Εχει γραφτεί ότι η Γάζα είναι ένα μεγάλο «εργαστήριο» για το πώς θα λειτουργεί ένας μελλοντικός κόσμος όπου δεν θα υφίσταται πλέον το Διεθνές Δίκαιο. Η περασμένη Δευτέρα ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτού του τρομακτικού πειράματος. Η έκπληξη δεν αφορούσε τόσο τη συμπεριφορά του διδύμου Τραμπ-Νετανιάχου, που έτσι κι αλλιώς έχουν αποδείξει ότι πιστεύουν μόνο στο δίκαιο του ισχυρότερου και συναγωνίζονται για το ποιος θα παρουσιάσει τις πιο ευφάνταστες «ατσάλινες» ή έστω «σιδερένιες» ονομασίες στις επιχειρήσεις επιβολής των απόψεών του διά των όπλων. Δεν ήταν απροσδόκητα όμως ούτε η φλυαρία και ο αυτοθαυμασμός του Αμερικανού Προέδρου, που έχει θέσει ως στόχο ζωής να αποκτήσει υστεροφημία ως «ο ειρηνοποιός με τον ισχυρότερο στρατό στην Ιστορία της ανθρωπότητας».
Σαν κούκλες της Μαντάμ Τισό
Αντιθέτως, οι ηγέτες της Ε.Ε. αποδεικνύονται ικανοί να μας εκπλήσσουν κάθε φορά με τη στάση τους - προς το χειρότερο. Η απαξίωσή τους, η μετατροπή τους σχεδόν σε κούκλες από το Μουσείο της Μαντάμ Τισό ήταν τουλάχιστον προσβολή για κάθε στοιχειωδώς ευαίσθητο δημοκράτη πολίτη. Αυτοί που έναν χρόνο πριν ανησυχούσαν για την εκλογική επικράτηση του Τραμπ και υποτίθεται πως ετοιμάζονταν να αντιμετωπίσουν την «κακιά την ώρα», τώρα στέκονταν εκεί πειθήνια, σαν άβουλα στρατιωτάκια που απλώς χειροκροτούσαν και μειδιούσαν στα αστειάκια του στρατηγού.
Το ερώτημα είναι αν είναι τόσο αφελείς που προσδοκούσαν μια καλύτερη αντιμετώπιση, έναν πιο διακεκριμένο ρόλο σ’ αυτή τη συνάντηση της «ειρήνης» που έμοιαζε με κακοστημένο σόου του Fox News ή αν τελικά ήταν έτοιμοι να υποστούν αυτή την ταπείνωση, την οποία κάποιοι μάλιστα προσπάθησαν να μετατρέψουν σε μεγάλη επιτυχία με γελοία βίντεο στο TikTok. Και στις δύο περιπτώσεις η απάντηση προκαλεί ανατριχίλα για το τι μας περιμένει στο μέλλον.
Ηταν σαφές ότι ο Τραμπ τούς ήθελε εκεί απλώς για να ικανοποιήσει την αυταρέσκειά του, να αποδείξει τη μεγαλοσύνη του, να τους εξαναγκάσει να τον χειροκροτήσουν. Και κανείς τους δεν είχε τη δύναμη να αντισταθεί σ’ αυτόν τον εξευτελισμό. Ακόμα κι εκείνοι οι «δύο», που, όπως ανακοίνωσε ο πλανητάρχης, «δεν τους συμπαθεί», κάνοντας τον ευρωπαϊκό Τύπο να αναλωθεί σε ένα φτηνό κουίζ με τίτλο «Who is Who?».
Κόντρα στις κοινωνίες
Αυτή τη στιγμή στην Ε.Ε. ο μοναδικός αρχηγός κυβέρνησης που αρνείται να επιδοθεί σε ασκήσεις υπακοής απέναντι στον Τραμπ είναι ο Πέδρο Σάντσεθ. Φυσικά, αυτό έχει και ιστορικούς λόγους. Αλλά είναι σε κάθε περίπτωση ο μοναδικός, τουλάχιστον από τις χώρες της «παλιάς Ευρώπης» -γιατί στη «νέα» πολλοί νιώθουν σαν μια άτυπη πολιτεία των ΗΠΑ-, που η στάση του συμβαδίζει με τα αισθήματα των συμπατριωτών του. Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας δεν δίστασε την επόμενη μέρα να ζητήσει να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι της γενοκτονίας στη Γάζα τονίζοντας ότι «ειρήνη δεν σημαίνει λήθη και ατιμωρησία». Σε όλη την υπόλοιπη Κεντροδυτική Ευρώπη κανείς από τους «ηγέτες» δεν είπε κουβέντα, δείχνοντας το μέγεθος της αναντιστοιχίας μ’ αυτό που πιστεύουν οι πολίτες τους.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σάντσεθ πάει κόντρα στο ρεύμα και στις «διαταγές» του Τραμπ. Το έχει κάνει και σε σχέση με τη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης, αρνούμενος να υποκύψει στους εκβιασμούς των ΗΠΑ την ώρα που οι υπόλοιποι ομόλογοί του, αφού «γιόρτασαν την ειρήνη» στη Γάζα, έπεσαν με τα μούτρα στην ενασχόληση με το πώς μπορούν να κορυφώσουν περαιτέρω τον άλλο μεγάλο πόλεμο, εκείνον στην Ουκρανία.
Ο Σάντσεθ έσωσε σίγουρα τη δική του αξιοπρέπεια και την τιμή της Ισπανίας. Αλλά μόνος του δεν φτάνει για να σώσει και την τιμή της Ε.Ε. Αυτό θα γράψουν ίσως κάποια στιγμή τα βιβλία της Ιστορίας, με την προϋπόθεση ότι το «εργαστηριακό μοντέλο της Γάζας» δεν θα έχει ολοκληρωτικά και απόλυτα εφαρμοστεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ως γνωστόν, άλλωστε, στη ζούγκλα τα βιβλία δεν θεωρούνται είδος πρώτης ανάγκης…
