«Κάτω από το ραντάρ», προς το παρόν, βρίσκεται η προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία ενόψει των δημοτικών εκλογών στις 15 και 22 Μαρτίου. Η διαπίστωση αυτή αποτυπώνει ένα χαρακτηριστικό, που ναι μεν προϋπήρχε, ωστόσο πλέον έχει κανονικοποιηθεί και παγιωθεί. Πρόκειται για τη διευρυνόμενη τάση οι υποψήφιοι δήμαρχοι αλλά και τα κόμματά τους να μην προβάλλουν την κομματική ένταξη, επιλέγοντας προφίλ «ανεξάρτητου». Σημεία αποπολιτικοποίησης και αποϊδεολογικοποίησης στους καιρούς του Tik Tok και των σέλφι...
«Όχι πολιτική»: αυτό (με λίγες εξαιρέσεις στις μεγάλες πόλεις, όπως το Παρίσι) μοιάζει να είναι το σύνθημα που διαπερνά τις υποψηφιότητες ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, ακόμη και από υποψήφιους που έχουν στις επιδιώξεις τους τις προεδρικές εκλογές τού χρόνου. Βέβαια, πάντα η έμφαση δινόταν στην τοπικότητα, τις ρίζες του τόπου κ.ο.κ., ωστόσο φέτος το φαινόμενο πήρε μαζική διάσταση: η κομματική ιδιότητα των υποψηφίων αποσιωπάται συστηματικά με τη συναίνεση των κομματικών μηχανισμών.
Χωρίς κομματικά σύμβολα
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι από το προεκλογικό υλικό της συντριπτικής πλειοψηφίας λείπουν κομματικά σύμβολα, πλην ορισμένων εξαιρέσεων αποδυναμωμένων κομμάτων, όπως οι δεξιοί Ρεπουμπλικάνοι ή το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Αυτή είναι συχνά η τακτική των ακροδεξιών υποψηφίων του Εθνικού Συναγερμού, π.χ. στη Μασσαλία ή την Τουλόν. Δεν πάνε πίσω όμως και οι υποψήφιοι/ες του Προέδρου Μακρόν και της «Αναγέννησης», την οποία «ξεχνούν» να αναφέρουν στις ομιλίες και τα φυλλάδιά τους. Ο Πρόεδρος έχει καταστεί πλέον ο πιο αδύναμος κρίκος, παράγοντας ήττας· όχι νίκης. Το ίδιο ισχύει για την «Αναγέννηση» - είναι ενδεικτικό ότι το μακρονικό στρατόπεδο έχει αλλάξει τρεις φορές όνομα σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Αρχικά «Σε κίνηση» μετά «Η Δημοκρατία σε κίνηση» και πλέον εδώ και 3,5 χρόνια «Αναγέννηση». Και ήδη ο πρώην πρωθυπουργός Γκαμπριέλ Ατάλ, σήμερα γ.γ., πρόεδρος της Κ.Ο. της «Αναγέννησης» και με βλέψεις για προεδρική υποψηφιότητα το 2027, σκέφτεται να υιοθετήσει νέο όνομα: «Νέα Δημοκρατία»! Αυτή η συνεχής εναλλαγή «περιτυλίγματος» μαρτυρά τις δομικές αδυναμίες του... περιεχομένου· το έλλειμμα νέων ιδεών, οράματος, προγράμματος...
Χαρακτηριστικό αυτής της τάσης «απολιτικοποίησης», απομάκρυνσης από την κεντρική πολιτική είναι και το γεγονός του αριθμού-ρεκόρ εν ενεργεία βουλευτών που επιλέγουν να κατέβουν υποψήφιοι δήμαρχοι. Πριν από έξι χρόνια, στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, ο αριθμός ανερχόταν σε 60. Φέτος είναι 90. Πλέον, βάσει του νόμου της μη σώρευσης των αξιωμάτων, 90 βουλευτές είναι έτοιμοι να εγκαταλείψουν την έδρα τους σε περίπτωση εκλογής τους στον δημαρχιακό θώκο, θεωρώντας προφανώς τη θέση πιο σταθερή, μεγαλύτερης διάρκειας. Ενδεχομένως και πιο εποικοδομητική σε σχέση με την κατάσταση αστάθειας και αβεβαιότητας -σε συνδυασμό με την απαξίωση- που επικρατεί πλέον στη Βουλή για την οποία μεγάλη ευθύνη φέρει ο ίδιος ο Μακρόν με την πρόωρη διάλυσή της τον Ιούνιο του 2024 - μια λάθος απόφαση, όπως αναγνώρισε ο ίδιος τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τα κοινοβουλευτικά αδιέξοδα παγιώνονται τουλάχιστον έως τις προεδρικές του 2027 και τίποτα δεν προδικάζει τη λήξη τους.
Η εμβληματική μάχη του Παρισιού
Σε αυτό το πλαίσιο η πιο εμβληματική πολιτική μάχη στις 15 και 22 Μαρτίου θα δοθεί στο Παρίσι, μετά από την αποχώρηση της Αν Ινταλγκό που δήλωσε ότι δεν θα διεκδικήσει νέα θητεία (εκλέχθηκε για πρώτη φορά το 2014, επανεκλέχθηκε το 2020) και μια παταγώδη αποτυχία στις προεδρικές εκλογές του 2022 ως υποψήφια του Σοσιαλιστικού κόμματος - το 1.74% ήταν ιστορικά το χαμηλότερο ποσοστό του κόμματος. Μπορεί το Λαϊκό Μέτωπο να μην υφίσταται πλέον, ωστόσο σε κάποιες πόλεις Σοσιαλιστές Οικολόγοι και Κ.Κ.Γ. κατεβάζουν κοινούς υποψήφιους.
Μία από αυτές είναι και το Παρίσι όπου η κοινή υποψηφιότητα του Εμανουέλ Γκρεγκουάρ, αναπληρωτή δημάρχου από το 2018 ως το 2024, διεκδικεί με αξιώσεις τη δημαρχία. Σύμφωνα με δημοσκόπηση για την εφημερίδα Parisien έρχεται πρώτος με 32% στον πρώτο γύρο, με την Ρασιντά Ντατί, υποψήφια της Δεξιάς και του Κέντρου, υπουργό Πολιτισμού σήμερα (Δικαιοσύνης επί Σαρκοζί), να ακολουθεί με 27% ενώ ο υποψήφιος της «Αναγέννησης» Πιέρ Υβ Μπουρναζέλ συγκεντρώνει 14%. Βέβαια, ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς και ο Γκρεγκουάρ έχει να αντιμετωπίσει ότι δεν είναι ευρέως γνωστός και ότι δεν τον στηρίζει η Ινταλγκό, με την οποία οι σχέσεις είναι ψυχρές καθώς τον θεωρεί «αποτυχημένο».
Επίσης, η συμμαχία με τους Πράσινους, που συνήθως κατέβαιναν αυτόνομοι στο Παρίσι αλλά και με τις άλλες αριστερές δυνάμεις, ενδεχομένως να του γυρίσει μπούμερανγκ. «Επενδύοντας τα πάντα στον πρώτο γύρο, δεν έχει δεξαμενές ψήφων που θα τον προωθούσαν στον δεύτερο», σχολίαζε πρόσφατα η Monde. Προσθέτοντας τον αποσταθεροποιητικό ρόλο που μπορεί να παίξει, εξ αριστερών, η υποψήφια της Ανυπότακτης Γαλλίας, Σοφιά Σικιρού. Πράγματι, αν ξεπεράσει το 10% μπορεί να πάρει μέρος στον δεύτερο γύρο, πλήττοντας τις πιθανότητες επικράτησης του Γκρεγκουάρ. Σήμερα κινείται στο 11%. Ο Γκρεγκουάρ κατηγορεί τη Σικιρού για «κυνισμό και οπορτουνισμό» τονίζοντας ότι προτιμά την εκλογή της Ντατί, η οποία υπόσχεται ότι θα «τα αλλάξει όλα», ότι «μέσα σε μία εβδομάδα θα καθαρίσει την πόλη» κ.ο.κ., βάζοντας τέλος σε 25 χρόνια σοσιαλιστών δημάρχων (Μπερτράν Ντελανοέ 2001-2014, Ινταλγκό, 2014-2026). Κι ενώ ήδη ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός δεν αποκλείει συνεργασία του υποψηφίου του, Τιερί Μαριανί, με τη Ντατί στον δεύτερο γύρο. Και αυτό γιατί ιστορικά το κόμμα της Λεπέν, σε τοπικές και εθνικές αναμετρήσεις στο Παρίσι συγκεντρώνει τα χαμηλότερα ποσοστά του. 1.47% στις δημοτικές το 2020 και μόλις 5.5% στις προεδρικές του 2022.
