας τρεις ευρωβουλευτές.
Οι επιτυχίες της Αριστεράς δεν μπορούν να "κρύψουν" την επικίνδυνη άνοδο των ακροδεξιών, νεοναζιστών (όπως και η Χ.Α. στην Ελλάδα), όμως αποτυπώνουν με δύναμη και καθαρότητα έναν δρόμο, μια εναλλακτική πορεία για τη Γηραιά Ήπειρό μας.
Οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς προσφέρουν μια ρεαλιστική πρόταση αντιμετώπισης των δημοκρατικών, κοινωνικών ελλειμμάτων στην Ευρώπη, δίνουν ελπίδα και προοπτική στους λαούς στηριγμένες και στους αγώνες, στις διεκδικήσεις, στις κινητοποιήσεις τους.
* Για την παρουσίαση του Διεθνούς Τύπου συνεργάστηκαν: Αναστασία Γιάμαλη, Κάκη Μπαλή, Δημήτρης Στούμπος, Μιχάλης Τρίκκας.
Για παρατηρήσεις, σχόλια επικοινωνήστε στο [email protected]
