Ο πρόεδρος Ομπάμα προσπάθησε σκληρά να κάνει καλή εντύπωση στην Ευρώπη. Θαύμασε τους πίνακες του Ρέμπραντ, που ζωγραφίστηκαν όταν ακόμη δεν υπήρχαν Ηνωμένες Πολιτείες. Επισκέφθηκε το μουσείο Καλών Τεχνών στις Βρυξέλλες, απήγγειλε ποιήματα στο στρατιωτικό νεκροταφείο της Φλάνδρας.
Χαρακτήρισε τις Βρυξέλλες ως τον πιο στενό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι κρίμα που τα τελευταία έξι χρόνια δεν τα κατάφερε να περάσει από την πόλη. Άλλωστε, υποτίθεται ότι στις Βρυξέλλες στηρίζεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική, όπως επανέλαβε σε πολλές ομιλίες του ο Ομπάμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει πολλές παραλείψεις να διορθώσει. Επί χρόνια παραμελούσε την Ευρώπη και τώρα προσπαθεί να κερδίσει τον χαμένο χρόνο.
Η Ευρώπη είναι άγνωστη στον Ομπάμα
Όπως ένας νονός που ξεχνάει πάντα τα γενέθλια του βαφτιστηριού και γι' αυτό το πνίγει στα δώρα στην επόμενη επίσκεψή του. Αλλά αυτή η τακτική δεν πιάνει. Ούτε στις οικογενειακές σχέσεις, ούτε στην πολιτική. Το ζητούμενο είναι η αξιοπιστία. Θα προσπαθούσε ο Ομπάμα να καλοπιάσει την Ε.Ε. εάν ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν δεν του πετούσε το γάντι; Το πιθανότερο είναι ότι όχι. Η Ευρώπη είναι ξένη για τον Ομπάμα. Οι ρίζες του είναι στη Χαβάη και την Ινδονησία, στην Κένυα και το Σικάγο.
Το κατασκεύασμα -και την ιεραρχία- της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να τα καταλάβει. Πρόεδρος της Κομισιόν, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ευρωκοινοβούλιο, ύπατη εκπρόσωπος της εξωτερικής πολιτικής. Ποιος απ' όλους αυτούς είναι σημαντικός; Ένα γνώριμο πρόσωπο για τον Ομπάμα παραμένει η Μέρκελ. Μεταξύ τους, παρά το σκάνδαλο της παρακολούθησης του κινητού της καγκελαρίου, υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης. Χάρη σ' αυτή τη σχέση συντάχθηκαν οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. τόσο ομόφωνα έναντι της Ρωσίας. Με κυρώσεις εις βάρος κάποιων προσώπων, με αποκλεισμό της Μόσχας από το G8 στάλθηκε το πρώτο μήνυμα. Και μπορεί να ακολουθήσουν και επόμενα.
Το αν όμως αυτή η πολιτική σύμπλευση θα συνεχιστεί θα το δείξει η Ιστορία. Τώρα το μπαλάκι είναι στο γήπεδο της Μόσχας. Θα σταματήσει ο Πούτιν στην Κριμαία ή θα αρχίσει να παίρνει κι άλλα κομμάτια της Ουκρανίας; Το κλίμα μπορεί εύκολα να γίνει εκρηκτικό. Γι' αυτό και η υπερατλαντική συμμαχία είναι σημαντικότερη παρά ποτέ, 25 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου.
Αναμφισβήτητα, η κρίση της Ουκρανίας έφερε πιο κοντά την Ευρώπη με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ομπάμα κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες, αλλά το βαφτιστήρι δεν έχει ακόμη πεισθεί εντελώς. Στο θέμα των παρακολουθήσεων από την NSA, που καίει πολλούς Ευρωπαίους, δεν είχε κανένα δώρο στις αποσκευές του. Οι εξηγήσεις του ηχούσαν μουντές και ψεύτικες. Σε αυτό το ταξίδι δεν κατάφερε να εκπέμψει πάθος και γοητεία.
Η Ευρώπη διατηρεί τη δυσπιστία της ότι ο Ομπάμα θα της γυρίσει πάλι την πλάτη εάν βρει κάποιον άλλον φίλο που μπορεί να τον βοηθήσει περισσότερο. Και οι δυο πλευρές έχουν μάθει το μάθημά τους τα τελευταία δύσκολα χρόνια. Η Ευρώπη έχασε τις ψευδαισθήσεις της. Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν ψάχνει φίλους, ψάχνει συμμάχους. Κι ο Ομπάμα από την πλευρά του έμαθε ότι δεν είναι κακό να έχει περισσότερους συμμάχους όταν εμφανίζεται στον ορίζοντα εχθρός.
