Την πρώτη μπαταριά την έριξε το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών στα τέλη Οκτωβρίου. Τα υπερβολικά πλεονάσματα της Γερμανίας απειλούν την οικονομία της Ευρωζώνης και τη σταθερότητα της παγκόσμιας οικονομίας, υποστήριξαν οι αναλυτές στην Ουάσιγκτον. Οι Γερμανοί προσπέρασαν την επίθεση με συνοπτικές διαδικασίες: «Εξάγουμε πολύ, επειδή παράγουμε καλά προϊόντα. Μιμηθείτε μας», ήταν η απάντηση του Βερολίνου στην ηγεσία μιας χώρας με υπερβολικά ελλείμματα, που μόλις πρόσφατα κόντεψε να τινάξει την παγκόσμια οικονομία στον αέρα, επειδή δεν μπορούσε να ψηφίσει τον προϋπολογισμό της και την αύξηση του ορίου του χρέους της.
Στις αρχές Νοεμβρίου, τη σκυτάλη πήρε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ασκώντας την ίδια κριτική. Και πάλι οι Γερμανοί την προσπέρασαν, άλλωστε η επιρροή των ΗΠΑ στο ΔΝΤ -για να το διατυπώσουμε κομψά- είναι γνωστή.
Στη συνέχεια, όμως, βγήκε η Κομισιόν να επισημάνει το ίδιο πρόβλημα, να καλέσει τη Γερμανία να μειώσει τα πλεονάσματά της - όχι μειώνοντας τις εξαγωγές, αλλά αυξάνοντας τις εισαγωγές-, να πάψει να απειλεί τη σταθερότητα των υπόλοιπων κρατών - μελών. Και κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον επίτροπο Όλι Ρεν για... αντιγερμανισμό. Άλλωστε τις εκτιμήσεις της Κομισιόν για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας ήρθε σε μεγάλο βαθμό να επιβεβαιώσει και ο δείκτης οικονομικού κλίματος του ινστιτούτου Ifo του Μονάχου, χωρίς βέβαια να καταφερθεί εναντίον των γερμανικών πλεονασμάτων, αλλά επισημαίνοντας ότι «το οικονομικό χάσμα Βορρά-Νότου στην Ευρώπη διευρύνεται».
Αυτές οι επικρίσεις στην πολιτική της Γερμανίας δεν είναι καινούργιες και δεν φαίνεται να ανησυχούν το Βερολίνο. Άλλωστε έχει το αντεπιχείρημα, πειστικό ή όχι, ότι αν οι εταίροι κάνουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που έκανε η Γερμανία, στις αρχές της δεκαετίας του μηδέν, όταν ήταν ο μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητά τους. «Δεν θα γίνουμε εμείς χειρότεροι, να γίνεται εσείς καλύτεροι», είναι το μήνυμα. Όσο για τον υπηρεσιακό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει, ότι οι χώρες της κρίσης που είναι σε πρόγραμμα -γερμανικής εμπνεύσεως- «κάνουν προόδους». Και τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. τον σιγοντάρουν.
Ο μόνος που πραγματικά καταφέρνει να κλονίσει το Βερολίνο, όχι με τις επικρίσεις του, αλλά με τις πράξεις του, είναι ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι. Άνθρωπο της Μέρκελ τον είχαν χαρακτηρίσει, μεταξύ άλλων, όταν ανέλαβε αυτό το πόστο, αλλά αποδεικνύεται ένα -ενοχλητικά για τους Γερμανούς- γρήγορο πιστόλι. Η απόφασή του την Πέμπτη να ρίξει το βασικό επιτόκιο του ευρώ στο 0,25%, κόντρα στην άρνηση της γερμανικής Bundesbank, προκάλεσε πολύ μεγαλύτερη ανησυχία στη γερμανική πολιτική, αλλά και τη χρηματοπιστωτική βιομηχανία, από όλες τις επικρίσεις των άλλων μαζί. Τι έδειξε η ΕΚΤ με την κίνησή της; Πρώτον, ότι πιστεύει πως η κρίση είναι ακόμη εδώ, πως πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη για να έρθει σημαντική ανάκαμψη στην Ευρωζώνη - και η κεντρική τράπεζα είναι αποφασισμένη να δώσει το δικό της μερίδιο στην προσπάθεια. Δεύτερον, ότι αυτό που τη φοβίζει είναι ο αποπληθωρισμός, θέλει να αποτρέψει το να γίνει η Ευρωζώνη Ιαπωνία. Και αγνοεί επιδεικτικά τόσο τις ενστάσεις από τη Bundesbank όσο και τους φόβους των Γερμανών για τον πληθωρισμό και για την εξαφάνιση της απόδοσης των καταθέσεων στη χώρα - πρωταθλήτρια της αποταμίευσης.
Βέβαια, το φθηνό χρήμα που δίνει η ΕΚΤ δεν αρκεί για να ανοίξουν οι στρόφιγγες της χρηματοδότησης στον ευρωπαϊκό Νότο. Τουλάχιστον όμως δεν το εμποδίζει. Και καλεί την πολιτική να κάνει κι αυτή τη δουλειά της.
