Ο Χαμά Χαμαμί, επικεφαλής του Λαϊκού Μετώπου της Τυνησίας, απηύθυνε χαιρετισμό στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και κάλεσε τον κόσμο της Αριστεράς με ένα χαρακτηριστικό, αγωνιστικό σύνθημα: «Ενωθείτε! Ενωθείτε! Ενωθείτε!».
Ποιος είναι, όμως, ο Χαμά Χαμαμί; Γεννήθηκε το 1952 στην Αλ Αρούσα της Τυνησίας. Η πολιτική του δραστηριότητα άρχισε από τα φοιτητικά του χρόνια, οπότε και φυλακίστηκε για πρώτη φορά. Τα βασανιστήρια που υπέστη από την τυνησιακή χούντα έχουν μέχρι σήμερα επιπτώσεις στην υγεία του. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών Τυνησίας και καταδικάστηκε γι' αυτό σε νέα φυλάκιση. Παρά τις διώξεις, ποτέ δεν εγκατέλειψε την Τυνησία. Καταδικάστηκε εκ νέου το 1991 για «ανατρεπτική αρθρογραφία» και πέρασε στην παρανομία. Υπό την ηγεσία του το Κ.Κ. Εργατών συνέχισε τη δράση του, δίχως η χούντα να καταφέρει να το εξαρθρώσει. Το 1994 συνελήφθη και βασανίστηκε άγρια. Στη δίκη-παρωδία που ακολούθησε του επιβλήθηκε πολυετής κάθειρξη, αλλά μετά από διεθνή καμπάνια αλληλεγγύης αποφυλακίστηκε υπό όρους.
Ο Χάμα Χαμαμί και η τυνησιακή Αριστερά πάλεψαν επί δεκαετίες για την ανατροπή της δικτατορίας του Μπεν Άλι, ενώ το 2010 βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του λαϊκού ξεσηκωμού που αποτέλεσε τη σπίθα των εξεγέρσεων της αραβικής άνοιξης. Μετά την ανατροπή του δικτάτορα, οι κομμουνιστές μπορούσαν για πρώτη φορά να δραστηριοποιούνται ανοιχτά. Πέρυσι, πολλές αριστερές και προοδευτικές οργανώσεις συγκρότησαν το Λαϊκό Μέτωπο. Επικεφαλής του τέθηκε ο Χαμαμί, χάρη στην τεράστια αποδοχή και εκτίμηση για τη δράση του, την πολιτική σκέψη του και την ικανότητά του να συντονίζει την πολιτική δουλειά.
Το Φεβρουάριο του 2013 το νεοσύστατο Λαϊκό Μέτωπο υπέστη ένα τεράστιο πλήγμα: ο αναπληρωτής του Χαμαμί, Σόκρι Μπελαΐντ, δολοφονήθηκε από παρακρατικούς. Το κίνημα αγωνίζεται για να αποκαλυφθούν οι ένοχοι και οι υποκινητές αυτής της δολοφονίας. Ταυτόχρονα, παλεύει για τη Δημοκρατία, ενώ η επιθυμία για μια καλύτερη ζωή φουντώνει στα λαϊκά στρώματα. Το Λαϊκό Μέτωπο αντιπροσωπεύει την ελπίδα και ήδη καταγράφει εκλογική υποστήριξη από το περίπου 15% του εκλογικού σώματος. Η συμπίεση που δέχεται από τους ισλαμιστές, τους νεοφιλελεύθερους και τα κατάλοιπα του παλιού καθεστώτος είναι τεράστια.
Ο Χ. Χαμαμί μίλησε στην "Αυγή" όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τις τελευταίες εξελίξεις τόσο στη χώρα του όσο και στην Αίγυπτο και στην Τουρκία.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ
ΔΙΕΡΜΗΝΕΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΕΝΤΗΣ
* Τι εντύπωση αποκομίσατε από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ;
Ενδιαφερόμαστε για τα όσα συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον πείραμα, ένα πείραμα ενότητας. Μια παρόμοια κατάσταση διερχόμαστε σήμερα στην Τυνησία και επιθυμούμε να ακούσουμε από τους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ ποιες θα είναι οι αποφάσεις τους για την ενοποίηση του χώρου, την υπόσταση και τον τρόπο λειτουργίας των συνιστωσών στο νέο κόμμα.
Επίσης, θέλουμε να πληροφορηθούμε την ανάλυση των συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση, την τακτική που θα ακολουθήσουν προκειμένου να βγει η Ελλάδα από την κρίση την οποία βιώνει σήμερα. Ήρθα για να ανταλλάξουμε απόψεις και εμπειρίες και να συζητήσουμε τον συντονισμό των δράσεών μας στο επίπεδο των χωρών της Μεσογείου.
* Βρεθήκατε στην Ελλάδα πρόσφατα και για το Resistance Festival. Aπό τότε είχαμε σημαντικές εξελίξεις στη Μεσόγειο. Είχαμε την πρώτη μαζική αμφισβήτηση της πολιτικής ηγεμονίας του Ερντογάν και του ισλαμιστικού κόμματός του με την εξέγερση που ξεκίνησε από το πάρκο Γκεζί. Ποια πιστεύετε ότι θα είναι η επόμενη φάση; Έχει αρχίσει η αρχή του τέλους για τον Ερντογάν; Oι δυνάμεις της Αριστεράς θα μπορούσαν να αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη της αλλαγής; Κι αν ναι, με ποιες συμμαχίες;
Πραγματικά, μετά το φεστιβάλ έχουν συμβεί πολλά σημαντικά γεγονότα. Στην Τουρκία ο λαός εξεγέρθηκε κατά του Ερντογάν, μετά ήρθε η λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο, που οδήγησε στην απομάκρυνση του Μόρσι και των Αδελφών Μουσουλμάνων από την εξουσία. Ακόμη, αποχώρησε από τη διακυβέρνηση της χώρας ο Εμίρης-κυβερνήτης του Κατάρ και ο πρωθυπουργός του. Στη χώρα μου, την Τυνησία, η ισλαμιστική κυβέρνηση της «Ναχντά» των "Αδελφών Μουσουλμάνων" διέρχεται κρίση καθώς φοβάται πως μπορεί να επαναληφθεί στην Τυνησία το ίδιο σενάριο που συνέβη στην Αίγυπτο - χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι θα υπάρξει επέμβαση του στρατού. Φοβούνται το ενδεχόμενο να τους ρίξει ο λαός. Το κυριότερο που συμβαίνει, όμως, το τελευταίο διάστημα είναι η οικονομική, κοινωνική και διπλωματική αποτυχία που πυροδοτεί τους λαϊκούς αγώνες. Οι λαοί είναι στους δρόμους και αντιστέκονται ώστε να μην αντικατασταθεί μια δικτατορία από μία άλλη και αυτό με κάνει να αισιοδοξώ για το μέλλον των λαών των χωρών της Μεσογείου. Αυτή είναι η ευκαιρία για τις αριστερές προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις να διευρύνουν την επιρροή και τη δράση τους, ώστε να ηγηθούν των αγώνων, να καθορίσουν τους στόχους τους. Και τούτο γιατί χωρίς ηγεσία και καθοδήγηση οι αγώνες μπορούν να τύχουν οικειοποίησης από τις συντηρητικές και φιλελεύθερες δυνάμεις που έχουν δεσμούς με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., με αποτέλεσμα οι λαοί να πέσουν ξανά θύματα μιας νέας εκμετάλλευσης. Θεωρώ ότι είναι ευκαιρία για τις αριστερές δυνάμεις να ηγηθούν και να νικήσουν.
* Δύο χρόνια μετά την εξέγερση στην πλατεία Ταχρίρ, εκατομμύρια πολίτες ξεσηκώθηκαν κατά του προέδρου Μόρσι και της ατζέντας των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η λαϊκή εξέγερση οδήγησε και σε ακόμη μια επέμβαση του στρατού. Μπορεί μία στρατιωτική επέμβαση να οδηγήσει σε περισσότερη δημοκρατία; Στην Ελλάδα, όταν βλέπουμε τανκς στους δρόμους, μιλάμε για χούντα.
Εμείς, το Λαϊκό Μέτωπο της Τυνησίας, δεν θεωρούμε ότι αυτό που συνέβη στην Αίγυπτο είναι στρατιωτικό πραξικόπημα. Της κίνηση του στρατού προηγήθηκε η ευρεία λαϊκή κινητοποίηση. Είναι από τις λίγες τόσο μαζικές κινητοποιήσεις στην ιστορία, με εκατομμύρια λαού να βγαίνουν στον δρόμο και να ζητούν την απομάκρυνση του προέδρου του κράτους και της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Σε μια τέτοια κατάσταση ποια θα μπορούσε να ήταν η στάση του στρατού; Θεωρώ ότι ο αιγυπτιακός στρατός δεν είχε άλλη λύση εκτός από τη στήριξη της λαϊκής εξέγερσης, διαφορετικά θα οδηγούνταν η κατάσταση σε λουτρό αίματος. Τώρα εάν θα υπάρξει δικτατορία ή όχι..., νομίζω ότι εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δράση των δημοκρατικών δυνάμεων της Αιγύπτου και του τι θα κάνει, ώστε να μην υπάρξει εκτροπή και αναλάβει ο στρατός την εξουσία. Μέχρι σήμερα, βέβαια, τα γεγονότα στην Αίγυπτο δεν οδηγούν στην κατεύθυνση αυτή. Δεν πρέπει να έχουμε μονοδιάστατη άποψη για τον στρατό. Σε πολλές περιπτώσεις οι παρεμβάσεις του στρατού οδηγούν στην κατάλυση της δημοκρατίας και την επιβολή δικτατορίας, σε άλλες όμως ο στρατός παρεμβαίνει στηρίζοντας τη λαϊκή εξέγερση, όπως στην περίπτωση της Πορτογαλίας το 1974, με την Επανάσταση των Γαρυφάλλων, όπου η παρέμβαση του στρατού οδήγησε στην αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Στην περίπτωση επίσης της Τυνησίας, τις τελευταίες μέρες του καθεστώτος του Μπεν Αλί, ο στρατός στάθηκε στο πλευρό του λαού και της επανάστασης. Για τον λόγο αυτό στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι ο στρατός στοχεύει στο να κάνει πραξικόπημα. Αντίθετα ο στρατός είναι υπέρ του λαού και των στόχων του. Πάντα πρέπει να εξετάζεται το κατά πόσο η δράση του στρατού είναι υπέρ του λαού ή εναντίον του. Στην περίπτωση της Αιγύπτου, πρέπει να οδηγηθεί η κατάσταση στην εδραίωση μιας πραγματικής δημοκρατίας με ευθύνη και καθοδήγηση των πολιτικών δυνάμεων.
* Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για την ανάγκη συντονισμού των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου που πλήττονται από τα Μνημόνια και τη λιτότητα. Θα μπορούσε ένα κοινό μέτωπο να αποτελέσει στόχο ή ενδεχόμενο στη Βόρεια Αφρική ή και σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου;
Έχω έρθει για να συζητήσω το θέμα αυτό. Θεωρούμε ότι είναι εφικτός ο συντονισμός του αγώνα των λαών όλης της Μεσογείου, τόσο της βόρειας, όσο και της νότιας πλευράς. Και τούτο γιατί υπάρχει μια μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση και από τις δύο πλευρές, στην Αίγυπτο, την Τυνησία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Πορτογαλία και την Τουρκία. Στη Συρία, επίσης, υπάρχει εμφύλιος πόλεμος, όμως μέχρι στιγμής διαφαίνεται ότι έχει αποτύχει το σχέδιο για επέμβαση ξένων δυνάμεων, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε έναν εκ νέου αγώνα για τη δημοκρατία και την πρόοδο. Θεωρούμε ότι όλες αυτές οι προσπάθειες μπορούν να ενωθούν δίνοντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας και μια γροθιά στις συντηρητικές δυνάμεις που επικρατούν σήμερα. Είμαστε με την ενότητα του αγώνα των λαών της Μεσογείου.
