Της ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ
Οκτώ εβδομάδες πέρασαν από τις γερμανικές εκλογές κι ακόμη σέρνονται οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Ποτέ στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας -η οποία σπάνια είχε αυτοδύναμες μονοκομματικές κυβερνήσεις- δεν κράτησε τόσο πολύ το μετεκλογικό παζάρι.
Μάλιστα, οι όποιες πρόοδοι γίνονται στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών περνάνε στα ψιλά των δελτίων ειδήσεων. Τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται πολύ περισσότερο με το δράμα των πληγέντων από τον τυφώνα στις Φιλιππίνες, με τις νέες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο παρακολουθήσεων της NSA ή των βρετανικών υπηρεσιών ή με τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν.
Η μόνη πραγματική είδηση που μάθαμε αυτή την εβδομάδα από το μέτωπο των διαπραγματεύσεων στο Βερολίνο είναι ότι τα δύο μεγάλα λαϊκά κόμματα συμφώνησαν στην επιβολή ποσόστωσης γυναικών στα… ρετιρέ των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι Σοσιαλδημοκράτες το πανηγύρισαν ως μεγάλη νίκη, πλην όμως αφενός αφορά ελάχιστες γυναίκες, αφετέρου έχει πάψει να είναι το αίτημα του φεμινιστικού κινήματος.
Συγκεκριμένα η απόφαση λέει ότι, από το 2016 και μετά, στο εποπτικό συμβούλιο κάθε εισηγμένης εταιρείας στη Γερμανία, το 30% των μελών θα πρέπει να είναι γυναίκες. Αυτή τη στιγμή το ποσοστό είναι μόλις 10%.
Όμως όλες κι όλες οι εισηγμένες στη Γερμανία είναι 2.000 εταιρείες και σε αρκετές από αυτές τα εποπτικά συμβούλια είναι ολιγομελή.
Σαφώς κάθε κίνηση θετικής διάκρισης για τις γυναίκες σε μια χώρα που ακόμη «δένει» πολλές γυναίκες στο σπίτι για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους έχει τη σημασία της. Ωστόσο, τα πραγματικά μεγάλα ζητήματα στον τομέα της πολιτικής για την οικογένεια, Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες τα άφησαν σ' αυτές τις διαπραγματεύσεις απ' έξω. Κυρίως υπό την πίεση των συντηρητικών Χριστιανοκοινωνιστών, το δεξιό στρατόπεδο στη Γερμανία επιμένει ακόμη στο μοντέλο της μητέρας «πλήρους απασχόλησης» και προτιμάει να ξοδεύει δισεκατομμύρια για επιδόματα στις μαμάδες που δεν στέλνουν τα παιδιά τους σε παιδικό σταθμό -άρα βγαίνουν για χρόνια από την αγορά εργασίας- αντί να επενδύει σε υποδομές που θα επιτρέπουν στις γυναίκες να συνδυάζουν την εργασία με την οικογένεια.
Όπως στην περίπτωση της πολιτικής για την οικογένεια, έτσι και σε πολλούς άλλους τομείς οι ομάδες εργασίας Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών ξοδεύουν ατελείωτες ώρες για να συμφωνήσουν σε ήσσονος σημασίας ζητήματα και αφήνουν ανέγγιχτα -ή αναθέτουν σε μια επιτροπή που θα συνεδριάζει επί μήνες- τα μεγάλα.
