Τα τετελεσμένα που επιβάλλει ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην Κριμαία, οσονούπω και με τις ευλογίες του δημοψηφίσματος που προγραμματίζεται για τις 16 Μαρτίου από το τοπικό κοινοβούλιο, αντιμετωπίζονται από τη Δύση με λάιτ κυρώσεις και απειλές, ότι αυτές θα σκληρύνουν εάν δεν γίνει σεβαστή από τη Ρωσία η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας. Η πιθανότητα για μια στρατιωτική απάντηση στη Ρωσία αγγίζει τον χώρο του αοράτου, παρά τα μαχητικά αεροσκάφη που έχουν στείλει οι ΗΠΑ για την επιτήρηση του εναέριου χώρου της Βαλτικής, ενώ το ερώτημα που βασανίζει τους Ευρωπαίους είναι πώς θα κρατήσουν τους διαύλους επικοινωνίας με το Κρεμλίνο ανοιχτούς. Κι αυτό διότι τους είναι σαφές ότι εάν ο Πούτιν δεν πτοηθεί από τις διπλωματικές και οικονομικές τους πιέσεις, θα βρεθούν σε αδιέξοδο. Το να υποχωρήσουν σε όλα τα μέτωπα θα ήταν απαράδεκτο, το να αντεπιτεθούν σκέτη παράνοια.
Ο... τρίτος δρόμος είναι συνεχείς και βασανιστικές διαπραγματεύσεις, με όλους τους παίκτες στο τραπέζι, μέχρι να βρεθεί μια λύση που δεν θα αρέσει σε κανέναν, αλλά θα μπορούν όλοι να ζήσουν με αυτή. Μέρος αυτής της λύσης μπορεί να είναι και η «θυσία» της Κριμαίας στον Πούτιν ή η απόσχισή της από την Ουκρανία, χωρίς την ένταξή της στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Βεβαίως και είναι επώδυνη -και για πολλές χώρες εξαιρετικά προβληματική- η αλλαγή των συνόρων, όπως φαίνεται και στην ακόμη ανοιχτή πληγή του Κοσσυφοπεδίου, ωστόσο πολλοί σκέφτονται ότι εάν είναι αυτό το τίμημα για την αποφυγή ενός πολέμου, τότε δεν είναι μεγάλο.
Εννοείται ότι αυτές οι αναλύσεις ισχύουν μόνο για τους απέξω κι όχι για τον πληθυσμό της Ουκρανίας και της Κριμαίας, για τα θέλω των πλειονοτήτων και τους φόβους των μειονοτήτων.
Για την ώρα, και παρά τον πόλεμο της προπαγάνδας που μαίνεται, φαίνεται ότι τα όρια της διπλωματίας δεν έχουν ακόμη εξαντληθεί.
Κομβικό ρόλο στο ανοιχτό διπλωματικό παιχνίδι παίζει αυτές τις μέρες η Γερμανία, αναπόσπαστο κομμάτι του δυτικού κόσμου, αλλά και με προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία. Είναι χαρακτηριστικές οι αναλύσεις του αμερικανικού Τύπου, που υπογραμμίζουν ότι το πρόσωπο- κλειδί σ' αυτή τη διαπραγμάτευση είναι η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, καθώς ο Πούτιν τη σέβεται περισσότερο απ' ό,τι τον Μπάρακ Ομπάμα, ενώ και η ίδια τον καταλαβαίνει καλύτερα από κάθε άλλον εν ενεργεία Ευρωπαίο ηγέτη. Οι σχέσεις Πούτιν-Μέρκελ δεν είναι ανέφελες, δεν... αγαπιούνται, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης φαίνεται να έχουν μια ανοιχτή γραμμή.
Το αν το -μάλλον αδύναμο- τελεσίγραφο που έθεσε η έκτακτη σύνοδος κορυφής στον Πούτιν (μίλα με την Ουκρανία και σταμάτα να την αποσταθεροποιείς, αλλιώς θα σου επιβάλλουμε σκληρές κυρώσεις) θα έχει αποτέλεσμα, θα φανεί τις επόμενες μέρες. Οι πιθανότητες είναι λίγες έως μηδαμινές, αλλά είναι πάντα θέμα ερμηνείας το τι σημαίνει «ξεκινήστε διαπραγματεύσεις».
Για τον Διεθνή Τύπο συνεργάστηκαν: Α. Γιάμαλη, Κ. Μπαλή, Μ. Τρίκκας
