"Ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες" τονίζει στην ετήσια έκθεσή της για την "κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο" η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλοντας την "παγκόσμια αδράνεια" αναφορικά με το ζήτημα. "Η αποτυχία να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι συγκρούσεις δημιουργεί μια παγκόσμια κατώτερη τάξη" ανέφερε ο Σαλί Σετί , γ.γ. της Διεθνούς Αμνηστίας, και πρόσθεσε πως "υπερβολικά μεγάλος αριθμός κυβερνήσεων καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα στο όνομα του ελέγχου της μετανάστευσης, υπερβαίνοντας κατά πολύ τα νόμιμα μέτρα ελέγχου συνόρων".
Η εκμετάλλευση των μεταναστών παραμένει ατιμώρητη, επισημαίνει η Διεθνής Αμνηστία εξηγώντας ότι "μεγάλο μέρος αυτής της κατάστασης τροφοδοτείται από δημαγωγικές ρητορικές που στοχοποιούν πρόσφυγες και μετανάστες για όλες τις εγχώριες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις".
Για τη συριακή κρίση, η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι "συνεχίζει να αποτυγχάνει να διασφαλίσει την ενιαία πολιτική δράση" και υποστηρίζει πως "ο σεβασμός της κρατικής κυριαρχίας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για αδράνεια".
Παράλληλα, κατευθύνει τα πυρά της και κατά της Ε.Ε., καθώς "εφαρμόζει μέτρα ελέγχου των συνόρων που θέτουν τις ζωές των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο σε κίνδυνο".
"Τα δικαιώματα τεράστιων αριθμών από τα 214 εκατομμύρια μεταναστών του κόσμου δεν προστατεύθηκαν ούτε από τις πατρίδες τους ούτε από τις χώρες υποδοχής" αναφέρει η έκθεση, όπου μεταξύ άλλων κάνει λόγο για απασχόληση που προσομοιάζει σε "καταναγκαστική εργασία" ή ακόμη και δουλεία "επειδή οι κυβερνήσεις τούς αντιμετώπισαν ως εγκληματίες και επειδή οι επιχειρήσεις ενδιαφέρονταν περισσότερο για τα κέρδη".
Στην ετήσια έκθεση διαβάζει κανείς και άλλα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία. Συγκεκριμένα, 101 χώρες εφαρμόζουν περιορισμούς στην ελευθερία λόγου, ενώ περισσότερες από 112 βασανίζουν και κακομεταχειρίζονται.
Η ελευθερία της έκφρασης ήταν στο στόχαστρο σε όλη την ασιατική μεριά του Ειρηνικού, με κρατική καταπίεση σε Καμπότζη, Ινδία, Σρι Λάνκα και Μαλδίβες, ενώ οι ένοπλες συγκρούσεις κατέστρεψαν ανθρώπινες ζωές σε Αφγανιστάν, Μιανμάρ, Πακιστάν και Ταϊλάνδη.
Ακόμη, οι γυναίκες παραμένουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε ό,τι αφορά τα δικαιώματά τους, με γυναίκες να βιάζονται από ενόπλους στο Μάλι, το Τσαντ, το Σουδάν και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, να δολοφονούνται από Ταλιμπάν, ενώ άλλες στερούνται πρόσβασης σε ασφαλείς αμβλώσεις στη Χιλή, το Ελ Σαλβαδόρ, τη Νικαράγουα και τη Δομινικανή Δημοκρατία.
Στην Αφρική συνεχίζονται οι συγκρούσεις, η φτώχεια και οι καταπατήσεις.
Ωστόσο, η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Γουατεμάλα και η Ουρουγουάη έκαναν βήματα μπροστά διορθώνοντας παραβιάσεις του παρελθόντος, ενώ στη Γεωργία οι εκλογές αποτέλεσαν παράδειγμα δημοκρατικής μετάβασης.
Επίσης, θετικό είναι το γεγονός πως στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική τα ΜΜΕ απολαμβάνουν πια μεγαλύτερες ελευθερίες, χωρίς να λείπουν κάποιες οπισθοδρομήσεις με προβλήματα στην ελευθερία έκφρασης για θρησκευτικούς και ηθικούς λόγους και με τους ακτιβιστές να πέφτουν θύματα καταστολής.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τη θανατική ποινή, οι χώρες που την εφαρμόζουν μειώνονται σταθερά, παρά τις οπισθοδρομήσεις στην Γκάμπια, όπου έγιναν οι πρώτες εκτελέσεις ύστερα από 30 χρόνια, και στην Ιαπωνία, όπου εκτελέστηκε για πρώτη φορά γυναίκα στα τελευταία 15 χρόνια.
