Της ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ
Θεωρητικά, με το ξημέρωμα σήμερα, θα παρουσιάσουν οι μελλοντικοί κυβερνητικοί εταίροι στο Βερολίνο το κυβερνητικό τους πρόγραμμα. Θεωρητικά, τη νύχτα που πέρασε, θα πρέπει να κατάφεραν να κλείσουν όλα τα ανοιχτά ζητήματα στις 177 σελίδες του συμβολαίου του μεγάλου συνασπισμού.
Εάν δεν έγινε κάποιο ατύχημα, μετά την ώρα που πήγε η «Αυγή» στο τυπογραφείο, τώρα ξεκινάει η κολοκυθιά για τα υπουργεία. Το Άμυνας να το πάρει ο Τάδε. Γιατί ο Τάδε; Αμ, ποιος να το πάρει;
Αυτή η κολοκυθιά στη Γερμανία των κυβερνήσεων συνασπισμού έχει τους κανόνες της. Άγραφους μεν, πλην όμως δεν παραβιάστηκαν σχεδόν ποτέ από το 1949.
Ο πρώτος κανόνας λέει ότι ο δεύτερος σε δύναμη εταίρος έχει δικαίωμα να διαλέξει το πιο ισχυρό υπουργείο, αφού ο πρώτος παίρνει την καγκελαρία.
Επί δεκαετίες το ισχυρότερο υπουργείο ήταν αυτό των Εξωτερικών, αλλά καθώς η ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι πια εξωτερικό αλλά εσωτερικό ζήτημα, έχει χάσει την αίγλη του και την επιρροή του.
Σήμερα «βαριά» υπουργεία είναι πρώτα το Οικονομικών και μετά το Εργασίας, και οι «μικροί» Σοσιαλδημοκράτες θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το πρώτο, αλλά δεν φαίνεται να καίγονται. Ίσως, επειδή τα μεγάλα ονόματά τους, ο πρόεδρος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και ο ανερχόμενος Τόμας Όπερμαν, εκτιμούν ότι θα έχουν μεγαλύτερα πολιτικά οφέλη εάν πάρουν το δεύτερο. Μπορεί λοιπόν να αφήσουν το Οικονομικών αμαχητί στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Ο δεύτερος κανόνας λέει ότι η ισχύς σε συμπληρωματικά χαρτοφυλάκια πρέπει να μοιράζεται. Εάν πάρει το ένα κόμμα το υπουργείο Εσωτερικών, δεν μπορεί να πάρει και το Δικαιοσύνης. Εάν πάρει το Άμυνας, δεν μπορεί να πάρει και το Εξωτερικών.
Ο τρίτος κανόνας είναι λιγότερο θέμα κόμματος και περισσότερο θέμα φύλου. Η γερμανική πολιτική -όπως άλλωστε και η κοινωνία- είναι πολύ… παραδοσιακή. Ποτέ μέχρι τώρα δεν ανέλαβε γυναίκα «σκληρό» υπουργείο, όποιος συνασπισμός κι αν κυβερνούσε. Ο προϋπολογισμός, η άμυνα και η εξωτερική πολιτική πήγαιναν πάντοτε σε ανδρικά χέρια. Οι γυναίκες θεωρούνται ικανές για τα… γυναικεία πράγματα, για παιδιά και ηλικιωμένους, παιδικούς σταθμούς και νοσοκομεία.
Ο τέταρτος κανόνας λέει ότι κανείς δεν χαλάει τα χατίρια των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας, όταν συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Πάντα παίρνουν το υπουργείο Γεωργίας, πάντα έχουν λόγο στους τομείς… Τάξης και Ασφάλειας.
Τέλος, λαμβάνεται υπόψη και η καταγωγή των υπουργών. Πρέπει στο υπουργικό συμβούλιο να εκπροσωπούνται τουλάχιστον τα μεγάλα κρατίδια, ενώ μετά την ενοποίηση χρειάζεται και τουλάχιστον ένας Ανατολικογερμανός, πέραν της Μέρκελ.
