Πολλοί Νεοϋορκέζοι θεωρούν ότι είναι ευχάριστο να ζεις σε μια πόλη στην οποία δεν χρειάζεται πλέον να φοβάσαι ότι σε κάθε γωνία καραδοκεί ένας ληστής, ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεθείς αντιμέτωπος με ένα πιστόλι. Πολλοί Νεοϋορκέζοι απολαμβάνουν τα αποτελέσματα της πολιτικής «του νόμου και της τάξης», που άσκησαν οι Ρεπουμπλικανοί δήμαρχοι Τζουλιάνι και Μπλούμπεργκ. Όσο περνάει ο καιρός όμως βιώνουν και τις αρνητικές συνέπειες αυτής της πολιτικής. Γι' αυτό επέλεξαν ως δήμαρχο τον δημοκρατικό Μπιλ ντε Μπλάζιο. Για να δουλέψει για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη.
Με τη νίκη του υποψηφίου των Δημοκρατικών Μπιλ ντε Μπλάζιο στις δημοτικές εκλογές της Τρίτης στη Νέα Υόρκη δεν τελειώνει μόνο μια πολιτική εποχή. Η εποχή που ξεκίνησε το 1994, όταν πήραν την πόλη στα χέρια τους οι Ρεπουμπλικανοί, πρώτα ο Ρούντολφ Τζουλιάνι και μετά, το 2002, ο Μάικλ Μπλούμπεργκ. Η εκλογική επιτυχία των δύο πρώην δημάρχων ήταν εντυπωσιακή σε μια πόλη που από το 1918 μέχρι τότε την κυβερνούσαν πάντοτε οι Δημοκρατικοί. Εντυπωσιακή ήταν και η επιτυχία τους μετά την εκλογή τους.
Η νίκη του ντε Μπλάζιο είναι πάνω απ' όλα το σημείο καμπής σε μια από τις πιο φιλόδοξες και πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις αστικής ανάπλασης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από πόλη που θυσίαζε τα παιδιά της στον Μολώχ σε ασφαλή μητρόπολη σε λιγότερο από 20 χρόνια. Ο Τζουλιάνι και ο Μπλούμπεργκ κατάφεραν κυριολεκτικά να καθαρίσουν τη Νέα Υόρκη. Οι περισσότεροι Νεοϋορκέζοι με ετήσιο εισόδημα κάτω από το εκατομμύριο ζούσαν όλα αυτά τα χρόνια με ένα δίλημμα. Ασφάλεια ή προσιτά νοίκια, προσιτές τιμές, προσιτά σχολεία; Μέσα σε λίγο καιρό μετά την εκλογή του Τζουλιάνι στο δημαρχείο της πόλης, κατέστη σαφές ότι είναι πολύ πιο ευχάριστο να ζεις σε μια πόλη στην οποία δεν πρέπει συνεχώς να φοβάσαι ότι θα βρεθείς αντιμέτωπος με την κάννη του όπλου ενός ληστή, ακόμα και στις καλύτερες γειτονιές. Είναι πιο ευχάριστο να κυκλοφορείς στα πάρκα με τα παιδιά σου, χωρίς να σκοντάφτεις συνεχώς πάνω σε τοξικομανείς. Είναι πιο ευχάριστο να βγάζεις χρήματα από το ΑΤΜ χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να κάνεις σκληρές διαπραγματεύσεις με ζητιάνους.
Το κόστος γι' αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων στην αρχή δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Σχεδόν κανείς δεν ήξερε τους κλέφτες, τους ναρκομανείς, τους άστεγους ή τις πόρνες, που εξαφανίστηκαν από τους δρόμους. Σύντομα υπήρχαν ωραία διαμερίσματα σε περιοχές που επί δεκαετίες ήταν απαγορευμένες ζώνες για τους φιλήσυχους πολίτες. Στη συνέχεια, ήρθαν πίσω στην πόλη τα χρήματα, που είχαν καταφύγει στη δεκαετία του εβδομήντα και του ογδόντα στα προάστια και τις επαρχίες.
Όμως, οι τράπεζες, οι όμιλοι Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και οι εταιρείες του Διαδικτύου δεν έφεραν μόνο περισσότερους φόρους στα ταμεία του Μανχάταν και του Μπρούκλιν. Οι καλύτεροι και οι πιο προικισμένοι μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη από όλο τον κόσμο κι έφεραν μαζί τους καλά εστιατόρια και κομψές μπουτίκ, νυχτερινά κέντρα και γκαλερί τέχνης. Στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα, οι παραγωγοί της αστυνομικής τηλεοπτικής σειράς «Νόμος και Τάξη» άρχισαν να παραπονιούνται ότι για τα γυρίσματά τους στη Νέα Υόρκη έπρεπε να στήνουν τα σκουπίδια, τη βρομιά και να φέρνουν κομπάρσους για να παίζουν τους άστεγους. Για τον υπόλοιπο κόσμο που παρακολουθεί σίριαλ στην τηλεόραση όλα αυτά θεωρούνται ακόμη αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας αυτής της άγριας πόλης.
Στην πραγματικότητα, το κόστος του καθαρίσματος της Νέας Υόρκης άργησε να φανεί και ήταν πολύ υψηλό. Κάποια στιγμή οι Νεοϋορκέζοι έμαθαν για άσυλα αστέγων εγκατεστημένα σε γυμναστήρια, υπό συνθήκες που θύμιζαν ξέχειλα στρατόπεδα προσφύγων. Έμαθαν για την εξαθλίωση των πολυκατοικιών στα προάστια του Μπρούκλιν, του Κουίνς και του Μπρονξ. Έμαθαν για τις υπερπλήρεις φυλακές στις παρυφές της πόλης. Αλλά και οι απόλυτα αδιάφοροι για τα ζόρια των άλλων, άρχισαν να αντιλαμβάνονται πόσο ακριβή γινόταν η πόλη εάν έπρεπε να μετακομίσουν. Με κάθε μετακόμιση, το διαμέρισμα γινόταν πιο μικρό, πιο μακριά από το κέντρο της πόλης. Η Νέα Υόρκη έγινε παγκόσμια η πρωτοπόρος του... εξευγενισμού μιας πόλης.
Το σχέδιο αυτό με κανένα τρόπο δεν ήταν ιδέα του Ρούντολφ Τζουλιάνι. Το μόνο που έκανε ήταν να συνεχίσει αυτό που είχε διακοπεί πριν από περίπου 25 χρόνια, όταν ξέσπασε η κρίση των αμερικανικών πόλεων. Η αρχική ιδέα ήταν του τραπεζίτη Ντέιβιντ Ροκφέλερ, ο οποίος πίστευε ότι μια βιομηχανική και εμπορική πόλη όπως η Νέα Υόρκη δεν θα μπορούσε να επιβιώσει μακροπρόθεσμα. Το 1958 ίδρυσε τον Σύνδεσμο του Κάτω Μανχάταν, με στόχο να μεταλλάξει την πόλη σε κέντρο χρηματοπιστωτικό, σε έδρα των ομίλων των Μέσων Ενημέρωσης. Το πρώτο μεγάλο έργο στην πορεία αυτής της μετάλλαξης ήταν το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Όταν έπεσαν οι δίδυμοι πύργοι, το 2001, η πόλη ήταν ήδη τόσο ισχυρή που ακόμη και η καταστροφή δεν μπόρεσε να σταματήσει την ανάπτυξη. Σήμερα, το Μανχάταν είναι είτε ένα τεράστιο πάρκο αναψυχής για τους πλούσιους του πλανήτη είτε ο κινητήρας της ελεύθερης παγκόσμιας οικονομίας.
Ο νέος δήμαρχος, ο ντε Μπλάζιο, θέλει δικαιοσύνη. Και οι Νεοϋορκέζοι που τον ψήφισαν. Το μόνο ερώτημα είναι: μπορεί η Νέα Υόρκη να πληρώσει τώρα το κόστος της δικαιοσύνης;
