"Σαρκό, η επιστροφή". Αυτός θα μπορούσε να είναι κάλλιστα ο τίτλος των εξελίξεων στη γαλλική πολιτική σκηνή. Ο τέως πρόεδρος της Γαλλίας απέδειξε ότι... καιροφυλακτεί για το «πώς» και για το «πότε» της επιστροφής του στο προσκήνιο μετά από την αποτυχία του να επανεκλεγεί, πέρσι την άνοιξη στις προεδρικές εκλογές. Ωστόσο η γρήγορη καταβαράθρωση του Φρανσουά Ολάντ καθώς και το γεγονός ότι στο δεξιό στρατόπεδο δεν έχει - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - εμφανιστεί κάποια «δυνατή» προσωπικότητα που να βάλει υποθήκη για τις μελλοντικές προεδρικές εκλογές, φαίνεται ότι έχουν ανοίξει την όρεξη του Σαρκοζί.
Ο τέως πρόεδρος λοιπόν της Γαλλίας, άδραξε αυτό που άλλοι θα θεωρούσαν ως αναποδιά: την απόφαση δηλαδή του Συνταγματικού συμβουλίου, η οποία απέρριπτε τις δαπάνες του κατά την περσινή προεκλογική εκστρατεία, στη διάρκεια της οποίας είχε υπερβεί το όριο των 22.509.000 ευρώ κατά 466.118 ευρώ. Το γεγονός είχε ως αποτέλεσμα το κόμμα του, η Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (ΕΛΚ) να μην δικαιούται να εισπράξει τα 11 εκατομμύρια που έπρεπε να εισπράξει σύμφωνα με τον νόμο και σήμερα να αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της... πτώχευσης.
Η καταδικαστική απόφαση χρησίμευσε στον Σαρκοζί ως εφαλτήριο για μια νέα αρχή. Αφού «κεραυνοβόλησε» το Συμβούλιο, μετά στράφηκε στο κόμμα. «Γιατί το 1995, τα προεκλογικά έξοδα των κ. Σιράκ και Μπαλαντύρ (σ.σ.: τότε υποψηφίων) εγκρίθηκαν από το Συνταγματικό Συμβούλιο και όχι τα δικά μου» άφησε να διαρρεύσει ο τέως πρόεδρος, που επέλεξε να παίξει τον ρόλο του θύματος των «εμμονών» των δικαστών. Με μήνυμά του στο Facebook, ο Σαρκό, ο οποίος παραιτήθηκε από το Συνταγματικό συμβούλιο όπου ήταν μέλος ως τέως πρόεδρος, κατηγόρησε τους δικαστές ότι δημιούργησαν με την απόφασή τους μια «πρωτόγνωρη για την 5η Δημοκρατία κατάσταση», η οποία «απειλεί» το ΕΛΚ.
Ένα «θύμα» επιστρέφει πιο εύκολα...
Μέσω της στάσης λοιπόν της «θυματοποίησης», επέλεξε ο Σαρκό να αρχίσει να οργανώνει την επιστροφή του στην ενεργό πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό οργάνωσε μια επικοινωνιακή επιχείρηση που είχε να κάνει με μια κομματική συνάντηση εξαιτίας αυτής της απόφασης. Την περασμένη Δευτέρα λοιπόν, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μια έκτακτη συνεδρίαση του κόμματος, με αφορμή την κακή πλέον οικονομική κατάστασή του (το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας είναι πια ορατό), μετατράπηκε εντέχνως σε εκδήλωση στήριξης του τέως προέδρου. Ήταν η δεύτερη μέσα σε λίγα 24ωρα - είχε προηγηθεί η «Γιορτή της Βιολέτας», που διοργάνωσε το πλειοψηφικό ρεύμα του κόμματος και όπου ο Σαρκοζί δεν παραβρέθηκε, ωστόσο οι οπαδοί του εκδήλωσαν έντονα την επιθυμία τους να τον δουν να επιστρέφει στην ενεργό πολιτική.
Στην ομιλία του ο Σαρκό τα έβαλε με όλους στο εσωτερικό του κόμματος. Κύριος στόχος του, ο ανταγωνιστής του, πρώην πρωθυπουργός, Φρανσουά Φιγιόν, που, στα χείλη του τέως προέδρου, μετατράπηκε σε... «συνεργάτη»... Αλλά και ο νυν πρόεδρος του ΕΛΚ, Ζαν Φρανσουά Κοπέ δέχθηκε τα πυρά του Σαρκό, εμμέσως, ότι διαίρεσε το κόμμα με τον ανταγωνισμό του με τον Φιγιόν για την πρωτοκαθεδρία στα τέλη του 2012. Ορισμένοι πάντως από τους παρευρισκόμενους εντυπωσιάστηκαν αρνητικά από την παντελή έλλειψη αυτοκριτικής του Σαρκοζί, ενώ άλλοι βουλευτές αντιλήφθηκαν (κατόπιν εορτής) ότι δεν μετείχαν σε μια συνάντηση για την οικονομική κατάσταση του κόμματος αλλά σε μια επιχείρηση πολιτικής επιστροφής... «Αντί να αναφερθεί στα οικονομικά του κόμματος και να αναζητήσει τρόπους για επίτευξη ισορροπίας, άρχισε τις βολές - δεν είναι αυτό επίπεδο πρώην αρχηγού κράτους» δήλωσε βουλευτής που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.
Δημοσίως, οι πρώην πρωθυπουργοί, Φιγιόν και Ζιπέ, πήραν τις αποστάσεις τους από τις επικρίσεις του Σαρκό κατά του Δικαστηρίου, ζητώντας να γίνει σεβαστή η απόφασή του. «Πρόκειται για την ανώτατη δικαστική αρχή στη χώρα μας και οι αποφάσεις του επιβάλλονται σε όλους» δήλωσε ο Ζιπέ...
Σήμερα η ΕΛΚ πρέπει ως τα τέλη τον μήνα να βρει επειγόντως 11 εκατομμύρια ευρώ - ήδη έχουν συγκεντρωθεί 2 δισ., ιδίως ύστερα από την έκκληση που έκανε ο Σαρκοζί, που μάλιστα έδωσε και το παράδειγμα, δίνοντας το μάξιμουμ του επιτρεπόμενου ποσού, 7.500 ευρώ. Οι πάντες αντιλήφθηκαν πάντως ότι το οικονομικό ήταν το πρόσχημα, η πολιτική επιστροφή η ουσία. Κάτι που μπορεί να ενθουσίασε τα απλά μέλη, όχι όμως και τα στελέχη που πίστευαν ότι ο Σαρκό είχε τελειώσει και σχεδίαζαν τις προσωπικές τους στρατηγικές.
Όταν το Εθνικό Μέτωπο γίνεται το κέντρο βάρους της πολιτικής σκηνής...
Αν ο Νικολά Σαρκοζί φαίνεται ότι έχει αποφασίσει να επιστρέψει, σε... δόσεις, η Μαρίν Λεπέν όχι μόνο δεν έχει υποχωρήσει, ύστερα από την άρση της ασυλίας από την ευρωβουλή , αλλά φαίνεται ότι βγαίνει και... ενισχυμένη. Και δεν πρόκειται για θέμα προσώπου. Σήμερα, συνολικά, το Εθνικό Μέτωπο είναι σαφώς ενισχυμένο - «το Εθνικό Μέτωπο είναι το κέντρο βάρους της πολιτικής ζωής» αρέσκεται να λέει η Λεπέν ήδη από την προεκλογική εκστρατεία του 2012. Και δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο: το ΕΜ φανέρωνε την αυξημένη επιρροή του ήδη από την προεδρική θητεία του Σαρκοζί. Αυτή η επιρροή συνεχίζεται σήμερα, επί προεδρίας σοσιαλιστή Ολάντ.
Η Λεπέν κερδίζει καθώς συνεχίζει την αντί-Σαρκοζί κριτική της, η οποία συνδυάζεται με την αντι-Ολάντ - κάνει μάλιστα λόγο για ένα «ενιαίο» κόμμα, το UMPS (δηλαδή το ΕΛΚ-UMP και το Σοσιαλιστικό κόμμα, PS). Ήδη σε ορισμένες πρόσφατες εκλογές έχει φανεί ότι η στρατηγική του λεγόμενου «ρεπουμπλικανικού μετώπου» (συσπείρωσης Δεξιάς και Αριστεράς έναντι του Μετώπου) έχει ρηγματωθεί...
Ο Σιλβέν Κρεπόν, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Paris-Ouest-Nanterre, εξηγεί: «Το να αγγίζει η βαρύτητα του Εθνικού Μετώπου μια κυβέρνηση Αριστεράς, ίσχυε ήδη από τη δεκαετία του 1980. Ας θυμηθούμε τη φράση του Μισέλ Ροκάρ - «δεν μπορούμε να υποδεχθούμε όλη τη δυστυχία του κόσμου» - ή εκείνη του Λοράν Φαμπιούς - «το Ε.Μ. θέτει τις σωστές ερωτήσεις αλλά δίνει τις κακές απαντήσεις». «Είναι χαρακτηριστικό της δυναμικής του Ε.Μ. να υπαγορεύει την πολιτική ατζέντα και να οδηγήσει τη Δεξιά σε ριζοσπαστικοποίηση και την Αριστερά στο να τοποθετείται σε σχέση με τη Δεξιά». Την ίδια στιγμή αυτή την κατάσταση, ότι δηλαδή το Ε.Μ. παίζει τον ρόλο της πυξίδας στη γαλλική πολιτική ζωή, την τροφοδοτεί η προσωπική ακτινοβολία της Λεπέν, η οποία εδώ και πάνω από έναν χρόνο, μετά από το πάρα πολύ καλό αποτέλεσμα στις προεδρικές εκλογές, όχι μόνο δεν υποχωρεί αλλά αυξάνεται. Τούτο δεν είναι τυχαίο και οφείλεται στη στρατηγική της που είναι τέτοια έτσι ώστε να βγαίνει κερδισμένη από όλα τα γεγονότα. Ακόμη κι αν αυτά, φαινομενικά, είναι σε βάρος της. Όπως για παράδειγμα η άρση της ευρω-ασυλίας της
Η δε απόφαση της Επιτροπής Νομικών υποθέσεων της Ευρωβουλής (η Γαλλία είχε ζητήσει να αρθεί η ασυλία της), σχετικά με μια δήλωσή της, το 2010, όπου παραλλήλιζε τις προσευχές των μουσουλμάνων στον δρόμο με τη γερμανική κατοχή, της έδωσε κι άλλη δημοφιλία. Είναι μάλιστα η μοναδική πολιτικός με ανοδικό «μελλοντικό δείκτη».
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσκόπηση μετά από την απόφαση αυτή, η Λεπέν αποσπά 31% δημοτικότητα - ποσοστό ρεκόρ, καθώς περνά από τη 10η στην 6η θέση (πρώτος ο υπουργός Εσωτερικών Μανουέλ Βαλ με 38%, δεύτερος ο Σαρκοζί, με 36%). Η ίδια μάλιστα δήλωσε ότι η 2α Ιουλίου (ημέρα της άρσης) ήταν εξαιρετική σχετικά με την εγγραφή νέων μελών στο Μέτωπο, περίπου 1.000, δηλαδή πέντε φορές περισσότερο από τον μέσο όρο.
Τι θα ανακόψει αυτή τη δυναμική; Πάντως όχι το... UMPS...
